1. Klasa wspinaczki — skalna

2. Rejon wspinaczki — Pamiro-Ałaj, pasmo Hissar

3. Trasa wspinaczki — pierwsze wejście lewą częścią karu Zachodniej ściany, SW wierzchołka Zamin-Karor

4. Charakterystyka wspinaczki różnica wysokości — 1200 m średnie nachylenie — 86° długość trudnych odcinków — 1001 m

5. Użyto haków: skalnych — 153 закладки — 79 lodowych — brak szlamburowych — 7 w tym dla stworzenia ITO — 21

6. Czas marszu — 38 godzin

7. Liczba noclegów na trasie — 3

8. Drużyna Irkuckiego Obwodowego Związku z DSO "Burewiestnik"

9. Uczestnicy drużyny: Popow Walerij Nikołajewicz — KMS — kapitan Michajłow Andriej Andriejewicz — KMS — uczestnik Ponomarczuk Wiktor Siemionowicz — KMS — uczestnik Żyła Andriej Juwinailiewicz — 1-szy sp. razrjad — uczestnik

10. Trener drużyny: Korieniewa Irina Jefimowna — MS — st. instruktor

11. Daty wyjścia na trasę i powrotu: 19 sierpnia 1978 r. — wyjście na trasę 20 sierpnia 1978 r. — praca na trasie 21 sierpnia 1978 r. — praca na trasie 22 sierpnia 1978 r. — wyjście na wierzchołek i zejście do bazy

Trasa Galicyna J. 1977 r. Trasa Popowa W. 1978 r., niewidoczna część trasy

18 sierpnia 1978 r. Drużyna wraz z grupą obserwacyjną i zabezpieczającą podeszła pod ścianę i zorganizowała bazę. Przez lornetkę jeszcze raz obejrzeliśmy trasę, przygotowując się do nadchodzącej walki.

Ściana kilkumetrowym pionem wznosi się nad doliną, dając do zrozumienia, że walka będzie trudna i bezkompromisowa.

W górę prowadzi osypisko pod ścianę. Dolna część ściany jest przecięta prawie poziomym tarasem, gdzie przy wodospadzie, bijącym ze ściany, przylega mały brzozowy gajek.

To miejsce postanowiliśmy uznać za początek trasy, choć do gaju różnica wysokości wynosi około 150 m skalnego pasa.

19 sierpnia 1978 r. — dzień wyjścia na trasę. Po 1 godz. 20 min. przechodzimy pierwszy skalny pas. Przed nami pionowe, szare skały typu "baranich łbów".

Wspinaczka trudna, z minimalną liczbą chwytów. Pęknięcia przeważnie są zatkane gliną i okruchami skalnymi.

Po 120 m, po przejściu małego półki, wychodzimy na stromą pochyłą półkę, wychodzącą do pionowego wewnętrznego kąta, w górnej części zwieszającego się. Używając całego arsenału techniki alpinistycznej, głównie we wspinaczce swobodnej, dostajemy się pod podstawę następnego wewnętrznego kąta.

Po 100 m bardzo trudnej wspinaczki:

• wychodzimy na stromą półkę;
• na której organizujemy nocleg.

Runda kontrolna. 20 sierpnia 1978 r. Przed nami zwieszający się rudy pas, dla pokonania którego trzeba by "przeszlamurować" 45–50 m. Ponieważ drużyna dąży do przejścia trudnych odcinków "czystą" wspinaczką, odmówiliśmy tego wariantu.

Bardzo trudną wspinaczką idziemy w obejście monolitycznego zwisu z lewej strony, podchodzimy pod zwieszający się wewnętrzny kąt, zamykający się 1,5 m półką. Używając:

• "stopery" i "ekscentryki";
• skalne haki,

wychodzimy na stromą monolitową płytę z minimalną liczbą chwytów, która wyprowadza nas do pionowego wewnętrznego kąta, miejscami zwieszającego się. Dla pokonania tego kąta został wbity, oprócz skalnych haków, jeden hak szlamburowy.

Dalej po szarej zasłoniętej płycie z użyciem wahadła (120 m) wychodzimy do miejsca drugiego noclegu. Runda kontrolna.

Za dzień przeszliśmy 300 m wyjątkowo trudnych skał, pokonanie których było skomplikowane brakiem pęknięć dla wbicia haków.

21 sierpnia 1978 r. O świcie zaczynamy podjazd po pionowym kącie o długości 120 m z wygładzonymi ściankami, w górnej części zwieszającym się. Wspinaczka wyjątkowo trudna. Brak chwytów, jak również szczelin dla zwykłych skalnych haków, nakłada dodatkowe trudności.

Stosując:

• "stopery";
• "ekscentryki";
• haki szlamburowe,

przezwyciężamy go. Nocleg organizujemy w odległości 100 m od grani.

22 sierpnia 1978 r. O godz. 10:00 wychodzimy na wierzchołek. Ściana została zdobyta.

Tabela podstawowych danych trasy wspinaczki na SW wierzchołek Zamin-Karor lewą częścią karu Zachodniej ściany

• różnica wysokości trasy — 1200 m, w tym trudnych odcinków — 1001 m
• nachylenie trasy — 86°

Ocena działań grupy i jej uczestników

Wszyscy uczestnicy drużyny przez szereg lat trenują i startują razem.

Pomimo dużej technicznej, psychologicznej i fizycznej napiętości trasy, wejście odbyło się w spokojnej atmosferze. Uczestnicy drużyny pracowali z pełnym oddaniem sił, demonstrując wysoką technikę i taktyczną znajomość.

Dzięki świetnej skalnej kondycji, udanym decyzjom taktycznym i zastosowaniu najnowszych metod asekuracji, drużyna utrzymywała dość szybkie tempo pokonywania trasy.

Popow W.N. — silny, zdecydowany sportowiec, posiada silną wolę. Taktycznie kompetentny, posiada świetną indywidualną technikę wspinaczkową. Ciągle podnosi swój techniczny poziom. Przez szereg lat kieruje wejściami najwyższej kategorii trudności. Zasada i wymagający.

Michajłow A.A. — bardzo spokojny, opanowany sportowiec. Taktycznie i technicznie kompetentny. Potrafi trzeźwo ocenić sytuację i podejmować właściwe decyzje.

Ponomarczuk W.S. — bardzo silny, woli sportowiec. Posiada wysoką technikę indywidualnego wspinania. Świetny kolega.

Żyła A.J. — posiada świetną technikę wspinaczkową. Ciągle podnosi swój techniczny i taktyczny poziom.

Trener drużyny I. Korieniewa Kapitan drużyny W. Popow

Na odcinku R4–R5