Paszport wejścia

1. Klasa wejścia: techniczna
2. Rejon wejścia: Pamiro-Ałaj (Fany)
3. Szczyt: Aurodag, 4573 m, po centrum "trójkąta" pn.-wsch. ściany.
4. Przypuszczalna kategoria trudności — 5B
5. Charakterystyka marszrutu:
   • Różnica wysokości: 1000 m Średnie nachylenie: 75°. Długość odcinków:
   • R3 — 500 m
   • R4 — 200 m
   • R5 — 550 m
   • R6 — 300 m
6. Wbite haki: skalne dla asekuracji — 203 szt., dla stworzenia ITO — 16 szt.; lodowe — 10 szt.; śrubowane —.
7. Liczba godzin marszu: 39,5 h
8. Liczba noclegów — 3: 1 — platforma ze śniegiem, leżąca; 2 — skalny grzbiet ze śniegiem; 3 — pod nawisem w żlebie, siedząca.
9. EFREMOW NEOFIT ŁAWRENTIEWICZ — KMS — kierownik; ANDRIEJEW SERGEJ WADIMOWICZ — KMS; BALAKIN ANATOLIJ WALENTINOWICZ — KMS; MONAJENKOW JEWGIEŃIJ Iwanowicz — KMS.
10. Trener drużyny — DEMMENKO ALEKSANDR STIEPANOWICZ — MSzM.
11. Grupa wyszła na trasę 13 czerwca 1978 r. i wróciła do bazy 17 czerwca 1978 r.

Tabela

charakterystyk marszrutu na w. AURODAG po centrum Płn. ściany, orientacyjnie 5B kat. tr.

Wyjście na trasę 7:30. Weszli na biwak 15:30. Liczba godzin marszu — 7 h 00 min. Nocleg siedzący na końcu żlebu pod dużym nawiszem. Punkt kontrolny nr 2.

Wyjście na trasę 7:30. Na wierzchołku o 14:00. Zejście do biwaku na morenie o 19:00. Liczba godzin marszu — 11 h 30 min.

WYNIK:

• Łącznie wbito haków na trasie: 219, 10, 16
• Kapitan drużyny MWO: (Jefremow N. L.)

Wyjaśnienie do tabeli

Opis marszrutu na w. Aurodag po centrum Płn. ściany, orientacyjnie 5B kat. tr.

13 czerwca 1978 r. Wyjście z obozu zbiórki ZSRR, położonego nieco poniżej jezior Kulikolonskich, i podejście pod wierzchołek zajęło 3,5 h. Miejsce noclegu.

14 czerwca 1978 r. Wyjście z miejsca biwaku na morenie o 6:00. Po lodowcu do Płn. ściany w. Aurodag — 1,5 h. Ściana wznosi się ogromnym czarnym "trójkątem", trasa prowadzi przez centrum "trójkąta". Niewielki kontrfors, występujący w dolnej części ściany, jest początkiem trasy.

• Po nim — 40 m skał średniej trudności (R0–R1)
• Dalej w prawo w górę — jedna lina trudnego wspinania (R1–R2) z małą ilością pęknięć.
• Po ścianie w prawo w górę po krawędzi nawisu i w lewo po pochyłej półce, omijając z prawej strony nawisu, — wejście pod 2. duży nawisz (R2–R3) — 40 m skomplikowanego wspinania.
• Z pod nawisu w lewo w dół, dalej prosto w górę i w prawo na pochyłą półkę (R3–R5) — jedna lina.

Łącznie pokonano 160 m. Stąd zaczyna się odcinek dużych nawiszów.

• Z pochyłej półki w lewo w górę do prawej krawędzi dużego żlebu i po jego krawędzi pod duży czerwony nawisz. Tutaj 1. punkt kontrolny. Pokonano 280 m (R6–R7).
• Omijając nawisu z prawej strony po nawisającej ścianie (R7–R8), wyjście w lewo w górę i wyjście na grzbiet (R9–R10) dużego żlebu z lewej strony drugiego dużego czerwonego nawisu — 50 m.
• W górę po grzbiecie na uchodzącą w prawo w górę ogromną szarą płytę.
• Po płycie do grzebienia płyty (R10–R11) — skomplikowane wspinanie, 70 m.
• Z grzebienia prosto w górę po pionowej ścianie i niewielkim nawisie — 15 m, wyciąganie plecaków.
• Stąd w lewo w górę pod ścianę w kierunku śnieżnego grzebienia — 60 m.
• Dalej w prawo w górę — 50 m po szczelinie i 10 m w lewo po stromym żlebie (R12–R13) do miejsca noclegu, na niewielką śnieżną platformę.

15 czerwca 1978 r. Z miejsca noclegu o 8:00.

• Prosto w górę — 50 m (R13–R14) do początku komina z żywą zatyczką w górnej jego części, mało miejsc dla wbicia haków.
• Dalej w górę po niewyraźnie zaznaczonym grzebieniu — 40 m pod wewnętrzny kąt (R14–R15).
• Po nawisającym kącie z zastosowaniem sztucznych punktów oparcia — bardzo trudne wspinanie, podejście pod ścianę z lewej strony po półce.
• Ściana jest silnie zniszczona, niebezpiecznie.
• Po ścianie w górę — 40 m do początku śnieżnego grzebienia (R15–R16).
• Po granicy śniegu i skał do następnej ściany, i w górę po ścianie i szerokim skalnym żlebie (R16–R17), skały silnie wygładzone i zalane lodem naciekowym, wyjście na śnieżny grzbiet — do miejsca drugiej nocy (R16–R17).

16 czerwca 1978 r. Z miejsca noclegu o 7:30.

• Po śnieżnym grzbiecie — 70 m z wyspami skał (R17–R18) pod ścianę.
• Po ścianie (R18–R19) w prawo w górę w kierunku dużego żlebu — 80 m, odcinek skomplikowanego wspinania (R19–R20).
• Na pierwszych 40 m — wyciąganie plecaków.
• Dalej po dużym żlebie (R20–R21) — 80 m pod podstawę dużego żółtego nawisu.
• W żlebie wspinanie się komplikuje mokrymi skałami, które miejscami wystają, i licznymi "żywymi kamieniami".

O 14:00 ostatecznie pogoda się popsuła: mgła, mokry śnieg. Pod dużym nawiszem musieliśmy się zatrzymać na biwak i zorganizować nocleg siedzący. Jedna para kontynuowała obróbkę. Tutaj został pozostawiony drugi punkt kontrolny.

17 czerwca 1978 r. Z miejsca biwaku o 7:30.

• Po zawieszonych z wieczora poręczach — 40 m skomplikowane wyjście spod nawisu w lewo (R21–R22) i z następnym trawersem — wyjście na półkę.
• Następnie w lewo w górę na zlodowaciałe skały (R22–R23) — bardzo skomplikowane 40 m z przejściem między gigantyczną sopleą a ścianą, prowadzą za róg ściany.
• Stąd w górę — dwie liny po skomplikowanych zniszczonych skałach (R23–R24) z wyjściem na nieskomplikowany grzbiet, prowadzący do wierzchołka.
• Po prostym grzbiecie (R25) do wierzchołka szczytu Aurodag — 30 min.

Zejście w stronę przełęczy między szczytem Zierat a szczytem Aurodag po trasie 3B kat. tr. (po Północnym grzbiecie) do biwaku na morenie zajęło 4 h.

Ogólne podsumowanie trasy

Trasa po Północno-wschodniej ścianie na w. Aurodag jest interesująca i logiczna.

Trasa jest napięta i rozległa, wymaga od uczestników dobrej formy fizycznej i technicznej przygotowania.

Nachylenie kluczowych odcinków od 80° do 95°. W technicznym planie trasa jest skomplikowana, niezbędny jest staranny dobór sprzętu, biegłość w najwyższej technice skalnej, taktyce nowoczesnych wejść ścianowych.

Całą trasę należy przejść w gumowych butach (galosze lub buty typu "vibram").

Przejście komina w górnej części ściany ściśle po kolei, gdyż możliwe jest niekontrolowane spadanie kamieni, śniegu i ląd.

Miejsca noclegów są na trasie według opisu. Dla organizacji asekuracji i samoasekuracji na trasie wbito 220 skalnych i 10 lodowych haków. Dla organizacji sztucznych punktów oparcia — 16 skalnych haków.

Niewielfrotnie zastosowano wyciąganie plecaków na skomplikowanym skalnym reliefie.

Z doświadczenia przebytych wejść 5B i 6 kat. tr. na Kaukazie i w Fanskich górach (w. Dżyłyk po Południowej ścianie Płd-Zach kontrfors 5B, w. Ułłutaau Gł. po Północnej ścianie 5B, w. Uzbusa po Płd-Wsch grzbietu 5B, w. Mikhurgi 5B, pik Zindon po Północnej ścianie 6 kat. tr.) uczestnicy drużyny uważają, że trasa na w. Aurodag po Płn ścianie odpowiada 5B kat. tr. i może być rekomendowana do przejścia drużynom, posiadającym odpowiednie doświadczenie wejść na szczyty 5B kat. tr.