Do komisji klasyfikacyjnej

Moskiewska Miejska Rada DSO „Spartak”

Wspinaczka na szczyt „Wilno” po 3 ścianie, wykonana przez zespół MGS DSO „Spartak” trasą o 4B kat. trudn.

Pamiro-Ałaj

Góry Fannskie, ujsćie Argu.

Sierpień 1976 r.

I. Charakterystyka regionu i obiektu wspinaczki.

System górski, w skład którego wchodzą Góry Fannskie, zajmuje pośrednie położenie między Tien-Szanem a Pamirem i nosi nazwę Pamiro-Ałaju. Procesy górotwórcze, które trwają do dziś, prowadzą do silnych zaburzeń fałdowań. Działanie wody i wiatru potęguje te zaburzenia. Wszystko to razem wpływa na ukształtowanie rzeźby terenu. Duża różnica między zimowymi a letnimi temperaturami wpływa na powstawanie pęknięć.

W paśmie Gór Fannskich znajduje się wiele ścian o wysokości dochodzącej do dwóch kilometrów, kanionów, turni. Grzbiety górskie izobilują w żandarmy i luźno umocowane duże bloki skalne.

Co ciekawe, każda z gór Gór Fannskich ma swoją charakterystyczną, indywidualną twarz.

W zamkniętej dolinie Gór Fannskich jest słonecznie, opadów jest niewiele, wiatry nie docierają, niepogoda nie trwa długo.

Dolinę „Akbasaj”, w górnym biegu której odbywała się większość wejść oddziału MGS DSO „Spartak”, zamykają szczyty „Cukrowa Głowa” i „Moskwa”. Dalej od miejsca połączenia rzek „Akbasaj” i „Pusznovat” prawa strona doliny opada ciemnymi ścianami grzbietu, utworzonego przez szczyty „Wilno”, „Żinotar”, „Arg”.

Szczyt „Wilno”, po zachodniej ścianie którego przebiega trasa, na północ i zachód opada stromymi ścianami o wysokości 400–500 m, na południe przez grzbiet z przełęczą „Zwierinny” łączy się z pasmem Zarafszan.

II. Skład grupy.

1. Łupikow A.F. – 1-szy sp. kat., kierownik
2. Stiepanow W.A. – 1-szy sp. kat.
3. Miedwiediew J.L. – 1-szy sp. kat.
4. Tinin J.P. – 1-szy sp. kat.

III. Opis przebiegu trasy.

Nocleg u dużego kamienia w miejscu połączenia rzek „Puszkowat” i „Akbasaj”. Wymarsz z noclegu o 6:30, pod trasę o 7:00.

Trasa rozpoczyna się w środku podstawy ściany ze śnieżnika, wypływającego z kąta utworzonego przez trójkątne odłamanie i wewnętrzny kąt, tworzący literę „V”.

Odcinek R0–R1. Bezpośrednio od podstawy śnieżnika w prawo odchodzi komin z dwoma zatyczkami . Komin długości 40 m, szerokości do 0,5 m. Wchodzić bez plecaków (haczyki, trudne łazanie). Komin kończy się półką, skąd 12 m w górę w lewo – miejsce na wyciąganie plecaków (linka 60 m, haczyki). Linka jest zrzucana przez obserwatora.

Odcinek R1–R2. Z miejsca wyciągania plecaków trasa prowadzi w górę w lewo w wewnętrzny kąt ze szczeliną. Szczeliną na półkę. Szczelina w górnej części wygładzona, zaczepy odłamują się. Pierwszy idzie bez plecaka (haczyki, trudne łazanie).

Odcinek R2–R3. W górę w lewo po wąskiej, stromej półce podchodzimy do stromych płyt skalnych (75–80°) ze szczeliną (haczyki, trudne łazanie). Po przejściu płyt wychodzimy na dużą poziomą półkę (punkt kontrolny).

Odcinek R3–R4. W lewej części półki – pozioma szczelina z przewieszeniem. Droga wiedzie przez szczelinę (klin, haczyki, drabinka, trudne łazanie). W górnej części szczeliny – w lewo po małej półeczce 3 m (zabezpieczenie za występ) i w górę po stromej, zniszczonej płycie (75°, haczyki, trudne łazanie) w wewnętrzny kąt.

Odcinek R4–R5. Następnie w lewo po półce z dużymi kamieniami w kąt dużego trójkąta górskiego na ścianie (30 m, zabezpieczenie za występ).

Odcinek R5–R6. W prawo w górę po półce z występem (10 m) na stromą płytę (70°). Travers płyty dalej w górę na stromą skalną, pochyłą półkę (60°, haczyki).

Odcinek R6–R7. Po półce w górę 40 m – do dolnej podstawy żlebu (luźne kamienie, średnio trudne łazanie).

Odcinek R7–R8. Żleb wyprowadza na śnieżnik między ścianą a „palcem”. Po śniegu – do górnej podstawy śnieżnika ponad kamienną zatyczką. Zatyczka jest obchodzona wprost (trudne łazanie), skąd – pochyła ścianka 6 m (haczyki), która wyprowadza ku dużym kamieniom (40 m) pod płytę, tworzącą w lewej części ze ścianą szczelinę (haczyki, średnio trudne łazanie).

Odcinek R8–R9. Pionowa szczelina długości 3,5 m. Przechodzi się ją po drabince i podciągając się na hak. Zabezpieczenie przez kliny w poziomej szczelinie pod płytą (kliny, haczyki, drabinka, trudne łazanie). Po 15 m od szczeliny trasa wychodzi na półkę. Wyciąganie plecaków (luźne kamienie).

Odcinek R9–R10. Z półki po półkach – travers długości 40 m do podstawy komina (75 m).

Odcinek R10–R11. Komin przechodzi się do pierwszej zatyczki wewnątrz. Następnie w prawo na zewnętrzną ścianę (monolit 75–80°, szczelin na haczyki mało, 40 m). Szeroka szczelina boczna. Miejsce na ubezpieczenie. Dalej w górę – w obejście z prawej strony przewieszonej nad szczeliną zatyczki i znowu w górną część komina (15 m), kominem 25 m wychodzimy na ramię grani (haczyki, średnio trudne łazanie, luźne kamienie).

Odcinek R11–R12. Dalej droga wiedzie granią. Trzy wzniesienia (płyty, średnio trudne łazanie, haczyki). 150 m po lekkich, zniszczonych skałach. Dalej – na przesmyk między wierzchołkiem a dużym żandarmem, wychodzimy na przedwierzchołkową grań. 400 m po zniszczonej grani i niewielkich polach śnieżnych – wychodzimy na wierzchołek. Na wierzchołku o 17:30.

Zjazd w stronę przełęczy „Zwierinny” i po piargu do rzeki „Puszkowat” i do noclegu (45 m).