Pa­spor­t wcho­dze­nia

1. Na­zwa zgru­po­wa­nia: Szkol­no-szkla­leniowy zbor Fede­racji Alpinizmu Obwodu Czelabińskiego oraz Klubu Alpinistycznego miasta Magnitogorska.
2. Rejon: 5.1.4. Pami­ro-Ałaj, pas­mo Ki­czik-Ałaj, dolina Sujcz­w­kty.
3. Szczyt: Le­gen­dar­na Mag­nit­ka (4550 m wg kla­sy­fi­ka­tora), 4632 m wg mapy i fak­tycz­nie wg GPS.
4. Tras­sa wcho­dze­nia: pra­wym kont­for­sem Grze­bie­nia Za­chod­nie­go.
5. Kla­sa wcho­dze­nia: Kom­bi­no­wa­na
6. Ka­te­go­ria trud­no­ści: Pier­wo­pro­wad­ze­nie, pro­po­nu­je się 4B.
7. Cha­rak­te­ry­styka trasy: Prze­pa­d wy­so­ko­ści — 698 m;

Długość trasy — 2932 m; w tym długość części ściennej — 435 m;

długość odcinków 4 k.st. — 885 m; Śred­nia stro­mość — 15°. W tym część ścienna — 73°

8. Wbi­to haków: Ska­łowych — 31;

Lodo­wych — 6; Zakładek — 47.

9. Liczba godzin marszowych — 18:00 godz.

Dni marszowych — 2 dni.

10. Wej­ście na trasę: 25 lipca 08:00 godz.

Wyj­ście na szczyt: 26 lipca 14:30 godz. Powrót do baz­owego obo­zu: 26 lipca 17:00 godz.

11. Drużyna: Drużyna Klubu Alpinistycznego miasta Magnitogorska.

Kierownik: Sołdatow Sier­giej Jurjewicz, MS, Magnitogorsk

Uczestnicy:

• Makarow Jew­gienij Sier­giejewicz, 2. sp. dys­cy­pli­na, Magnitogorsk
• Maw­rin­ska­ja Aga­ta Wi­kto­row­na, 2 r., Mag­ni­to­gorsk

12. Trener drużyny: Pgol­szi Wiktor Pawłowicz, MS, Magnitogorsk.

    OPIS RE­JONU WCHO­DZE­NIA

Grzebień pasma Kiczik-Ałaj usytuowany jest w kierunku równoleżnikowym na północ od pas­ma Ałaj­skie­go w je­go wschodniej części. Roz­po­czyna­jąc się na południe od mia­sta Osz, grzebień od­cho­dzi na po­łud­nie:

• nie­wy­so­kim tra­wia­stym od­cin­kiem,
• na­stęp­nie żwi­ro­wym grze­biem,
• z łu­ma­ty­mi i łu­pko­wy­mi roz­pad­nię­ty­mi skałami,

i pod­cho­dzi do jed­ne­go z głów­nych (ze względu na wy­sokość) szczy­tów pas­ma — Szan­koł, o wy­soko­ści 4630 m.

Dalej grzebień stopniowo skręca na za­chód i przez przełęcz lodową Cwi­lin­ga (4150 m) pod­cho­dzi do ma­sywu Dżoł­dżil­ga z jed­noj­me­nną prze­łę­czą — 4180 m — na po­łu­d­nio­wym za­cho­dzie.

Na za­chód od prze­łę­czy Dżoł­dżil­ga — sil­nie po­ro­z­dzie­la­ny grze­bień pas­ma ze szczy­ta­mi, nie­znacz­nie pod­wyż­sza­ją­cy­mi się nad licznymi żan­dar­ma­mi:

• Szczyt Czelabiński Pracownik z pół­noc­nym Karogajskim odro­giem
• Legendar­na Mag­nit­ka z po­łu­d­ni­owym odro­giem Taw­ria

Łu­ma­te po­łu­d­ni­owe zbo­cza Legendarnej Mag­nit­ki opada­ją na lodow­ce Po­łu­d­ni­owy Dżoł­dżil­ga i Dżyr­ty, a śnież­no-lo­do­wy pół­noc­ny stok szczy­tu opada do do­liny Suj­czak­ty, za­si­la­jąc pół­noc­no-wschod­nią część lodow­ca Kir­giz­za­ta.

Pod­chód pod Le­gen­dar­ną Mag­nit­kę po do­linie Suj­czan­kty. Od obo­zu bazowego na­prze­ciw gó­ry Ma­zar, wzdłuż pra­we­go brze­gu rzeki Suj­czan­kty na­dą­żyć w górę do­liną po ście­żce. Da­lej, trzy­ma­jąc się rzeki, pły­ną­cej wzdłuż le­we­go zbo­cza do­liny, wyjść do pier­w­szej ko­niec­nej mo­re­ny, prze­gra­dza­ją­cej całą do­li­nę. Tu prze­krą­żyć na pra­wy brzeg po­to­ka Suj­czan­kty i wznieść się na mo­re­nę. Da­lej po ście­żce, mi­nąc po­łu­d­ni­owo-za­chod­nie zbo­cza szczy­tu B. Rucz­jo­wa, pod­cho­dzić do Pół­noc­no-wschod­niej ga­łę­zi lodow­ca Kir­giz­za­ta. Tu na mo­re­nie, przy lo­dow­co­wym je­zio­rze na wy­so­ko­ści 3900 m — wy­ści­gi­owy bi­wak. Od obo­zu bazowego pod­chód 8–10 godz.

Opis trasy po od­cin­kach

R0­–R1 ­ — trasa roz­po­czy­na się na zbie­gu dwóch na­chy­lo­nych, wy­raź­nie wy­ra­żo­nych śnież­no-lo­do­wych ku­lu­arów, spa­da­ją­cych z Grze­bie­nia Za­chod­nie­go. W koń­cu pod­nie­sie­nia po ska­łowej mo­re­nie, przed wyj­ściem na lód, na­le­ży na­łożyć oso­bi­ste wy­po­sa­że­nie.

R1­–R3 ­ — dwa od­cin­ki, łu­ma­to znisz­czo­ne z do­brym ska­łnym re­lie­fem. Pro­wa­dzone są swo­bod­nym wsp­inan­iem się i z uży­ciem sztucz­nych punk­tów pod­par­cia. Rów­no­cze­śnie uży­wa­no haków, za­kładek i fren­dów.

R3–R5 — prze­chod­ze­nie ścia­ny o na­chy­le­niu 70–75°. Szczelin dla haków i za­kładek do­sta­tecz­nie. Sta­cje dla ubez­pie­cze­nia wy­god­ne.

R5–R7 — prze­chod­ze­nie dwóch lin po­wyż­szo­nej trud­no­ści. Uży­wa­no ITO, fif. Dla be­z­pie­czeń­stwa — sta­cja R6 pod na­wis­nię­ciem. Ska­ły wy­wie­trza­łe. Wyj­ście na ho­ry­zon­tal­ną pó­łkę.

R7–R8 — od­ci­nek 40 m po ścia­nie 75°. Ruch w kie­run­ku le­we­go we­wnętrz­ne­go ką­ta po szcze­linach i wy­gład­zo­nych ska­łach na tar­cie.

R8­–­R11 — trzy liny po re­lie­fie z se­rii pó­łek i pio­no­wych ścia­nek wy­pro­wa­dzą­ją na pół­kę, za­koń­czo­ną ścia­nną część tra­sy. Pla­ców­ka na R11 jest wy­god­na dla od­po­czyn­ku. Wy­rów­na­li pla­ców­kę i zor­ga­ni­zo­wa­li bi­wak.

R11­–­R12 — dłu­gi od­ci­nek po znisz­czo­nych ska­łach i ka­mie­nis­tych łu­mach do wyj­ścia na za­chod­ni grzebień. Osob­no sto­ją­ce ska­ły i żan­dar­my omijane są na pra­wo. Ruch jed­no­cze­sny, nie­bez­piecz­ny, bez lin.

R12, R14 — grze­bie­nio­wy od­ci­nek z se­rii nie­skom­pli­ko­wa­nych skał i śnież­nych sto­ków. Ubez­pie­cze­nie miej­scami na­prze­mien­nie. Wyj­ście na szczyt dwu­zro­go­we­go żan­dar­ma.

R14­–­R15 — zjazd z grze­bie­nia na 100 m po lo­do­wym ku­lu­arze w kie­run­ku szczy­tu Bo­ri­sa Rucz­jo­wa. Or­ga­ni­za­cja ubez­pie­cze­nia na lo­do­bu­rach. Wyj­­­­li­cie na na­chy­lone śnież­ne pole.

R15­–­R16 — grze­bie­nio­wy lodow­nik, za­mknię­ty śnie­giem. Przej­ście nad ber­gszrun­dem. Ruch w kram­po­nach z lo­do­ru­ba­mi.

R16­–­R17 — od­ci­nek 300 m po ska­łis­tym grze­bie­niu i zaśnież­o­nych od­cin­kach. Ruch jed­no­cze­sny, ubez­pie­cze­nie za wy­stę­py.

R17­–­R18 — zjazd z grze­bie­nia na pra­wy stok (dwa dül­fe­ra po 20 m). Za­kro­ple­nie li­ny za wy­stęp z prze­cią­gnię­ciem.

R18­–R19 ­ — omi­ja­nie ska­łis­tych ba­stio­nów na pra­wo po pół­kach, łu­mach i fir­nie (450 m). Dla wy­go­dy prze­su­wa­nia się liny uło­żyć w ple­cak.

R19, R20 ­ — ska­ły śred­niej trud­no­ści i łu­my po ku­lu­arze wy­pro­wa­dzą­ją na grze­bień. Po grze­bieniu 300 m śnież­no-lo­do­we­go za­chod­nie­go zbo­cza szczy­tu.

R­₂­₀ — szczyt ska­łis­ty. Na wy­stu­pie usta­no­wio­na ju­bi­le­uszowa ta­blicz­ka: «Pik Le­gen­dar­na Mag­nit­ka. Ta­blicz­ka usta­no­wio­na przez Klub Alpinistyczny mia­sta Mag­ni­to­gors­ka na cześć 80-le­cia mia­sta». Wy­sokość wg kla­sy­fi­ka­tora — 4550 m. Wy­sokość wg ma­py — 4632 m, po­kry­wa się z wy­soko­ścią wg GPS. Pro­po­zy­cja: wpro­wa­dzić zmia­nę w wy­so­ko­ściową od­zn­akę gó­ry i przy­jąć rów­ną 4632 me­trów.

Zjazd ze szczy­tu w kie­run­ku pół­noc­no-za­chod­nim do prze­łę­czy U­ral­ców po śnież­nych po­lach. Ruch w kram­po­nach z lo­do­ru­ba­mi. Nie do­cho­dząc prze­łę­czy, od­cho­dze­nie w le­wo do gór­ne­go je­zio­ra po lo­dow­cu i ka­mien­nych łu­mach.

Ta­be­la w sym­bo­lach UIAA

Przy­go­to­wa­nie do wcho­dze­nia.

Sta­łe tre­nin­gi w cią­gu ro­ku i uczest­ni­ctwo w za­wo­dach za­pew­ni­ły do­brą ogól­no­fi­zycz­ną przy­go­to­wa­nie człon­ków drużyny przed wy­jaz­dem w gó­ry.

Szkol­no-tre­nin­go­wy zbiór w Ky­rg­yz-Ate roz­po­czął się od pla­no­wych tre­nin­gów na gór­skim te­re­nie. Na ska­łach od­ro­bo­ta­no:

• przy­ję­cia prze­su­wa­nia się w pi­ę­tach;
• tech­ni­kę or­ga­ni­za­cji punk­tów ubez­pie­cze­nia.

Cykl tre­nin­go­wy za­koń­czył się wcho­dze­niem na gó­rę Ma­zar.

Na pod­chód pod Legendar­na Mag­nit­kę gru­pa wy­szła w roz­sze­rzonym skła­dzie: S.­ So­łda­tow, P. Iwa­now­ski, N. Ar­za­mas­cew, J. Ma­ka­row i A. Maw­rin­ska­ja.

Pod­chód na gór­ne je­zio­ro z obia­dem za­jął cały dzień. Roz­ło­żyw­szy się na bi­wa­ku,­ długo stu­dio­wa­li kont­for­sy za­chod­nie­go grze­bie­nia, w celu naj­le­p­sze­go wa­rian­tu pierw­pro­ho­du.

W wy­ni­ku ob­rad roz­są­dził się wa­ri­ant li­nii pod­nie­sie­nia — po pra­wym kont­for­sie. To pra­wie­je od trasy 4А kat. tr., prze­szedł­nej w 1979 ro­ku przez dru­ży­nę mag­ni­to­gors­ką na zobo­rach Czel­OK­WAM pod kie­row­ni­ctwem I. Ga­li­bu­zo­wa.

Za­twer­dzo­na przez drużynę pro­jekt tra­sy na­zwa­li «Po pra­wym kont­for­sie Grze­bie­nia Za­chod­nie­go».

Skład drużyny na pierw­szo­pro­wad­ze­nie wy­zna­czył się przed wyj­ściem. Trój­ka: S. So­łda­tow, J. Ma­ka­row i A. Maw­rin­ska wy­cho­dzą 25 lip­ca 2009 r. na za­de­kla­ro­wa­ną tra­sę. Dwój­ka: N. Ar­za­mas­cew i P. Iwa­now­ski ob­ser­wu­ją za dzia­łan­ia­mi drużyny w pierw­szy dzień (25 lip­ca 2009 r.) i 26 lip­ca wy­cho­dzą na Le­gen­dar­ną Mag­nit­kę po tra­sie 1 Ек. тр. Zjazd ze szczy­tu w sztur­mo­wy obóz za­pla­no­wa­ny przez połą­czo­ną gru­pę w peł­nym skła­dzie.

Tak­tycz­ne dzia­ła­nia drużyny

Wy­bór pierw­szo­pro­wa­dze­nia był spo­koj­ny, tzn. bez przy­cią­gnię­cia po­moc­ni­ków «za­rzu­cić się» pod ścianę i przejść ją bez ob­rób­ki, mak­sy­mal­nie swo­bod­nym wsp­inan­ciem się. Uwa­ża­jąc dużą dłu­gość grze­bie­nio­wej, nie pro­stej czę­ści tra­sy, było za­wsze de­cy­do­wa­ne:

• przy wyj­ściu na kont­for­sie za­trzy­mać się na noc­le­g;
• wcho­dze­nie prze­pro­wa­dzić w dwa dni.

Drużyna była mo­bil­na. W róż­nym sto­pniu ma­ją­cy­mi wpra­wę, ale wszyst­kie po­trafi­li pra­co­wać pier­w­szy­mi.

Od­ci­nek R0–R7 pierw­szym od­pra­co­wał J. Ma­ka­row.

Drugą część kont­for­su od R11 li­de­ro­wał S. Soł­da­tow.

Grze­bie­nio­wą część prze­cho­dzi­li z cią­głą zmia­ną pierw­sze­go.

Na ska­łis­tym od­cin­ku prze­su­wa­li się na­prze­mien­nie. Pier­wszy pra­co­wał na podwój­nej li­nie. Ostat­ni pod­no­sił się po podwój­nych pe­ri­lach, or­ga­ni­zu­jąc swo­je ubez­pie­cze­nie sa­mo­dziel­nie na żu­ma­rach.

Na ska­łach efek­tyw­ne by­ły:

• ko­ty­wie haki
• «айс­фи­фи»

To wy­po­sa­że­nie uży­to na prze­strze­ni ca­łej tra­sy. To po­zwala­ło zro­bić dwa ra­zy mniej punk­tów dla prze­cięt­ne­go ubez­pie­cze­nia i ITO i zna­cz­nie zwiek­sza­ło pręd­kość prze­cho­dze­nia. Głów­ny ak­cent w wcho­dze­niu po kont­for­sie zo­stał zro­bio­ny na swo­bod­ne wsp­in­cz­kę z pod­stra­sz­ką fifi.

Przy zjeź­dzie z grze­bie­nia po lo­do­wym ku­lu­arze na trzy liny uży­to lo­do­bu­rów. Ostat­ni zjaż­dżał na ubez­pie­cze­niu z dwoma lo­do­ru­ba­mi w cz­te­ry tak­ty, wy­krę­ca­jąc po dro­dze prze­cięt­ne lo­do­bu­ry. Wszyst­kie po­ru­sza­ły się w kram­po­nach na przed­nich zę­bach.

Ogól­ny zjazd ze szczy­tu nie do­stał się. Dwój­ka, upew­ni­w­szy się wi­zu­al­nie i po ra­cji w wy­jściu drużyny na pro­stą wi­docz­ność do szczy­tu, zje­cha­ła do obo­zu wcze­śniej drużyny o 2 godz.

Foto №5. Odcinek R2–R3. Punkt zdję­cia F5.

Foto №6. Odcinek R3–R4. Punkt zdję­cia F6.

Foto №7. Odcinek R3–R4, R4–R5.

Punkt zdję­cia F7.

Foto №8. Początek odcinka

Punkt zdję­cia F8.

Foto №9. Górna część odcinka R4–R5. Punkt zdję­cia F9.

Foto №10. Na odcinku R4–R5. Punkt zdję­cia F10.

Foto №11. Odcinek R5–R6.

Punkt zdję­cia F11.

Foto №12. Początek odcinka

Punkt zdję­cia F12.

Foto №13. Górna część odcinka R7–R8. Punkt zdję­cia F13.

Fo­to №14. Od­cinek 9–10. Punkt zdję­cia F14.

Fo­to №15. Na szczy­cie Le­gen­dar­na Mag­nit­ka 4632 m. 6 sierp­nia 2009 r. 16:30. Punkt zdję­cia F15.