Paszport wejścia

1. Klasa wejścia: techniczna

2. Rejon wejścia: Pamiro-Ałaj (góry Fannskie)

3. Szczyt, jego wysokość, trasa wejścia: szczyt Aurondag 4573 m przez północno-wschodnią ścianę.

4. Przypuszczalna kategoria trudności — 5B

5. Charakter trasy: różnica wysokości — 980 m

   średnie nachylenie — 73°, długość odcinków: I kategoria trudności — —, II kategoria trudności — —, III kategoria trudności — 45, IV kategoria trudności — 340, V kategoria trudności — 516, VI kategoria trudności — 139 m.

6. Liczba wbitych haków:

   do asekuracji: specjalnych — 164, drewnianych klinów — 5 do utworzenia sztucznych punktów zaczepienia — 11

7. Czas przejścia — 17–18 godz.

8. Liczba i charakterystyka biwaków:

   Obydwa biwaki na ścianie są identyczne — wąskie platformy do rozbicia namiotu na 3–4 osoby. Platformy kończą się pionowymi ścianami. Istnieje możliwość zorganizowania asekuracji. Na pierwszym punkcie kontrolnym wbity jest hak szlurmowy. Brak wody. Biwak na grzbiecie jest osłonięty od wiatru, w pobliżu jest lód.

9. Nazwiska i imiona kierownika i uczestników, ich kwalifikacje sportowe:

   Wikułow Alim Iskhakovich MŚ Rybakow Aleksandr Wasiliewicz MŚ Seniecki Witalij Pietrowicz MŚ Nikołajenko Aleksandr Pawłowicz I kategoria sportowa Lejtsinger Władimir Andriejewicz I kategoria sportowa

10. Trener drużyny: Kosaty Wiktor Trofimowicz.

11. Data rozpoczęcia i zakończenia trasy: 7 sierpnia — 10 sierpnia 1977 r.

Widok ogólny na Aurondag

Widok ogólny trasy na szczyt Aurondag, orientacyjnie 5B kategoria trudności.

TABELA

Wyjaśnienia do tabeli

Opis trasy na szczyt Aurondag przez północno-wschodnią ścianę, orientacyjnie 5B kategoria trudności, drugie przejście.

Wyjście z obozu bazowego nad jeziorem "Bib-Dżanat". Ominięcie jeziora "B. Kułikałon" z lewej strony, wejście po piargach do kotła wierzchołków Maria, Rudaaki, Aurondag, Ziierat i trzymanie się prawej strony — podejście pod "baranice". Miejsce noclegu.

Z noclegu po "baranicach" 80 m (50–60°) wyjście na lodowiec. Trasa zaczyna się 60 m na prawo od "czarnego strumienia" u podstawy szerokiego wewnętrznego naroża północno-wschodniej ściany Aurondagu.

Odcinek R0–R1

Po wąskiej szczelinie i dalej po skałach średniej trudności — typu "baranice" 60 m (70°). Niewiele miejsc do wbicia haków. Z lewej strony niebezpieczeństwo kamieni.

Odcinek R1–R2

Dalej po bardzo stromej ściance (80°) 20 m do wąskiej pionowej szczeliny. Trudne wspinanie, mała liczba miejsc do organizacji punktów asekuracji, skały "zazalizowane".

Odcinek R2–R3

Po wąskiej szczelinie naroża wewnętrznego (typu "otwarta księga") w górę 20 m (90°). Trudne wspinanie, zastosowanie drewnianych klinów i zaczepów. Wyjście przez nawieszającą część naroża wewnętrznego 95–100° — 7 m. Wspinanie bardzo trudne, zastosowanie sztucznych punktów zaczepienia.

Odcinek R3–R4

Wyjście na lewą stronę z naroża wewnętrznego 5 m (80°) i dalej ponowne wejście w naroże wewnętrzne do nawieszonego gzymsu 20 m (85°). Bardzo trudne wspinanie.

Odcinek R4–R5

Wyjście spod gzymsu i dalej w lewo na półkę. Z półki po szczelinie, nawieszonej z górnej części, do szerokiej półki. 15 m (90–95°).

Istnieje bezpieczne miejsce na nocleg.

Odcinek R5–R6

Od platformy w prawo-w górę po zniszczonych skałach. W górę po skośnej szczelinie i dalej w lewo w górę po zniszczonych płytach do małego grzbietu, który stromo opada w lewo w dół w stronę czarnego ogromnego żlebu 40 m (80°).

Odcinek R6–R7

Od grzbietu w prawo w górę pod pionową ścianę (85°) 20 m. Po ściance w lewo w górę do dużej szczeliny z lodem naciekowym. 20 m (90°) — bardzo trudne wspinanie.

Odcinek R7–R8

Dalej w prawo w górę po płycie do grzbietu 20 m (70°) i w lewo w górę po krótkiej ściance, wyjście pod płytę 15 m (80°).

Odcinek R8–R9

Po płycie w prawo w górę 40 m (70°). Wspinanie średniej trudności.

Odcinek R9–R10

Dalej w prawo w górę, przecinając zniszczone płyty 40 m (70°) (trudne wspinanie), pod naroże wewnętrzne.

Odcinek R10–R11

Po pochyłym narożu wewnętrznym wyjście na grań 60 m (80°). Wspinanie trudne.

Odcinek R11–R12

Po grani w górę do barku 60 m (65°). Niewiele miejsc do wbicia haków. Wspinanie średniej trudności.

Odcinek R12–R13

Po barku w prawo w górę po półkach 40 m do kominka z zatyczką (60°). Wspinanie średniej trudności.

Odcinek R13–R14

Ominięcie kominka z zatyczką po ściance 8 m (85°) w lewo w górę pod następną ściankę. Dalej po półce w lewo 5 m i po stromej ściance 8 m (85°), wyjście na strome pochyłe półki do grzbietu kontrforsu 40 m (60°).

Odcinek R14–R15

Po grani kontrforsu 40 m (65°). Średnie wspinanie pod mokrą ścianę.

Odcinek R15–R16

Po ściance w górę 20 m (75°). Wspinanie trudne.

Odcinek R16–R17

Dalej po silnie zniszczonych skałach (wspinanie średnie, 60 m (50–55°)) wyjście pod ściankę. Miejsce na nocleg i punkt kontrolny.

Odcinek R17–R18

Od platformy po krótkich stromych ściankach po 3–4 m (85–90°), wyjście w górę do niewielkiej półki 80 m (60°). Średnie nachylenie odcinka — 75°.

Odcinek R18–R19

Od półki w prawo w górę wzdłuż szczeliny, a następnie w lewo po skośnej półce ze śniegiem 40 m (45°).

Odcinek R19–R20

Stąd w górę przez silnie zniszczone, nawieszające się żółte ścianki 40 m (80°). Trudne wspinanie.

Odcinek R20–R21

Dalej w lewo (15 m (65°), skały średniej trudności) i w górę po zniszczonym żlebie z lodem naciekowym pod nawieszającą się żółtą ściankę 40 m (70°). Niewiele miejsc do organizacji pośredniej asekuracji.

Odcinek R21–R22

Po odłamku z lewej strony w prawo w górę pod nawieszenie (sztuczne punkty zaczepienia), które jest przejdziane w prawej części 7 m (95°). Przez nawieszającą się żywą zatyczkę (niebezpiecznie) po stromym narożu wewnętrznym 15 m (80°) pod rdzawą ścianę z strumieniami wody (na półkach w drugiej połowie lata lód!).

Odcinek R22–R23

Pod rdzawą nawieszającą się ścianą-półką. Stąd trawers w lewo w górę po stromej ścianie typu "baranice". Trudne wspinanie, mało miejsc do organizacji pośredniej asekuracji (w górnej części żywe kamienie!). 30 m (75°). Następnie po narożu wewnętrznym 10 m (80°) (lód naciekowy) w górnej części zniszczonym, wyjście na "balkon".

Odcinek R23–R24

Z "balkonu" w górę po pionowej ścianie 15 m (90°) z krótkimi nawieszającymi się odcinkami i dalej po stromym kominku 15 m (90°) (lód naciekowy), kończącym się ścianą 15 m (85°). Niewiele uchwytów. W górnej części ściany żywe kamienie (niebezpiecznie). Trudne wspinanie.

Odcinek R24–R25

Po stromych, ale krótkich ścianach, typu "baranice", wyjście na przedwierzchołkowy grań 30 m (80°) — trudne wspinanie.

Miejsce na nocleg. Jest lód do wody. Po grani (proste skały) wyjście na wierzchołek Aurondag 4573 m. Zejście po trasie 3B kategorii trudności. Do jeziora Bib-Dżanat 4–5 godzin.

Ogólne wnioski dotyczące trasy

Trasa przez północno-wschodnią ścianę na szczyt Aurondag jest interesująca i logiczna. Trasa jest długa i wymaga od uczestników dobrej kondycji fizycznej. Nachylenie kluczowych odcinków 90–100°. W aspekcie technicznym trasa jest trudna, wymaga starannego doboru sprzętu, umiejętności najwyższej techniki wspinaczkowej i taktyki nowoczesnych wejść. Trasę należy pokonywać w gumowych butach. Przejście w górnej części odbywa się ściśle według kontrforsu. Z lewej i prawej strony — niebezpieczeństwo kamieni. Występuje lód naciekowy.

Zalecane jest przejście trasy w drugiej połowie sezonu.

Miejsca na nocleg znajdują się na trasie zgodnie z opisem.

Na drugim punkcie kontrolnym brak wody.

Do organizacji asekuracji i samoasekuracji wbito 164 haki skalne i 5 drewnianych klinów.

Do utworzenia sztucznych punktów zaczepienia — 18 haków skalnych.

W dwóch miejscach zastosowano wyciąganie plecaków.

Na podstawie doświadczenia nowoczesnych wejść o 5B–6B kategorii trudności na Kaukazie i w górach Fannskich uczestnicy drużyny uważają, że trasa na szczyt Aurondag przez północno-wschodnią ścianę odpowiada 5B kategorii trudności.

Wspinaczki uczestników drużyny 5B–6B kategorii trudności:

Kaukaz:

• Przełęcz Pikeldy
• Dalar po północnym grzbiecie
• Dalar po zachodniej ścianie
• Dwujajka po "Kancie"
• Cegła po południowej ścianie

Góry Fannskie:

• Bodchona po zachodniej ścianie (trasa Kolczina)
• Rudaaki po lewym kontrforsie
• Czapdara po "Sfinksie"

Przebieg trasy

1 dzień. 7 sierpnia 1977 r.

Z obozu bazowego nad jeziorem "Bib-Dżanat" grupa wyruszyła o 12:00 i, obchodząc jezioro "B. Kułikałon" z lewej strony, podeszła pod północną ścianę szczytu Maria. Następnie, skręcając w lewo, o 14:20 podeszli pod "baranice". Dwaj ludzie — Rybakow i Lejtsinger — zostali, aby zorganizować biwak, a trzej — Wikułow, Seniecki i Nikołajenko — wyruszyli o 15:00 pod trasę, aby ją obserwować i zabrać niezbędny do wspinaczki sprzęt. Tego dnia trójka wróciła na biwak o 20:30. O 21:30 wszyscy poszli spać.

W pierwszym dniu specjalnie zrezygnowano z wstępnej obróbki i postanowiono lepiej zbadać trasę (grupa miała lornetkę 20-krotną) i obserwować spadające kamienie.

2 dzień. 8 sierpnia 1977 r.

Wyruszyli o 6:40 i, przechodząc "baranice" i śnieżne płaskowyże, o 8:10 podeszli pod północno-wschodnią ścianę Aurondagu. Trasa zaczyna się na prawo od "Czarnego strumienia", u podstawy szerokiego naroża wewnętrznego.

Drużyna Wikułow — Lejtsinger rozpoczęła marsz jako pierwsza, a następnie została zmieniona przez drużynę Rybakow — Seniecki — Nikołajenko. Poruszając się na zmianę, drużyny zmieniały się co 80–120 m. Ponieważ trasa jest nowa i brak jest o niej informacji, grupa musiała szczególnie starannie wybierać drogę i obserwować kamienie. Wszystkie odcinki do pierwszego punktu kontrolnego charakteryzują się dużym nachyleniem i małą liczbą uchwytów, skały w wielu miejscach są "zazalizowane". Mimo wszystko grupa pokonała tę część trasy w dobrym tempie, przestrzegając wszystkich zasad bezpieczeństwa. Biwak urządzili u 1. punktu kontrolnego o 16:20. Wikułow, Seniecki, Lejtsinger rozbili namiot i przygotowali posiłek, a drużyna Rybakow — Nikołajenko kontynuowała obróbkę. Tego dnia przebyto 675 m i obrobiono 80 m trasy. Na odcinku R6–R7 (patrz tabela) zastosowano wyciąganie plecaków. Koniec dnia pracy o 21:00.

3 dzień. 9 sierpnia 1977 r.

Z biwaku wyruszyli o 7:00 i szybko przeszli obrobione wcześniej liny. Ruch kontynuowała drużyna Lejtsinger — Rybakow. Na tym odcinku nie było dużych trudności technicznych. Od biwaku trasa prowadzi prosto w górę pod "rdzawą trójkątną" ścianę. Pierwsze 40 m po obrobionych linach było stosunkowo proste, ale obecność śniegu i lodu naciekowego na półkach wymagała dużej ostrożności.

Następnie ponownie zaczynają się strome i trudne skały, które jako pierwsi pokonują Seniecki — Nikołajenko. Po przejściu tego odcinka grupa dochodzi do podstawy stromego żlebu, który uchodzi w "rdzawą trójkątną" ściankę. W żlebie jest wiele żywych kamieni, lód naciekowy. Trzeba było poruszać się, przechodząc z jednej strony żlebu na drugą. Trafiało się wiele krótkich, 3–4 m, ale bardzo stromych ścianek. Na odcinku R21–R22 (patrz tabela) trzeba było zastosować sztuczne punkty zaczepienia i wyciągać plecaki — to najtrudniejsze miejsce dnia. Z dołu "rdzawych trójkątnych" ścian trawersem w lewo po stromej płycie z lodem naciekowym wyszli na "balkon". Stąd ruch kontynuowano prosto w górę. Po stromych, miejscami nawieszających się ściankach, a następnie stromym żlebie i ściance z żywymi kamieniami grupa o 18:00 wyszła na bark wierzchołkowego grzbietu. Tu urządzono biwak. Za dzień przebyto 352 m.

4 dzień. 10 sierpnia 1977 r.

Tego dnia grupa wyruszyła na trasę o 6:00 i, przechodząc nieskomplikowany wierzchołkowy grań, o 8:15 była na wierzchołku.

Zejście z wierzchołka odbywało się po trasie 3B kategorii trudności. O 10:30 grupa była na biwaku pod "baranimi łbami" i następnie kontynuowała zejście do obozu bazowego.

W ten sposób plan taktyczny wspinaczki został w pełni zrealizowany.

Tabela charakterystyki trasy na szczyt Aurondag przez centrum północno-wschodniej ściany, orientacyjnie 5B kategoria trudności.