Paszport wspinaczki

1. Klasa wspinaczki

   • Skałkowa

2. Region wspinaczki

   • Pamiro-Ałaj, pasmo Gissar

3. Trasa wspinaczki

   • Południowo-Zachodni Szczyt Zamin-Karor 3709 m

4. Kategoria trudności

   • 5B

5. Charakterystyka wspinaczki

   • Różnica wysokości: 1150 m (różnica wysokości całej trasy 1400 m, w tym dolny pas skalny)
   • Średnie nachylenie: 85°
   • Długość odcinków: ІУ–210 m; У–435 m; УІ–595 m
   • Długość trasy: 1240 m

6. Liczba wbitych haków

   • Skałkowych: 203
   • Śrubowych: —
   • Zakładek: 80

7. Liczba godzin marszowych

   • 21 godz

8. Liczba noclegów na trasie

   • 2 noclegi, w tym jeden siedzący i jeden na szczycie

9. Drużyna reprezentacyjna Bashoblrady ZSO „Zenit”

   • Hafizow Aleksandr Faridowicz — KMS — kierownik
   • Chairullin Rais Zamsimuchamietowicz — KMS — uczestnik
   • Porojkow Władimir Iwanowicz — KMS — uczestnik
   • Tuktagułow Iszpołdy Mutikowicz — 1 kategoria sportowa — uczestnik
   • Karpenko Nikołaj Filimonowicz — 1 kategoria sportowa — uczestnik

10. Trener drużyny

    • Hafizow Aleksandr Faridowicz

11. Data rozpoczęcia i zakończenia wspinaczki

    • 27 lipca 1982 r. — rozpoczęcie wspinaczki
    • 28 lipca 1982 r. — osiągnięcie szczytu
    • 29 lipca 1982 r. — zejście do bazy

Kronika wspinaczki

27 lipca 1982 r.

Trasa od gaju zaczyna się w górę przez czarny bastion. 250-metrowym skalnym „brzuchem” wysunął się on do przodu od ściany. 70 metrów bardzo stromych skał typu „baranich czołów” podprowadza do pionowej ściany bastionu. W prawej części, u styku czarnych i szarych zacieków, widoczna jest szczelina, która, przerywając się, ciągnie się aż na sam szczyt bastionu. Na prawo od dolnej części szczeliny — niewielki karniz i skalny odłamek w postaci płyty stojącej na długim żebrze.

Wspinaczka niezwykle trudna, w użyciu są drabinki. Przebyto 180 metrów, dalej 20 metrów wzdłuż szczeliny podprowadza do nawisania. Tutaj ściana na długości 7 metrów ma ujemny kąt nachylenia. W użyciu są drabinki i platforma, bardzo trudna wspinaczka. Dalej idzie idealny pion z mikroskopijnymi uchami. Bardzo trudno iść pierwszemu. Przebyto jeszcze 160 metrów, i bastion pozostaje w dole.

Nad bastionem:

• Skały niezbyt strome z dobrymi uchwytami.
• Przez 60 metrów prowadzą one do pionowego wewnętrznego kąta z szeroką szczeliną pośrodku.
• Lewa strona składa się z „żywych” kamieni i skalnych „piór”.
• Prawa — monolityczna.

Wspinaczka niezwykle trudna:

• 50 metrów po pionowej prawej ściance kąta.
• Następnie w lewo do szczeliny wewnętrznego kąta.
• Po szczelinie — 20 metrów w górę z użyciem klinów, zakładek, drabinek.

Wewnętrzny kąt wyprowadza na „czoła” jasno-szarych wapieni:

• Szczelin jest bardzo mało, większość z nich „ślepe”.
• „Czoła” nawisuają jedno nad drugim, tworząc ścianę.
• Wspinaczka bardzo trudna i emocjonująca.
• Uchwyty drobne.
• 30 metrów najtrudniejszej wspinaczki.

Dalej znów wewnętrzny kąt, ale szerszy niż w dolnej części. Ścianki pionowe, złożone z bloków jasno-szarych wapieni. Wspinaczka trudna, uchwyty mikroskopijne. Pierwszy odpoczywa na wbitym haku i idzie dalej. Słońce mocno grzeje, plecy i hełm gorące, nogi płoną, w ustach sucho od gorąca i pracy, ciężko rozmawiać. Do noclegu już niedaleko.

Podjazd kontynuowany jest po prawej stronie kąta:

• 80 metrów trudnej wspinaczki.
• 30 metrów gładkich stromych skał, które wyprowadzają pod karniz, wieńczący wewnętrzny kąt.

Pod karnizem mała półka, gdzie z trudem można się zmieścić siedząc. Tutaj nocleg i kontrolny przegląd. Godzina 19:00, decydujemy się urządzić biwak i obrobić kilka lin.

Chairullin i Tuktagułow po krótkim odpoczynku odchodzą do obróbki, a trójka zaczyna urządzać biwak i przygotowywać kolację. Wody pod dostatkiem, zapas jeszcze około 12 l.

O 22:00 z obróbki wraca dwójka, przebyto jeszcze 4 liny. Jutro znów trudny dzień.

28 lipca 1982 r.

Podjazd o 7:00, śniadanie — i po poręczach w górę. Wczoraj koledzy solidnie popracowali. Trzymetrowy karniz, nad którym 30 metrów jasno-szarych skał typu „baranich czoł””, następnie trawers w lewo po półce na 5 metrów. Przez dwumetrowy karnizik do wewnętrznego kąta. Po kącie 10 metrów — bardzo trudno. Dalej strome „baranie czoła” przez 40 metrów wyprowadzają na półkę. Nad półką pionowa ściana ze szczeliną, uchodzącą w lewo–w górę. Wspinaczka trudna po jasno-szarych wypolerowanych wapieniach o nachyleniu do 85°. 60 metrów wspinaczki po szczelinie prowadzi do pionowego wewnętrznego kąta. Ale wejście do kąta zamknięte jest nawieszającym „baran nim czołem”. Innych wariantów nie ma. Używając drabinek przez nawieszenie, wchodzimy do kąta. Po kącie swobodna wspinaczka. 40 metrów wspinaczki po kącie prowadzi do skalnych „piór”. Uchwyty są, ale bardzo wiele jest niewiarygodnych, pod obciążeniem łamią się, a poniżej — pion. Chairullin idzie nadzwyczaj ostrożnie, przy każdej okazji wbija haki. Wspinaczka trudna i emocjonująca. 10 m nawieszających „piór” kończy się niewielką półką, na której można odpocząć i napić się wody. Dalej trasa idzie na lewo, gdzie widać dużą ilość szczelin do wbijania haków. Drabinka, druga; hak, znowu drabinka i dalej swobodną wspinaczką do szerokiej szczeliny i w prawo do niewielkiej półki. Od półki w górę uchodzi pionowy szeroki komin z nawieszającą się w górnej części zatyczką. Idziemy swobodną wspinaczką. Wchodzą w grę grube haki i zakładki. Pod zatyczką schodzimy na lewą ściankę komina i po rozpadlinie podnosimy się na jasno-szarych skałach, stromych i gładkich. Przez 50 metrów trafiamy na niewielką półkę, ponad którą piętrzą się ogromne bloki wapienia. Pod tym nawieszeniem kontrolny przegląd i nocleg. Ale nam nie wolno się zatrzymywać, godzina 12:00. Napiwszy się wody, kontynuujemy pracę dalej. Wyjście na półkę po 10-metrowej pionowej gładkiej ścianie. Z półki po płycie na niewielką półkę nad karnizem. Na lewo od karniza monolityczna ściana, na prawo — nawieszająca się płaszczyzna wewnętrznego kąta. Droga w górę tylko przez karniz. Szczelin pod dostatkiem. Do pracy poszły drabinki, platforma. Ponad karnizem pionowa szczelina. Można iść swobodną wspinaczką. Druga zmiana przechodzi karniz po poręczach.

Ze szczeliny — wejście do wewnętrznego kąta. Po jego lewej ściance wspinaczką podnosimy się na niewielką półkę. Z półki — znów trudna droga przez drugi karniz. Ale tutaj jest bardziej prosty wariant jego przejścia. Przy pomocy drabinek i swobodnej wspinaczki mijamy nawieszenie i dalej po 40-metrowej ścianie z dobrymi uchwytami wychodzimy na dużą równą półkę. Po niezbyt stromych, do 70°, porozrywanich skałach przez 200 m wychodzimy na szczyt.

Czas 19:00. Decyzja — nocować na szczycie, jako że dzień był bardzo trudny i wszyscy są bardzo zmęczeni. Urządzamy obfitą kolację i szykujemy się do noclegu. Jutro — w dół.

29 lipca 1982 r.

Podjazd o 8:00, śniadanie i — w dół po rumowiskach południowego stoku Jagniabskiej ściany.

• Minęliśmy kanion.
• Drogą — do bazy.

O 12:00 w bazie witali nas obserwatorzy.

Tabela podstawowych charakterystyk trasy wspinaczki

Trasa: Południowo-Zachodni Szczyt Zamin-Karor najkrótszą drogą zachodniej ściany. Złota trasa mistrzostw ZSRR 1977 roku w klasie skałkowej.

Analiza tabeli podstawowych charakterystyk trasy i schematu profilowego pozwala stwierdzić, że charakterystyczną cechą trasy jest jej znaczna rozciągłość przy ogólnym nachyleniu bliskim pionowi. Dotyczy to jej części ściennych.

Część wierzchołkowa — wieża — położona jest nieco dalej od płaszczyzny ściany, a zatem wyjście na nią łagodniejsze i prostsze w sensie technicznym. Niewielka część tego odcinka w ogólnej sumie skrajnie trudnych nie jest decydująca w ocenie trasy.

Różnica wysokości całej trasy od rumowiska sięga 1400 m. Jednak dolny pas skalny (250 m) — wyjście na taras pod ścianę — może być wyłączony, tak jak może być traktowany jako podejście bezpośrednio do ściany (na podobieństwo lodowo-śnieżnego podejścia na trasach kombinowanych), choć na tych odcinkach używano liny, a trudność nie przekraczała 2–3 kategorii.

Zachodnia ściana ma wklęsły kształt, przy jej ogólnej szerokości sięgającej jednego kilometra. Ta okoliczność nie pozwoliła na obiektywną dokumentację fotograficzną profilu trasy.

Trasa klasyfikowana na kat. 5B.

Wyjście na trasę o 8:00, wyjście na szczyt o 19:00. Godziny marszowe — 11. Biwak na szczycie dobry.