Pasport wejścia. 5.2.110

Klasa wejścia: Skały (kombinowane) Region wejścia: Rejon Igyzaki (5.2.) Szczyt, jego wysokość i trasa wejścia: „Ułar”, 3900 m przez północno-zachodni grzebień, kat. trudn. „Ułar” Przewidywana kategoria trudności: 3A

Charakterystyka trasy: Różnica wysokości: 300 m Średnie nachylenie: 50° Długość odcinków: 2–150 m; II–100 m; III–240 m;

Liczba wbitych haków:

Czas przejścia: 9 godzin Liczba noclegów i ich charakterystyka: na trasie — brak

Nazwisko i inicjały lidera i uczestników, ich kwalifikacje sportowe:

1. Ławruchin W.I. MS
2. Krajnow W. 1. kategoria sportowa
3. Bragin W. 3. kategoria sportowa
4. Sołowjow M. 2. kategoria sportowa

Trener zespołu: Ławruchin W. Data wyjścia na trasę i powrotu: 6 maja 1977 r.

M-t sowikupit m. Duszanbe 1981 r. S 93 P52

Schemat rejonu Igyzaki

6. Ułar 3A z biwaku „Zielona polana” – Obóz bazowy

Tabela

Ułar 3A kat. trudn. (1 listopada – 10 maja)

Krótkie opisanie podejścia do trasy. Od biwaku „Zielona polana” iść w górę wzdłuż strumienia wypływającego z lewego kotła: – W okresie jesiennym — po świeżym sypkim śniegu miejscami po pas. – W okresie wiosennym w zależności od stanu śniegu możliwe jest podejście po firnie do godz. 10:00, ale możliwa jest też opcja, że firn jeszcze nie trzyma i trzeba utorować ścieżkę po kolana i wyżej pod początek trasy.

Krótkie objaśnienie do tabeli: Sama droga wejścia na szczyt w zasadzie nie różni się od letniej wersji, za wyjątkiem dużej ilości naciekowego lodu na odcinku półki od początku trasy do 1. punktu kontrolnego. Ta część trasy jest przechodzona po lewej krawędzi półki (w kierunku marszu) z oczyszczaniem chwytów i miejsc wbijania haków (100 m). Miejsce skrętu w kierunku punktu kontrolnego — w prawo (w kierunku marszu) (30 m).

Jest to odcinek schodkowych skał, zasypanych śniegiem. Wiosną, zazwyczaj, tuż przed dojściem do punktu kontrolnego (5 m) trzeba na lodowicach pokonać stromy śnieżny nawiew.

Od punktu kontrolnego: – Do góry 50 m po śniegu z wyjściem na skały (nachylenie 25–30°). – Następnie — w przełom między skalną ostrogą a masywem żebra przez komin zasypany śniegiem (lodem).

Odcinek trasy od skalnej ostrogi do początku trawersu żandarma nie różni się od wariantu letniego, ponieważ skały są strome i śnieg się na nich nie utrzymuje, a jedynie miejscami zapchane są szczeliny, co nie przeszkadza w przechodzeniu skał. Trawers 30 m aż do skalnej ścianki, która wyprowadza na główny grzebień, jest przechodzony po wąskich półkach zasypanych śniegiem. W miejscach niewygodnych do przejścia trzeba śnieg oczyścić.

Skalna ścianka (10 m), która wprowadza na grzebień, jest mocno pofałdowana i zasypana śniegiem (nachylenie do 70°). Wspinaczka przez śnieg i wyjście na grzebień — przy pomocy lodowic (3 m).

Po śnieżnym grzebieniu — na wierzchołek, następnie zejście według trasy 1B kat. trudn.

Wiosną, kiedy śnieg po godz. 12:00 mocno rozmaka: – Zalecane jest iść grzebieniem 2A kat. trudn. aż do głównego skalnego masywu. – Następnie — na najkrótszym odcinku śnieżnego stoku prosto w dół (względnie bezpiecznie), i dalej według znanej trasy.

Trasa jest przechodzona z użyciem standardowego sprzętu. Czas przejścia samej trasy — do 10 godz. Czas podejścia mocno zależy od stanu śniegu i powinien być planowany przez samą grupę.

Uwaga dotycząca trasy

W warunkach złego stanu odcinka trasy do 1. punktu kontrolnego możliwa jest opcja podniesienia się do niego bastionem ściany (50 m na prawo w kierunku marszu) od standardowego początku.

Skały są trudne (4A kat. trudn.), wymagają podczas przechodzenia drobiazgowej asekuracji, ale przez swoją stromiznę (do 80°) są niemal zawsze bez śniegu, co pozwala iść w butach gumowych.

Dalej droga — według opisu.

Opis trasy został sporządzony z uwzględnieniem wiedzy o przejściu trasy w warunkach letnich.

Na odcinku R2–R3

Na odcinku R3–R4

Zejście według trasy 1B