Dokument #64786479 - Opis trasy

Rejon wspinaczki, grzbiet: PAMIR-ALAJ, grzbiet KICZIK-ALAJ Szczyt: IRBIS pik Wysokość: 4200 m Trasa: po ЮВ gr. Klasa: skalna PIERWSZOWSPINACZKA Proponowana: 1Б kat. trud. Różnica wysokości technicznej części trasy — 230 m (wizualnie) Długość całej — 470 m (wizualnie) Odcinki V–VI kat. trud. — NIE MA Średnie nachylenie technicznych odcinków — 40° Ubezpieczenie — przez występy Godzin marszu na podniesienie — 3,5 godz I. KIEROWNIK — PERK Jurij Eduardowicz, Pr.

Uczestnicy: 2. ANDREJEW Andriej Aleksandrowicz, Szr. 3. WLADIMIROW Aleksiej Nikołajewicz, b/r 4. WLADIMIROW Andriej Wiktorowicz, b/r 5. GUSIEW Siergiej Nikołajewicz, b/r 6. KARPENKO Oleg Wasiljewicz, Pr./instr. 7. NEUGOMONOW Witalij Pietrowicz, Szr. 8. NIKITIN Dmitrij Aleksiejewicz, Szr. 9. OWEZKIN Andriej Wasiljewicz, b/r 10. UJLDANOW Wadim Raufowicz, b/r II. JAKOWLEWA Natalja Pawłowna, KMS/instr. I kat.

Trener: LEWIN Michaił Siemionowicz, MS ZSRR/instr. I kat. — (pierwszy przeszedł kluczowy odcinek, zawiesił poręcz i wrócił, przekazując kierownictwo naczelnikowi centrum szkoleniowego „IRBIS”)

Data wyjścia na trasę i powrotu: 16 sierpnia 1992 r.

FEDERACJA ALPINIZMU m. MAGNITOGORSKA 1992 r. www.alpfederation.ru ↗

UWAGA: Т1, Т2, Т3 — punkty fotograficzne

www.alpfederation.ru ↗

TABELA PODSTAWOWYCH CHARAKTERYSTYK trasy 1Б kat. trud. na pik IRBIS

DATA i czas	№№ ucz-ków	Śred. nachylenie	Długość	Charakter reliefu	Kat. trud.	Stan reliefu	Warunki meteo	Skalne haki
16 sierpnia 1992 r.	R0–R1	35°	200 m	Usypisko z wychodniami skał	1	Łatwiej poruszać się po skałach — usypisko żywe, plam śniegu mało	Cicho, bezchmurno, +12°	—
8:15–11:45	R1–R2	35°	150 m	Skalne wyspy	1	Dla „żandarmów” są proste; grań się zwęża	—	—
	R2–R3	60° (20 m)		Pochyła półka (zejście)	3	Półka podwójnego spadku nad przepaścią. Poręcz nie usuwać, aby wykorzystać ją na podniesieniu.	—	2
	R3–R3X	—	(80 m)	Usypiskowy grań	1	Travers po usypisku	—	—
	R3X–R4	35°	70 m	Skalne wyspy	1	To też nie są „żandarmy”; grań się zwęża	—	—
	R4–R5	40°	50 m	Grań	2	Pocięty skalny grań, dużo żywych kamieni na zaczepach	—	—

UWAGA: Śladów pobytu na grani i wierzchołku nie stwierdzono. Tylko na przełęczy „I” zdjęto notatkę aszchabadzkich turystów, którzy dokonali radialnego wyjścia od górnego jeziora Sujczikty 12 lipca 1990 r. „NA PRZEŁĘCZ BAGIR”. Nazwa nie jest przyjmowana, ponieważ blisko położona przełęcz Uralców, nazwana tak przez magnetogorska W. I. Mironowa w 1977 r., będąc 100 m poniżej tej przełęczy, jest dogodna do przejścia z S na Ю, natomiast z Ю na S droga jest prostsza przez przełęcz zachodnią niż przełęcz Uralców. Między dwoma punktami przełęczowymi około 300 m w sumie, i przez analogię do Koj-awgan-auszu proponuje się nazywać je „przeł. Uralców” i „przeł. Uralców fałszywy”.

Krótkie opisanie trasy 1Б kat. trud. na pik IRBIS: Od zlewu rzek Dżołdżiłga i Sujczikty w górę wzdłuż rz. Dżołdżiłga. Przez 2–3 godz podnieść się na pierwszą końcową morenę lodowca Dżołdżiłga (nie na drugą w 500 m dalej!) — tutaj baza „3700”. Podniósłszy się przez styk drugiej moreny i prawego (or.) zbocza wąwozu, przeciąć zbiór moren w prawo-w przód i skręcić za południowe osypiskowe ramię Karatasza. Stąd na tle nieba widoczny jest wierzchołek p. Irbis, jednak początek drogi ukaże się dopiero po podniesieniu się na lodowiec (prościej obejść jego język R1–R2 35° 150 m z prawej strony). Skalisty grań między przełęczami Uralców i przełęczą „І” trasy ma odcinki IV–V kat. trud., dlatego podnosić się na przeł. Uralców — znaczy potem schodzić z niego na zachód i obejść skalisty grań z wyjściem potem na przełęcz „І” (fałszywy przeł. Uralców). Na przełęczy związać się i jednocześnie do „2”, tutaj zejście-obejście z prawej strony po półce i ściance (PORECZ). Dalej travers usypiskowego grani. Po skalistych wyspach i zwężającym się skalistym graniu — wyjście na wierzchołek. Zejście ścieżką podniesienia.

Wariant zejścia:

Po żlebie z wierzchołka w wąwóz Sujczikty
Potem travers w lewo
Podniesienie się na przeł. Uralców

Powiązany z

Załączone pliki

Źródła

Komentarze