Paszport wejścia
- Organizacja sportowa — MGS DSO "Spartak".
- Klasa wejścia — techniczna.
- Region wejścia — Góry Fannskie, Pamiro-Ałaj.
- Szczyt, jego wysokość, trasa wejścia — szczyt Żinatar 4400 m, północno-wschodni grzbiet.
- Charakterystyka wejścia: a) różnica wysokości 700 m. (III kat. trudn. — 490 m, IV kat. trudn. — 270 m, V kat. trudn. — 260 m); b) średnie nachylenie 65°.
- Wbite haki: dla asekuracji — skalne 90, lodowe —, śrubowane —; dla stworzenia I.T.O. — 5.
- Liczba godzin marszowych: 11 godz.
- Taktyka — poruszanie się w zwrotnym, pierwszy bez plecaka.
- Skład drużyny: a) Sadownikow Władimir Gieorgijewicz 1952 r., 1-sza sp. kat., Moskwa, Bajkalskaja 40/17, kw. 199; b) Ponomarenko Jurij Władimirowicz 1946 r., 1-sza sp. kat., Moskwa, Żywopisnaja 4, korp. 3, kw. 54.
- Trener drużyny — Martynowski A. L.
- Data wyjścia i powrotu — 7 sierpnia 1976 r.
W stronę grzbietu
Krótki opis geograficzny regionu i warunków wejścia
Góry Fannskie położone są na terytorium Tadżykistanu pomiędzy pasmami Gissarskim i Zarafszanskim.
W skomplikowanej orografii Gór Fannskich można warunkowo wyróżnić dwa główne (szeroko rozpostarte) grzbiety — Północny, odchodzący od Zarafszanskiego, i Południowy, ciągnący się od doliny rzeki Fan-Darya na wschodzie do masywu Dukdon na zachodzie. Grzbiety łączy krótka przełęcz z węzłowymi pięciotysięcznikami Mirali i Energia; w przełęczy położony jest najwyższy szczyt Gór Fannskich — Czim-Torga (5487).
W Grzbiecie Południowym znajduje się większość głównych szczytów Gór Fannskich: Bolszaja i Małaia Ganza, Energia, Bodchona i Czapdara (w północnym odgałęzieniu Grzbietu Południowego), Zindon, Skałnaja stena, Moskwa, Amshut (w S.Z. odgałęzieniu), Sacharnaja golowa, Arg, Żinotar, masyw Dukdona.
Orografia Gór Fannskich dyktuje i ich podział na rejony wejść:
- Południowy lub rejon Arga z bazą na polanie u zbiegu rzek Arg-Achbasoj.
- Centralny — najbardziej rozległy rejon z bazami na Ałaudyńskich lub Muttnych jeziorach.
- Północno-Zachodni — rejon A/L "Artucz".
- Zachodni — z bazą na jeziorze Bolszoje Allo.
- Południowo-Zachodni — z bazą pod północnymi stokami masywu Dukdon.
Grzbiety Pamiro-Ałaju zbudowane są ze skał osadowych i metamorficznych (łupki krystaliczne, marmury) z lokalnymi wkładami skał magmowych — granitów, diorytów i in.
Obserwuje się dużą różnorodność form rzeźby, stworzonych przez rzeki górskie i lodowce (twory morenowe).
Klimat Gór Fannskich, odległych od mórz i oceanów, jest kontynentalny z niewielką ilością opadów w ciągu roku — 250 mm.
Lato jest gorące, prawie bez opadów. Zima jest chłodna, z mrozami. Linia śnieżna znajduje się na wysokości około 3500 m. W Górach Fannskich nalicza się około 40 lodowców. Niemal wszystkie one położone są w północnej części gór. Większa część lodowców ma strome spadki.
Największą rzeką regionu jest Iskander-Darja z czterdziestometrowym wodospadem. W regionie jest dużo zaporowych jezior.
Góry są bogate w różnorodne kopaliny, występują metale rzadkie.
| Data | Odcinek | Nachylenie | Długość | Rzeźba | Trudność | Stan | Haków (skalnych) (wbitych) | Haków (lodowych) (wbitych) | Haków (śrubowanych) (wbitych) | Przejście (skalne) | Przejście (lodowe) | Przejście (śrubowane) | Czas (godzin marszowych) |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| 7.8 | R0–R1 | 30° | 50 m | skośna półka | 3–2 | monolit | 1 | – | – | jednocześnie | – | – | – |
| R1–R2 | 60° | 80 m | grzbiet | 4 | monolit | 10 | – | – | na przemian | – | – | – | |
| R2–R3 | 40° | 30 m | półka-płyta | 4 | monolit | 4 | – | – | na przemian | – | – | – | |
| R3–R4 | 80° | 60 m | ściana, płyta | 5 | monolit | 8 | – | 1 | poręcz, na przemian | – | – | – | |
| R4–R5 | 45° | 20 m | skały | 3 | zniszczone | 1 | – | – | na przemian | – | – | – | |
| R5–R6 | 60° | 30 m | płyta | 5 | monolit | 1 | – | 2 | na przemian | – | – | – | |
| R6–R7 | 65° | 80 m | skały, płyty, ściany, szczeliny | 3–4 | zniszczone | 5 | – | – | na przemian | – | – | – | |
| R7–R8 | 45° | 30 m | półka-płyta | 4 | monolit | 4 | – | – | na przemian | – | – | – | |
| R8–R9 | 80° | 40 m | ściana, karnizy | 5, 4 | monolit | 8 | – | 1 | poręcz | – | – | – | |
| R9–R10 | 75° | 30 m | ściana, kąt wewnętrzny | 5 | monolit | 5 | – | – | na przemian | – | – | – | |
| R11–R12 | 60° | 80 m | grzbiet | 3–4 | monolity | 11 | – | – | na przemian | – | – | – | |
| R12–R13 | 80° | 30 m | ściana | 5 | monolity | 4 | – | – | poręcz | – | – | – | |
| R13–R14 | 50° | 80 m | grzbiet | 3 | monolity, płyty | 6 | – | – | na przemian | – | – | – | |
| R14–R15 | 80° | 50 m | szczelina | 5 | monolity | 8 | – | – | poręcz | – | – | – | |
| R15–R16 | 50° | 50 m | osypisko, żleb | 3–4 | osypisko, monolity | 4 | – | – | na przemian | – | – | – | |
| R16–R17 | 75° | 15 m | płyta, ściana | 5 | monolity | 3 | – | – | na przemian | – | – | – | |
| R17–R18 | 45° | 100 m | płyta, skały | 3 | monolity, zniszczone | 5 | – | – | na przemian | – | – | – | |
| R18–R19 | 40° | 30 m | grzbiet | 3 | zniszczone | 1 | – | – | na przemian, jednocześnie | – | – | – | |
| R19–R20 | 85° | 10 m | ściana | 5 | monolityczna płyta | 1 | – | – | na przemian | – | – | – |
Opis trasy
7 sierpnia 1976 r. Z obozu bazowego na polanie TJePA wzdłuż prawego brzegu rzeki, wpadającej do r. Achbasoj i dalej po lewej stronie rzeki Achbasoj. Przejście rzeki naprzeciwko osypiskowego żlebu z lewej strony od S.W. grzbietu w. Żinatar. Dalej w górę po tym żlebie do skośnej półki, przecinającej S.W. ścianę.
Odcinek R0–R1 (50 m, 30°). Po skośnej półce w górę-w prawo (płytopodobna półka, zasypana kamieniami).
Odcinek R1–R2 (80 m, 60°). Dalej po grzbiecie — to monolityczne skały-ściany i płyty po obu stronach, do dużej szarej płyty.
Odcinek R2–R3 (30 m, 40°). Pod płytą trawers w prawo po płytopodobnej półce, ruch na tarciu.
Odcinek R3–R4 (60 m, 80°). Dalej po ścianie przez występ ze schodami i po płycie wyjście do skał średniej trudności.
Odcinek R4–R5 (20 m, 45°). Po skałach średniej trudności wyjście na skraj płyty i dalej w dół w prawo do kontrolnego tura.
Odcinek R5–R6 (30 m, 60°). Od kontrolnego tura w górę w lewo, omijając żółtą zniszczoną płytę. Bardzo trudne wspinanie.
Odcinek R6–R7 (80 m, 65°). Dalej po skałach, stanowiących system ścian, płyt i pionowych rozpadlin. Cały ten odcinek jest zagrożony spadającymi kamieniami.
Odcinek R7–R8 (30 m, 45°). Pod czarnymi skałami ostrożne przejście w prawo po niewielkiej półce-płycie (tarcie) do styku czarnych i żółtych skał.
Odcinek R8–R9 (40 m, 90°). Stąd złożone wspinanie po ścianie przez dwa dwumetrowych karnizy i dalej na osypiskową półkę pod ogromną żółtą skałę.
Odcinek R9–R10 (30 m, 75°). Z półki po ściance i dalej po kącie wewnętrznym na niewielką półkę.
Odcinek R10–R11 (20 m, 70°). Dalej po kącie wewnętrznym, przechodzącym w szczelinę, wyjście na grzbiet. Następnie droga prowadzi po monolitycznym grzbiecie i dalej wyjście w prawo-w górę na zniszczoną półkę z niewielkim osypiskiem.
Odcinek R12–R13 (30 m, 80°). Z osypiska po monolitycznej ściance ponowne wyjście na grzbiet. Wspinanie jest trudne.
Odcinek R13–R14 (80 m, 50°). Po grzbiecie skały średniej trudności prowadzą pod ściankę z ukośną szczeliną.
Odcinek R14–R15 (50 m, 80°). Ukośna szczelina jest pokonywana przez trudne wspinanie z użyciem I.T.O. Szczelina ponownie wyprowadza na grzbiet.
Odcinek R15–R16 (50 m, 50°). Dalej przejście osypiska w prawo i podjazd po stromym żlebie do płyt.
Odcinek R16–R17 (15 m, 75°). Po płycie i pionowej ściance wyjście do prostych skał.
Odcinek R17–R18 (100 m, 45°). Po prostych skałach wyjście na przedwierzchołek, składający się z kilku ogromnych głazów.
Odcinek R18–R19
Po niewielkim grzebyku podjazd do wierzchołka. Sam wierzchołek stanowi kamienną piramidę. Wyjście na nią jest dość skomplikowane, gdyż na monolitycznych płytach bardzo trudno zorganizować asekurację.
Zejście na Południe po szczelinie między wierzchołkiem a przedwierzchołkiem. Ominięcie wierzchołkowej wieży z lewej strony i wyjście na S.W. grzbiet. Możliwa jest nocleg między pierwszym "żandarmem" a wierzchołkiem.
Pierwszy "żandarm" jest omijany z prawej strony. Dalej zejście po płycie pod drugi "żandarm" sportowe. Od S.W. strony zaczyna się zejście do zapadliska S.W. grzbietu. Trzy "düflery" i sportowe. Z zapadliska 40 min po osypisku do r. Achbasoj.
Zejście obejmuje: — trzy "düflery"; — odcinek sportowy.
Komentarze
Zaloguj się, aby zostawić komentarz