Paszport wspinaczki

Klasa wspinaczki: wysokościowo-techniczna
Region wspinaczki: Pamiro-Ałaj, pasmo Zarafszan, góry Fannskie
Szczyt, jego wysokość, trasa wspinaczki: Czimtarga, 5498 m, przez Wschodni kontrfors
Przewidywana kategoria trudności: 4B kat. trud., kombinowana
Charakterystyka trasy:
- różnica wysokości grzbietu (wg wysokościomierza) – 1300 m
- na grzbiecie 5 ścianek o łącznej różnicy wysokości (10 m, 40 m, 25 m, 30 m, 40 m) – 145 m i średnim nachyleniu 70°
- długość odcinków:
  - 5 km — 10 m
  - 4 km — 150 m (4B) i 350 m (4A) w warunkach minimalnej kombinacji (sierpień)
  - 3 km — około 900 m
- kombinacja na podjeździe — 30%, na zjeździe — 90%.
Zabito i wkręcono w lód haków (do asekuracji itd.):
- skalnych (elementów zakładanych) – 46
- lodowych na podjeździe – 2, na zjeździe – 9
Liczba godzin marszowych: 18 godz.
Liczba noclegów i ich charakterystyka: 1 leżący

Nazwisko, imię, patronim lidera, uczestników i ich kwalifikacje:

Miniejew A.W. — 2. sp. roz., lider
Karpow J.W. — KMS, instruktor 2 kat. trud., ud. 1169
Kotkin G.G. — 2. sp. roz.
Ponomariow I.W. — 2. sp. roz.
Bondarenko W.J. — 2. sp. roz.
Bułaszenko O.M. — 2. sp. roz.
Pietrow A.A. — 2. sp. roz.
Pilipenko K.A. — 2. sp. roz.

Trenerzy: Karpow J.W. — sekcja alpinizmu klubu sportowego MFTI (pierwszych 6 osób na liście), m. Dołgoprudnyj, obwód moskiewski. Mumdzhi T.M. — całoroczne przedsięwzięcie alpinistyczne przy KSP Fannskich gor, m. Samarkanda (ostatnie 2 osoby na liście).

Data wyjścia na trasę — 8 sierpnia 1986 r.

Data powrotu — 9 sierpnia 1986 r.

6. Czimtarga

Podejście

Od b/l u jezior Kulikolonskich przez przełęcz Ałłaudin na jeziora Ałłaudinskie, następnie wzdłuż ścieżki dojść do Mутnych jezior. Z Mутnych jezior (patrz schemat) widać południowo-wschodni grzbiet i lodowiec, po prawej stronie lodowca widać „masyw skalny”, następnie osuwisko i jeszcze bardziej na prawo przedłużenie skały nad „małym” Mутnym jeziorem. Wdrapać się po osuwisku (nie iść na lodowiec!) i przejść po osuwisku w prawą szczelinę między „masywem skalnym” a skałą nad „małym” jeziorem. Za osuwiskiem w głębi przełomu będzie lodowiec, którego nie widać z Mутnych jezior – wejść na niego po prawej stronie osuwiska.

Na jęz. lodowca znajduje się stożkowata morena, na której można rozbić namiot. Znajduje się tu również poziomy usypany (lub pokryty śniegiem) duży półka, z której zaczyna się trasa. Namiot można rozstawić na tym półce pod trasą.

Podjazd od Mутnych jezior do początku trasy zajmuje 1,5–2 godz.

Zjazd

Od w. Czimtaragi iść z powrotem do noclegu, w dół po drodze podjazdu zjechać po śnieżno-lodowym wzniesieniu R16.

W miejscu zejścia W. kф na przełączkę R15, zaraz od noclegu:

zjechać „дюльфером” 40 m;
przejść po śnieżnym grzbiecie pod w. Mirali;
obejść ją z prawej strony;
wyjść na skalny grzbiet w kierunku p. Pośredniego.

Dalej:

dojść po skałach do śnieżnego stoku (patrz schemat), schodzącego na 10 w.;
zjechać po stoku do skał;
ominąć „żandarma” z prawej strony;
wyjść do „Zuba”.

Od podstawy „Zuba”:

„дюльфер” 40 m do śniegu na przełączkę między w. Mirali a p. Pośrednim.

Następnie:

w dół po śniegu w rajtuzach przejść na dno wąwozu;
dalej w dół wzdłuż wąwozu obok początku trasy;
wyjść do Mутnych jezior.

Zjazd od w. Czimtaragi do w. Mirali zajmuje 1,5–2 godz., zjazd od w. Mirali do początku trasy — 2,5–3 godz.

W. Czimtaraga

Drugie przejście trasy

26–27 sierpnia 1986 r., grupa AUSB „Artucz” w składzie:

Pozdniakow A.A. — KMS, instruktor 2 kat. trud., ud. 2884, kier.
Wrona S.M. — 2. sp. roz.
Jaszko K.A. — 2. sp. roz.
Bereznoj A.J. — 2. sp. roz.
Gawriłow I.W. — 2. sp. roz.
Libinzon A.R. — 2. sp. roz.

Opinia i zalecenia: Wszystkie pięć ścian występujących na grzbiecie są kluczowe, na dwóch z nich przeprowadzono wyciąganie plecaków.

Na zjeździe po w. Mirali pierwsze 4 liny przeszły jednocześnie po śniegu, następnie wyszły na lód, średnie nachylenie 30°. Na lodzie wkręcili 2 śruby lodowe, połączyli 3 liny i spuścili uczestnika na 120 m, następnie szybko zeszli do niego reszta i stanęli na stanowisku na 2 śrubach lodowych. Ostatni i przedostatni zjeżdżali razem: najpierw przedostatni zjeżdżał na 10–30 m i wkręcał śrubę lodową; następnie podchodził do niego ostatni i tak kontynuowali, aż cała grupa nie zebrała się u dolnej stacji.

Niżej śnieżno-lodowy stok skręca w lewo. Pierwszy został wypuszczony na 40 m, tam wkręcił śrubę lodową, następnie trawersem jeszcze 30 m — kolejna śruba lodowa. Zaraz po tym do 1 i 2 śruby lodowej podeszli po linach 2 i 3 uczestnik, aby przepuścić węzły, następnie 1 przeszedł trawersem na skały. Taka sama procedura została wykonana wcześniej na odcinku R16 (100 m lodu).

Uważam, że trasa odpowiada 4B kat. trud. A. Pozdniakow

Trzecie przejście trasy

28–29 sierpnia, grupa AUSB „Artucz” w składzie:

Maksimenko L.S. — 1. sp. roz., kier.
Sorkin S.A. — 2. sp. roz.
Chodyriew G.S. — 2. sp. roz.
Filippow A.W. — 2. sp. roz.
Burdin W.J. — 2. sp. roz.
Otczik W.K. — KMS, instruktor 2 kat. trud., ud. 2101

Opinia i zalecenia: Trasa pod względem trudności odpowiada 4B (może w innych okresach 5A), pierwszemu zaleca się iść całkowicie nieobciążonym. Trasa dość męcząca. Wygodna pod względem orientacji, bezpieczna w odniesieniu do obiektywnego zagrożenia. W. Otczik

Bez tytułu

Powiązany z

Spis treści