1. Klasa wspinaczki — skalna
2. Rejon wspinaczki — dolina Kemisdikty, południowe odgałęzienia łańcucha Ałajskiego.
3. Szczyt, jego wysokość, trasa wspinaczki — północny wierzchołek piku Skałny, po "lustrze" wschodniej ściany, 4421 m.
4. Proponowana kategoria trudności — 5B
5. Charakterystyka trasy:

przewyższenie trasy — 870 m, różnica wzniesień części ściennej — 750 m, lustro 500 m, średnie nachylenie części ściennej — 87°, długość odcinków 5–6 kat. trudn. — 690 m

6. Wbite haki: do asekuracji / do ITO

skalnych 98 / 13, kołkowych 0 / 4, "niebiańskich" 0 / 6, закладok 14 / 17

7. Liczba godzin marszu — 29 godz
8. Liczba noclegów i ich charakterystyka:

2 noclegi, jeden siedzący osobno, jeden siedzący wszyscy razem.

9. Nazwisko, imię i patronim lidera, uczestników i ich kwalifikacje: NIKOLAJCZUK Oleg Leonidowicz — KMS — lider ONYSKO OREST Stepanowicz — KMS FAST Aleksandr Aleksandrowicz — KMS GUSAKOWSKI Wiktor Władimirowicz — 1-sza kat. sportowa KANINSKI Waleryj Apollonowicz — 1-sza kat. sportowa
10. Trenerzy drużyny: BOLIZHEWSKI Waleryj Konstantinowicz, SENCZINA Swiatosław Władimirowicz

Mapka rejonu wspinaczki

II. Data wyjścia na trasę i powrót: 22–24 sierpnia 1981 r.

Opis podejścia

Wzdłuż doliny rzeki Kok-Su od miejsca, gdzie wpada rzeka Kemisdikty 0,5 godziny w górę do kamiennego mostu przez rzekę Kok-Su, następnie z powrotem. Rzekę Kemisdikty można przejść po kamiennym moście w dolnym biegu lub po śnieżnych mostach wyżej. Następnie lewą stroną wzdłuż moreny pod zboczami szczytów Tekelek do wschodniej ściany północnego wierzchołka piku Skałny.

Od skalnego mostu przez rzekę Kemistdikty do noclegów na morenie pod pikiem Skałny – 0,5–1 godz.

Fot. 1. Profil trasy

1. Trasa drużyny Przykarpackiego OW.
2. Trasa drużyny Moskiewskiego OW.

Szkic trasy

TABELA PODSTAWOWYCH CHARAKTERYSTYK TRASY PIERWSZEGO PRZEJŚCIA WSCHODNIEJ ŚCIANY PÓŁNOCNEGO WIERZCHOŁKA PIKU SKAŁNY 5B kat. trudn. (orientacyjnie)

Krótki komentarz do tabeli podstawowych charakterystyk

22 sierpnia 1981 r.

Całą noc padał śnieg. Rano wszystko wyglądało jak zimą. O 8:00 słońce oświetliło wschodnią ścianę i pojawiła się nadzieja. O 11:30 pierwsza dwójka, zabrawszy ze sobą podstawowe wyposażenie, wyszła do obróbki. Wkrótce pozostali uczestnicy, po zlikwidowaniu biwaku, wyszli spod ściany.

Trasa zaczyna się od osypiska, 100 m na prawo i w górę od najniższego punktu ściany.

Zaraz zaczyna się złożona piątka. Na początku skały typu "baranich czołów" prowadzą do podstawy wewnętrznego kąta, wzdłuż którego poruszamy się w górę i nieco w prawo — do podstawy drugiego wewnętrznego kąta, zamkniętego u góry karniźem. Tutaj używamy całego arsenału sprzętu alpinistycznego: od zwykłych haków i закладок po najnowszą nowość — "niebiańskie" haki.

Po przejściu karniża wychodzimy na pas zniszczonych skał i najpierw wzdłuż ściany, a następnie wzdłuż wewnętrznego kąta docieramy do następnego monolitycznego pasa. Tutaj nachylenie się zwiększa — podchodzimy do środkowej części "lustra". Poruszamy się wzdłuż ścianek z karniżami w kierunku gigantycznego wewnętrznego kąta, w górnej części którego widać półkę wybraną na nocleg.

Na całej długości aż do półki wspinaczka jest niezwykle złożona, miejscami niezbędne jest ITO, które wieszamy na "niebiańskich" hakach. To bardzo skraca czas przejścia.

Już się ściemniło, gdy wszyscy zebrali się na półce, gdzie urządziliśmy siedzący biwak, rozlokowując się na całej długości w najbardziej dogodnych miejscach.

23 sierpnia 1981 r.

Wczoraj, podczas gdy wszyscy uczestnicy wchodzili na miejsce biwaku, Fast A. i Kaninski W. obробили jeszcze jedną linę wyżej.

Od półki ściana zaczyna się zwisać i już po dwóch linach swobodne zejście staje się niemożliwe. Droga — tylko w górę. Tutaj znajduje się kluczowe miejsce trasy.

• Seria drobnych karniżów prowadzi pod ogromny karniż, który przechodzi się z prawej strony na lewą.
• Następnie wzdłuż płyt podchodzimy do gładkiej ściany, w górnej części której widać szczelinę.
• 4 kołkowe haki, seria klinów i закладок — i "lustro" zostało pokonane.

W. Kaninski zużył na tę linę około trzech godzin. Podczas podnoszenia się po swobodnie zwisającej linie było nas odrzucanych od ściany w dolnej części na 6–8 m.

Dalej droga jest prostsza. Po przejściu ścianki typu "baranich czołów", karniża i płyt, ponownie zbieramy się na nocleg w całkowitej ciemności.

24 sierpnia 1981 r.

Rano pogoda się popsuła: mgła, opad śniegu. Szybko pakujemy się i wychodzimy w górę w kierunku grani prowadzącej na północny wierzchołek piku Skałny.

Trudności się skończyły — po zaśnieżonych skałach grani wychodzimy na wierzchołek. Schodzimy w stronę głównego wierzchołka piku Skałny do przełęczy, a następnie trasą 3B kat. trudn. — do doliny Ajderbek.

Fot. 2. Odcinek R1–R2.

Fot. 6. Odcinek R10–R11.

Fot. 4. Odcinek R12–R13, pokonanie dużego karniża.

Fot. 8. Odcinek R14–R15, podnoszenie się po linach.