Paszport wejścia

1. Klasa wejścia: techniczny
2. Region: Pamiro-Ałaj
3. Szczyt: pik Synowie, 5100 m, centralnym kontraforsem południowo-zachodniej ściany
4. Kategoria trudności: 5A
5. Charakterystyka trasy: skalna, różnica wysokości - 650 m, średnie nachylenie trasy - 65°, długość odcinków: 1 - nie, 2 - nie, 3 - 320 m, 4 - 260 m, 5 - 170 m, 6 - 5 m
6. Liczba wbitych haków: do asekuracji: skalnych 52, lodowych 0, dzwigarskich 0 do tworzenia sztucznych punktów podparcia: skalnych 2, lodowych 0, dzwigarskich 0
7. Czas podejścia: 11 h
8. Liczba noclegów: nie
9. Kierownik: Sajfutdinow R. M. — 1-sza kategoria sportowa Uczestnicy:
   • Nowikow W. P. — 1-sza kategoria sportowa
   • Wiaźmin S. A. — KMS, instruktor 2 kat.
   • Iwanow A. W. — 1-sza kategoria sportowa, instruktor 3 kat.
10. Trener: Fiodorow A. S. — MS, instruktor 1 kat.
11. Data wyjścia na trasę i powrotu: 9 lipca 1980 r.

Opis trasy

na pik Synowie, 5100 m, centralnym kontrafersem południowo-zachodniej ściany, 5A kat. (orientacyjnie)

Podejście

Od a/l „Ałaj” (polana Koszczyba) w górę lewym orograficznie brzegiem rzeki Kaszka-Su 3 h do noclegu na łagodnych morenowych grzbietach górnego biegu doliny. Od noclegu 1 h pod ścianę pika Synowie.

Centralny kontrafers jest dobrze widoczny. Z dwóch stron jest ograniczony dużymi, sięgającymi całej ściany skalnymi żlebami ze śniegiem.

Początek trasy - wąski skalny żleb, wypełniony śniegiem i lodem, długości około 160–180 m, dzielący masyw kontrafersu na dwie nierówne części.

Odcinek R0–R1

Wyjście do dolnej trzeciej części żlebu z prawej strony po stromym śnieżniku (45–50°) i 5–6-metrowej ściance (4) o nachyleniu 50°. Na ściance - asekuracja hakowa.

Odcinek R1–R2

Dalej w górę żlebem 40 m (nachylenie żlebu do 55°, asekuracja hakowa, haki skalne lub lodowe) do podstawy skalnego komina z kamienną zatyczką w górnej części, uchodzącego w lewo do góry.

Odcinek R2–R3

Kominem w górę 35 m (ostrożnie! żywe kamienie!). Skały 5. Nachylenie 80–85°. Komin kończy się półką. Na półce — 1-szy punkt kontrolny. Od początku trasy — 2–3 h.

Odcinek R3–R4

Półką 4 m w lewo do podstawy wewnętrznego narożnika. Narożnikiem w górę 35 m do następnej półki pod stromym wzniesieniem kontrafersu. Nachylenie narożnika 55–60°, wspinaczka 4. Asekuracja hakowa.

Odcinek R4–R5

Obejście wzniesienia w prawo po wygładzonych skałach 40 m (asekuracja hakowa) z wyjściem w szeroki skalny żleb ze śniegiem. Nachylenie odcinka — 50–55°. Skały 4.

Odcinek R5–R6

W prawo w górę przecinają żleb w kierunku skalnej ścianki ograniczającej żleb z prawej strony (40 m). Spoza ścianki w lewo w górę po żlebie (śnieg, lód) jeszcze 40 m do wyjść skał w jego górnej części. Dalej po skomplikowanych sypkich skałach (kamienie!) jeszcze 40 m na przełączkę między dwoma charakterystycznymi strażnikami typu „ogórków” (asekuracja hakowa, nachylenie odcinka 55–65°, skały 5). Nie dochodząc do przełączki, trawers w prawo strażnika z wyjściem na łagodny odcinek skał, gdzie jest ustawiony 2-gi punkt kontrolny. Od 1-go punktu kontrolnego — 2–3 h. Ponad „ogórkami” 20 m — pochyła osypiskowa piaszczysta półka — dobre miejsce na biwak.

Odcinek R6–R7

Z półki w prawo po skalnej ściance 20–25 m wyjście na mocno zarysowany grzbiet. Nachylenie ścianki 80–85°. Skały 5. Asekuracja hakowa.

Odcinek R7–R8

Z grzbietu trawers w prawo około 30 m po wygładzonych skałach w szeroki skalny żleb ze śniegiem, wyprowadzający pod zachodnią ścianę kontrafersu, i podejście po żlebie do ściany 40 m. Nachylenie żlebu 55–60°. Asekuracja hakowa, skały 4. Od początku trasy — 6–8 h.

Odcinek R8–R9

Kluczowe miejsce trasy: ściana 35 m o nachyleniu 75–80°. Skały 5–6. Charakterystyczna cecha ściany — skalna arkada, pod którą należy przejść. Ze ściany ze staranną asekuracją hakową (pod arkadą około 5 m sztucznych punktów podparcia, 2 haki) wyjście na grzbiet kontrafersu u podstawy wierzchołkowego „wachlarza” — najszerszego żlebu schodzącego z wierzchołkowej wieży między centralnym kontrafersem a zachodnią ścianą południowego grzbietu. Przejście tego odcinka zajmuje 1,5–2 h.

Odcinek R9–R10

Z grzbietu kontrafersu trawers 40 m po skomplikowanych skałach (5) z charakterystyczną szczeliną o głębokości 5–6 m — do gardzieli „wachlarza” (asekuracja hakowa). Uwaga! W gardzieli w drugiej połowie dnia możliwy jest lawinowy spadek drobnych mokrych kamieni!

Odcinek R10–R11

Z gardzieli „wachlarza” prosto w górę po jednym z jego charakterystycznych form grzbietowych na wierzchołek. Na dole grzbiet ma silnie rozwiniętą strukturę (około 120 m). Tu — asekuracja za występy. Wyżej grzbiet staje się gładki, niezbędna jest asekuracja przy pomocy haków (około 120 m). Skały 3. W górnej części „wachlarz” jest płytką i bardzo stromą „żywą” osypią. Przesuwanie się po takiej osypie jest nadzwyczaj trudne (około 80 m). Tu asekuracja za wyspowate wyjścia skał. Osypia wyprowadza prosto na wierzchołek. Nachylenie odcinka do 45°. Od kluczowego miejsca — 1,5–2 h.

Zejście

Zejście odbywa się po prostym południowym grzbiecie w kierunku p. Gwiaździsty w dolinie r. Kaszka-Su. Do pierwotnego biwaku 2–2,5 h.

Uwagi do trasy:

1. Trasa w całości nie jest zagrożona kamienio-padem, może być przechodzona o dowolnej porze dnia.
2. Na całej trasie skały mają wapienną naturę, są skrajnie nietrwałe, łatwo rozsypują się. To znacznie utrudnia przejście nawet niezbyt stromych skarp (około 45°).
3. W przypadku deszczu skały stają się śliskie, „mydlane”. Przy tym znacznie komplikuje się pokonywanie skalistego reliefu i gwałtownie wzrasta niebezpieczeństwo zerwania. Dlatego też przechodzenie trasy podczas deszczowej pogody nie jest zalecane.

TABELA PODSTAWOWYCH CHARAKTERYSTYK TRASY WEJŚCIA NA PIK SYNOWIE, 5100 M, CENTRALNYM KONTRAFERSA POŁUDNIOWO-ZACHODNIEJ ŚCIANY 5A kat. (ORIENTACYJNIE)

Mapka rejonu

• – miejsce biwaku,
• – droga grupy.

Początek trasy. Odcinki:

• R0–R1
• R1–R2
• R2–R3
• R3–R4

— — — widoczna droga · · · · · niewidoczna droga

Odcinki trasy R1–R2 i R2–R3

Górna część odcinka R5–R6. Na tle nieba widoczne są charakterystyczne strażnicy typu „ogórków”