Paszport wejścia

I. Klasa wejścia

• techniczna

2. Region wejścia

• Pamiro-Ałaj, pasmo Hissar.

3. Szczyt, jego wysokość, trasa wejścia

• w. Studenczeska 3792 m, zachodnią ścianą.

4. Przewidywana kategoria trudności

• 5A

5. Charakter trasy

• trasa kombinowana, różnica wysokości – 510 m.
• średnie nachylenie części ściennej 75°.
• długość odcinków 5 kat. trudn. 230 m.

6. Czas przejścia (bez schodzenia) – 8 godz.
7. Charakter i liczba noclegów – bez noclegów
8. Wbite haki – skalne 49 szt., klinowe 15 szt.
9. Drużyna a/l Warszaw – grupa instruktorów.
10. Nazwisko i imię lidera, uczestników, ich kwalifikacje
    1. Kapitanow O.W. – MS, kapitan.
    2. Klestow Walerij Iosipowicz – KMS, uczestnik.
    3. Kudrjaszow Walerij Siergiejewicz – KMS, – «–»
    4. Kuleszowa Jelena Wasiliewna – KMS, – «–»

II. Trener drużyny – szef. instr. Kapitanow Oleg Wiktorowicz. 12. Data wyjścia na trasę i powrotu 28 sierpnia 1981 roku.

Widok ogólny wierzchołka (półprofil)

Mapa-schemat rejonu «Wierchniaja Siama»

• — trasa wspinaczy
• Δ — obóz szturmowy

Tabela głównych charakterystyk trasy wejścia na w. Studenczeską zachodnią ścianą 5A kat. trudn.

Krótki opis podejść i trasy po odcinkach

Z obozu bazowego Wierchniaja Siama zjechać w dół ścieżką 350–400 m i po śnieżnym moście przejść na prawy brzeg rzeki Siama. Dalej w dół rzeki, mijając wąwóz masywu w. Festiwalnaja, zjeżdżamy do podnóża w. Studenczeskaja. — 1 godz. Obchodzimy wierzchołek z prawej strony i wznosimy się po starej zarośniętej morenie końcowej ku zachodnim skłonom masywu. Dalej po wałach moreny poruszamy się ku jęziorowi lodowca, wypływającego z cyrku w. Studenczeskaja. Tu na morenie najwygodniej rozbić obóz szturmowy. Całe podejście do bazy od obozu bazowego Wierchniaja Siama zajmuje 2,5–3 godz.

Trasa jest kombinowana. Warunkowo można ją podzielić na 2 odcinki:

• 1-szy — lodowo-śnieżny stok lodowca w. Studenczeskaja — 400 m
• 2-gi — zachodnia ściana wierzchołka — czysto skalna — 485 m.

Pierwsza część trasy nie stanowi technicznej trudności. Odcinek R0–R1 przechodzi się równoczesnym ruchem w wiązce na rakach. Nachylenie stoku waha się od 40 do 45°. Kierunek ruchu — na prawo od wystających z lewej baranich łbów, omijając szczeliny. W środkowej części lodowiec trochę się wypłaszcza, tu dobrze widać ścianną część trasy. Zobacz zdjęcie I.

Lewa część zachodniej ściany wierzchołka nieznacznie wystaje w dolnej części krótkim szerokim kontrafortem. Na dole w prawej części kontraforta widać wewnętrzny narożnik, odcinkający niejako kontrafort od ściany w kierunku z prawej na lewo ku górze.

Trasę trzeba dobrze obejrzeć, wytyczyć punkty orientacyjne: gigantyczny nawisy, zielone półki itd. — patrz opis i schemat UIAA.

Trasa zaczyna się u podstawy wewnętrznego narożnika, gdzie wychodzimy po pokonaniu nieskomplikowanego bergschrundu.

Odc. R1–R2 Po ścianie szarego koloru, na której dużo żywych kamieni po stopniałemu śniegu, 40 m w górę ku podstawie wewnętrznego narożnika.

Odc. R2–R3 Narożnikiem w górę. Narożnik w dolnej części bardziej przypomina komin. Na jego ścianach — żywe kamienie w formie płyt, dlatego celowe jest wyjść z narożnika po 20 m na ścianę i po niej poruszać się na lewo ku początkowi narożnika, tj. do jego górnej części. Dalszy ruch jest możliwy dopiero wtedy, gdy cała grupa wyjdzie z narożnika, ponieważ można przysypać dolnych kamieniami, poruszając się w górnej części narożnika. Mogą się zebrać na niewielkiej pochyłej półce.

Odc. R3–R4 Z półki po 15-metrowej ścianie w górę ku podstawie półki, stanowiącej pochyłe płyty o nachyleniu 50°. Na płytach leżą kamienie. Wznosimy się z lewej na prawo w górę, omijając skalny bastion.

Odc. R4–R5

Odc. R5–R6 W prawej części półki poruszamy się na lewo w górę po ścianie z przewieszką. Wspinaczka trudna z użyciem ITO. Przez przewieszkę wchodzimy do wewnętrznego narożnika, schodząc z grzbietu wierzchołka.

Odc. R6–R7 Narożnik jest zniszczony. Ruch (bezpieczny) po nim — nie więcej niż 20–25 m, i dalej na prawo na półkę. Dalsze wejście po narożniku widać, ale jest ono bardzo niebezpieczne i nie jest zalecane naszym następcom.

Odc. R7–R8 Do półki schodzi zewnętrzny narożnik. Jego prawą krawędzią po szczelinie w górę z przejściem po 20 m na jego lewą krawędź. Między nawismi — przez przewieszkę, używając ITO — do wewnętrznego narożnika.

Odc. R8–R9 Wewnętrzny narożnik szeroki. Przechodzimy go wspinaczką, możliwe jest też i w razie potrzeby — z użyciem ITO. W górnej części narożnika — nawis. Omijamy go z prawej po płytach i wychodzimy na szeroką osypną półkę z rzadkim trawiastym porostem. Tu można rozbić biwak.

Odc. R9–R10 Półką na prawo — do wewnętrznego narożnika żółtego koloru, do jego górnej części. Wspinaczka trudna. Narożnik zamknięty przewieszką. Z pod przewieszki uchodzimy trawersem na prawo na niewielką półkę.

Odc. R10–R11 Z półki po wewnętrznym narożniku ze szczeliną na lewo w górę, omijając gigantyczny nawis — na półkę. Półka szeroka. Dogodne miejsce dla asekuracji.

Odc. R11–R12 Z półki widać dalszą drogę w górę — z lewej po rdzawym narożniku.

Odc. R12–R13 Narożnikiem — wspinaczka trudna. Pęknięć mało. Górna część narożnika zamknięta nawisem. Omijamy go wspinaczką z prawej.

Odc. R13–R14 Również wewnętrzny narożnik. Zacięcia pewne. Wspinaczka spokojna. Z narożnika wychodzimy na balkon — górną część gigantycznego nawisу.

Odc. R14–R15 Dalej po systemie ścianek, pólek i wewnętrznych narożników, omijając wieżę wierzchołkową, trzymając się z prawej, wznosimy się na wierzchołek. Na wierzchołku można rozbić biwak.

Zejście z wierzchołka na północny wschód trasą 3A kat. trudn.

Zalecenia

Skład drużyny nie więcej niż sześć osób.

Długość liny asekuracyjnej 40 m.

Zestaw haków uniwersalny, komplet klinów №1–ГТ.

Wyjście na trasę nie później niż 8:00–9:00 rano.

Zejście z wierzchołka — 2 godz.

Noclegi możliwe na „zielonej półce” R9–R10 lub pod wieżą wierzchołkową, można rozbić nocleg i biwak na wierzchołku.

Schemat UIAA i profil trasy

Odcinek R7–R8

Odcinek R8–R9

Odcinek R14–R15. Odcinek R2–R3