Raport z pierwszego wejścia na pik „Wilno” północno-zachodnim kontrafortem, drogą 3B kat. trudności.

Drużyna DSO „Żalgiris”. Kierownik Baublis A. P. Trener MS Pietrow A. W. Wilno, 1973 r.

1. Wstęp. Motywy wyboru trasy

Od 13 lipca do 13 sierpnia 1973 r. w górach Fannskich odbywały się sportowe zgrupowanie litewskich alpinistów, zorganizowane przez Komitet Kultury Fizycznej i Sportu przy Radzie Ministrów Lit. SRR. Oprócz innych zadań, kierownictwo zgrupowania wyznaczyło wspinaczkę na bezimienny wierzchołek i zdecydowało się nazwać go „Wilno” na cześć 650-letniej rocznicy miasta. Podczas konsultacji z wielkim znawcą gór Fannskich N. Paganuccim okazało się, że w rejonie rzeki Achbasaj, niedaleko bazy, znajduje się piękna bezimienna góra, która została obrana za obiekt wspinaczki.

2. Charakterystyka obiektu wspinaczki

Pik „Wilno” to skalny masyw, który od wschodu, północy i zachodu opada stromymi ścianami i tylko od południowej strony łączy się wąskim przełęczem z wierzchołkiem „Żonatar”. Z tego przełęczy dogodny i szybki zjazd po piasku na zachód. Północna ściana łączy się z wschodnim i zachodnim grzebieniem, po których wytyczono dwie trasy wejściowe na pik „Wilno”. Obie trasy są czysto skalne, śnieg znajduje się tylko na wierzchołku i miejscami na północnej części wierzchołka. Podejście pod wierzchołek jest dogodne i zajmuje od bazy nad rzeką Arg zaledwie 1,5–2 godz. marszu. Droga prowadzi prawym brzegiem rzeki Achbasaj. U kocz, po sforsowaniu rzeki, wychodzi się prosto do tras. W tym miejscu znajduje dogodne miejsce na biwak.

3. Organizacja wspinaczki

3.1. Plan organizacyjny i taktyczny wspinaczki

Po przybyciu w góry Fannskie grupa odbyła dwa wspólne wejścia 4A kat. trudności: na pik „Skalnaja Stiena” i „Biełyj Bars”. Trzecim obiektem wspinaczki został wybrany pik „Wilno”. Później w tym samym składzie dokonano wejść kat. 3B, 4A, 4B i 5A. Podczas rekonesansu wytyczono dwie trasy na wierzchołek: po północno-wschodnim grzebieniu i północno-zachodnim kontraforcie. Wstępnie trasy te zostały ocenione jako 4A i 3B kat. trudności. Wspinaczki odbywały się jednocześnie dwiema trasami, aby zapewnić ścisłą łączność między grupami. Łączność radiowa odbywała się za pomocą radiostacji „Vitalka”.

Grupa zabrała ze sobą sprzęt biwakowy i prowiant na jedną dobę. Grupa dysponowała następującym ekwipunkiem:

• 2 liny główne po 40 m
• Lina pomocnicza — 40 m (linka używana była do wyciągania plecaków na odcinku R0–R1)
• 14 skalnych haków (WCSPS)
• 8 karabinków
• 2 młotki

Zabranego ekwipunku okazało się zupełnie wystarczająco. Wspinaczka odbywała się w dwóch związkach: Baublis — Peišteris i Svirskis — Zakarevičjus.

3.2. Skład grupy

Do wspinaczki na pik „Wilno” została skompletowana grupa sportowa z drugorzazрядników, posiadających 4–5-letni staż alpinistyczny:

• Kierownik — Baublis Algis Prano, 1951 r. ur., członek WLKSM, inżynier-chemik, adres: Wilno, ul. Žerućio 6–23
• Svirskis Albinas Iono, 1951 r. ur., członek WLKSM, technik, adres: Poniewież, ul. Tulpiu 4–20
• Peištėras Alvidas Vytautasa, 1953 r. ur., członek WLKSM, adres: Kowno, ul. Smėlio 29–1
• Zakarevičjus Linas Iono, 1947 r. ur., członek WLKSM, adres: Janów, ul. Pėrgalės 7–2

3.3. Przebieg trasy. Charakterystyka odcinków

Odcinek R0–R1. Z biwaku wyszliśmy o 9:00. Wspinając się po usypiskowym stoku, podchodzimy do początku trasy. Jest to komin — najtrudniejsze miejsce na trasie. Ściany komina są pionowe, gładkie, niemal bez zaczepek. Wspinaczka jest trudna.

Cechy przejścia:

• W środkowej części komin zwęża się do 0,5 m, i ten odcinek trzeba przejść bez plecaków, wyciągając je później.
• W górnej części komin kończy się niemal poziomym występem skalnym, wysuniętym na 5 m.
• W tym miejscu skręcamy w lewo i idziemy po pochyłym półce (stromość — 50°, 15–20 m).
• Po przejściu półki i jeszcze 10 m po nieskomplikowanych skałach, wychodzimy na dogodny taras, z którego wyciągamy plecaki.

Ubezpieczenie na tym odcinku tylko hakowe.

Odcinek R1–R2. Z tarasu wznosimy się 15–20 m w górę i w prawo, potem przechodzimy 10-metrowy wewnętrzny kąt. Wychodzimy na zniszczone skały (150 m), które stopniowo przechodzą w lite.

Odcinek R2–R3.

• Lite skały, długość 250 m, stromość 30–40°.

Odcinek R3–R4.

• W górnej części te skały kończą się pionową ścianą.
• Skręcamy w lewo i wychodzimy do drugiego poważnego miejsca na trasie — komina.
• Długość komina 75 m, stromość do 70°.
• Najlepiej pokonywać go lewą ścianą.
• Skały są lite, zaczepek mikroskopijne, ruchy na tarciu.
• Wspinaczka średniej trudności, miejscami — trudna.
• W samym kominie znajdują się obluzowane kamienie.
• Ostatnie 15 m łatwo pokonuje się po samym kominie.
• Potem skręcamy w prawo i przechodzimy w rospór jeszcze jeden komin, długość 30 m, stromość 40°.

Odcinek R4–R5.

• Po przejściu ok. 30 m po monolitycznych skałach, wychodzimy na ramię grzebienia.
• Budujemy kopiec kontrolny i zostawiamy kartkę.
• Dalej idą wyraźnie zaznaczone skalne wzniesienia.
• Trudniejsze jest tylko środkowe: długość 50 m, stromość 40°.
• Wymagane jest hakowe ubezpieczenie.

Odcinek R5–R6.

• 150 m po lekkich, zniszczonych skałach, które kończą się żandarmem.
• Obchodząc żandarma z prawej strony, pokonujemy monolitowy skalny kopiec typu „baranich czoła”, długość 70 m, stromość 25–30°.

Odcinek R6–R7.

• 400 m po zniszczonym przedwierzchołkowym grzebieniu, który kończy się dwoma wzniesieniami (między nimi 150 m).
• Na drugim wzniesieniu razem z grupą, która przyszła północno-wschodnim grzebieniem (kierownik KMS Jurgelewicz), budujemy kopiec kontrolny.
• To jest wierzchołek.

Odcinek R7–R8.

• Zjazd z wierzchołka po piasku.

5. Wnioski

5.1. Ocena działań grupy

Uczestnicy wspinaczki byli doskonale przygotowani do pokonania trasy, dlatego trudno kogoś wyróżnić. Wszyscy działali skoncentrowani i uważnie.

5.2. Ocena trasy

Trasa jest ciekawa, technicznie dość trudna i wszystkim pozostawiła miłe wrażenie.

• Wybór trudnego początku trasy uważam za całkowicie logiczny, ponieważ mimo że jest on trudny, to krótki i szybko wprowadza na trasę 3. kategorii trudności.
• Można iść bardziej w lewo po ścianie, ale jest ona znacznie dłuższa i, naszym zdaniem, będzie miała kategorię trudności nie niższą niż 4.
• Z prawej strony ta ściana jest krótsza, ale w górnej części zawsze kończy się ujemnymi kątami.

Trasę zaleca się przechodzić tylko w dobrą pogodę — w butach wibramach, pierwszy — w galoszach.

Kierownik grupy (A. Baublis)

5.3. Tabela charakterystyki trasy

Trasa — pik „Wilno” pn-zach. kontrafortem 3B kat. trudności. Wysokość wierzchołka — 4120 m Różnica wysokości — 700 m Stromość — 40° Trudnych miejsc — 2

Wspinaczka dokonana 31 lipca 1973 r.

Kierownik grupy (A. Baublis)

Schemat rejonu wspinaczki i trasa wejścia na pik „Wilno”.

Trasa wejścia na pik „Wilno” pn-zach. kontrafortem 3B kat. trudności. Z lewej strony przerywaną linią pokazana jest trasa wejścia na pik „Wilno” pn-wsch. grzebieniem 4A kat. trudności. Pik „Biełyj Bars”.