Przejdź do treści

Bez tytułu

FEDERACJA ALPINIZMU ROSJI RUSSIAN MOUNTAINEERING FEDERATION

PASZPORT WSPÓŁCZESNY

img-0.jpeg

  1. Klasa wejścia — techniczna.
  2. Rejon wejścia — Ałajski łańcuch.
  3. Wierzchołek p. Syновей, 5100 m, południowo-zachodnim filarem i południowym grzbietem.
  4. 5A kategorii trudności.
  5. Różnica wysokości 800 m, długość odcinków 5 kategorii trudności 120 m, średnie nachylenie na odcinkach 0–6 60°.
  6. Zakładanie punktów asekuracyjnych:
    • na asekurację — 36;
    • na stanowiska — 0;
    • skalne — 36;
    • lodowe — 0;
    • hakowe — 0.
  7. Czas wejścia od początku trasy na wierzchołek — 14 godz.
  8. Biwak pod trasą na morenie lodowca.
  9. Kierownik — Gładkow Siergiej Juriewicz — II sp. разряд, instr. Uczestnicy:
    • Stiepanow Siergiej Iłłarionowicz — II sp. разряд, instr.
    • Naumow Stanisław Fiodorowicz — II sp. разряд, instr.
    • Kornijenko Andriej Nikołajewicz — II sp. разряд.
  10. Data rozpoczęcia wejścia 12 lipca 1978 r., zejścia na pierwotny biwak 12 lipca 1978 r.

img-1.jpegimg-2.jpeg

Szkic rejonu.img-3.jpeg img-4.jpeg

Profil trasy.img-5.jpeg

Widok na występujący ze ściany blok marmuru z półki na odcinku 4–5 (miejsce i kierunek zdjęcia zaznaczono na fotografii ogólnego widoku strzałką).img-6.jpeg

Tabela odcinków

I. Opis podejścia do trasy

Od polany „Kożdeba” (miejsce położenia bazy „Ałaj”) wzdłuż prawego brzegu lewego dopływu rzeki Koksu w górę. Dobrą ścieżką aż do zakrętu rzeki w lewo. Następnie w kierunku kanionu ścieżką biegnącą prawym brzegiem doliny, pokonać próg doliny. Za progiem otwiera się widok na piki Tereshkovej i Syновей.

Po szerokiej dolinie z licznymi grzbietami morenowymi, strumieniami i jeziorami — podejście pod południowe zbocza p. Syновей do pierwotnego biwaku.

Od polany Kożdeba 4–4,5 godz.

II. Wyjaśnienia do tabeli odcinków trasy

Południowo-zachodnie zbocza filara (odcinki R0–R1, R1–R2) zbudowane są z miękkich i sypkich skał. Skały miejscami pokryte są piaskiem i drobną osypią. Ruch odbywa się wzdłuż charakterystycznych szczelin przecinających zbocze w kierunku pionowym. Lazanie odbywa się głównie z wykorzystaniem tarcia. Zaczepek niewiele. Pęknięć do zakładania haków mało. Najczęściej stosowane są haki dużego rozmiaru. W godzinach porannych te odcinki znajdują się w cieniu, a ich pokonanie utrudnione jest niską temperaturą powietrza i skał.

Na barku filara na początku odcinka R2–R3 znajduje się punkt kontrolny. Za odcinkiem R2–R3 znajduje się kluczowy odcinek trasy — ściana południowego grzbietu.

Od miejsca połączenia filara ze ścianą, podjazd bezpośrednio do góry po stromym (do 80°) odcinku 8–10 m na półkę. Wspinaczka skrajnie trudna z wykorzystaniem drobnych zaczepek w ruchu dynamicznym. Pierwszy idzie bez plecaka i tylko w butach gumowych.

Z półki do góry wzdłuż krawędzi utworzonej przez ścianę i występujący z niej blok marmuru. Wspinaczka trudna, miejscami z wykorzystaniem do rozpór bloku marmurowego. Haki również wbija się w blok marmuru, gdyż w litej skale praktycznie brak jest pęknięć.

Odcinek R4–R5 rozpoczyna się osypną, prawie poziomą półką. Po półce najpierw 30 m w lewo, a następnie do góry i w prawo po skałach średniej i ponad średniej trudności pod podstawę wewnętrznego kąta.

Załączone pliki

Źródła

Komentarze

Zaloguj się, aby zostawić komentarz