а/л «Дугоба» 5.1А 105. IIIа

Sprawozdanie ze wspinaczki na pik Uzbekistan północno-wschodnią ścianą 1976 r.

Protokół nr 81 z 30 sierpnia 1976 r. rozpatrzenia wspinaczki na w. Uzbekistan 5B kat. sł. po SEW—WSCH ścianie „zaliczeniowa”.

Obecni: grupa w pełnym składzie: Klukwin S.D., kier. Niespowity W.S., Okladnikow W.E., Wilde R.A., kierownik części szkoleniowej a/l „Dugoba” Klimenko I.K., kierownik grupy ratunkowej a/l „Dugoba” Ekimow S.M., obserwatorzy: Jerofiejewa O.W., Badamszyna F.S., Nowosiełow A.G., Loginow I.W.

Klukwin S.D.: 26 sierpnia 1976 r. grupa w składzie: Klukwin S.D., Niespowity W.S., Okladnikow W.E., Wilde R.A. o godz. 6:00 wyruszyła na trasę, przy sobie miały:

• 3 końce liny głównej po 40 m
• pomocniczej — 40 m
• 2 młotki
• zestaw haków skalnych i lodowych
• 2 pary raków
• 3 drabinki
• namiot „Pamirka”
• 2 śpiwory
• radiostacja „Witalka”
• race

Bergschrund i odcinek lodowy zostały pokonane z ubezpieczeniem na hakach, pierwszy szedł Klukwin. Z półki usypiskowej wyszli na skały średniej trudności. Po pokonaniu pionowej 40-metrowej ściany, zebrali się razem. Do pierwszego kontrolnego turu podeszli o 15:00, zdjęli kartkę grupy Siemionowa z 1973 roku, podeszli pod komin, nachylenie 75–90°, dalej idą strome płyty z ograniczoną ilością pęknięć. Do 17:00 podeszli do półki, gdzie można było urządzić nocleg w półleżącej pozycji. Klukwin z Niespowitym opracowali 80 m trasy powyżej noclegu. Przez pierwszy dzień wbili 5 haków lodowych i 70 skalnych, średnie nachylenie pokonanych odcinków 75–85°.

27 sierpnia wyruszyli o 9:00 z noclegu, po przejściu zawieszonych z wieczora dwóch lin, wyszli na skalny grzbiet z wyrwą (10 m). Dalej zaczyna się lód naciekowy, tempo ruchu zwalnia. Najtrudniejsze do pokonania były płytoобразne odcinki, zalanе lodem naciekowym. O 15:00 była ostatnia łączność radiowa z obserwatorami w tym dniu. Przed wieńcową basztą zaczęły się pojawiać zaśnieżone odcinki, skały zniszczone. O 18:00 wyszli spod przedwierzchołkowej baszty idąc w lewo, dobra platforma do noclegu. Przez drugi dzień wbito 75 haków skalnych, średnie nachylenie pokonanej trasy wyniosło 65–70°.

28 sierpnia wyruszyli o 8:00 i o 10:00 wszyscy zebrali się na wierzchołku. Zejście przeprowadzono po trasie 45 kat. sł. O 20:00 byli na noclegu obserwatorów.

Na trasie wszyscy pracowali niezawodnie, nie mam żadnych uwag, w tym samym składzie można wyjść na trasę podobnej trudności. Trasa mi się podobała, uważam, że odpowiada wymaganiom na „zaliczeniową”.

Niespowity W.S.: Kierownik poradził sobie ze swoimi obowiązkami, grupa mi się podobała, trasę przeszli kompetentnie i bez wypadków.

Klimenko I.K.: Wspinaczkę i kierownictwo zaliczyć.

Ekimow S.M.: Dołączam się do opinii uczestników i kierownika — wspinaczkę i kierownictwo zaliczyć, obserwatorzy bardzo starannie i sumiennie wykonali swoje obowiązki.

Protokół prowadził Wilde R.A. (podpis) Kier. grupy ratunkowej Ekimow S.M. (podpis)

Kopię rozpatrzenia zaświadczam Kier. części szkoleniowej a/l „Dugoba” W. Jakowlew

Krótkie wyjaśnienie do tabeli

Od obozu obserwatorów, znajdującego się na l. Dugoba, wyruszyli 26 sierpnia 1976 r. o 6:00. Pod początek trasy podeszli o 6:30. Odcinek R0–R1 — śnieżno- firnowy stok, jest pokonywany jednocześnie, nie przedstawia szczególnych trudności. Odcinek R1–R2.

Od bergschrunda, który jest przechodzony po śnieżnym moście, dwie liny lodowego stoku do skalnej wyspy, możliwe spadające kamienie. Odcinek R2–R3.

Przez skalną wyspę i lodowe siodło po zniszczonych skałach do skalnej ścianki. Odcinek R3–R4.

Ściana o długości 40 m. Wspinaczka bardzo trudna, z zastosowaniem i.t.o. Odcinek R4–R5.

Skalny stok z przejściem pod niewyraźnie zaznaczonym wewnętrznym kątem. Odcinek R5–R6.

Po wewnętrznym kącie — ruch po przewieszonym murze. Zastosowanie i.t.o. Wspinaczka bardzo trudna. Odcinek R6–R7.

Gładka płytoобразna ściana z minimalną ilością chwytów. Przechodzimy w przewieszony komin. Odcinek R7–R8.

Przewieszony komin z niemal gładkimi ścianami. Postęp jest bardzo trudny. Użycie i.t.o. Odcinek R8–R9.

Przejście niewyraźnie zaznaczonego grzebienia z wyrwą, który wyprowadza do drugiego komina w pochyłej ścianie. Odcinek R9–R10.

Niewyraźnie zaznaczony wewnętrzny kąt. Odcinek R10–R11.

Zalodzona rynna, przechodząca w komin z zatyczką. Nocleg (jest śnieg na wodę), platforma do półleżącego noclegu. Odcinek R11–R12.

Przewieszona ściana z minimalną ilością pęknięć na haki. Odcinek R12–R13.

Wyjście po wewnętrznym kącie na ścianę z rozpadliną, która wyprowadza na grzebieniowaty występ. Odcinek R13–R14.

Płytoобразna ściana z karnizem. Zastosowanie drabinek. Odcinek R14–R15.

Pochyła półka, wyprowadzająca do rynny. Zasypana śniegiem i lodem. Odcinek R15–R16.

Rynna wyprowadza na ścianę, który jest przechodzony na prawo od drogi i kończy się kontrolnym turą. Odcinek R16–R17.

Rynna, przechodząca w komin z zatyczką. Zasypana śniegiem i lodem. Kamieniozdrna. Odcinek R17–R18.

Szeroka rynna, zalanа lodem naciekowym. Odcinek R18–R19.

„Baranie łby”. Bardzo ograniczona ilość dogodnych dla haków pęknięć. Zastosowanie i.t.o. Odcinek R19–R20.

Ściana z przewieszoną półką. Wspinaczka bardzo trudna. Odcinek R20–R21.

Ściana z czerwonymi skałami. Jest przechodzona po wewnętrznym kącie. Spotyka się lód naciekowy. Odcinek R21–R22.

Wyjście na niewyraźnie zaznaczony grzbiet, przechodzący w śnieżno-lodowy stok. Odcinek R22–R23.

Stok przechodzący w wąski grzbiet z żandarmem. Przejście prosto w łeb. Nocleg. Dobra platforma, bezpieczna. Odcinek R23–R24.

Ściana wieńczącej wieży. Jest przechodzona trawersem w lewo do góry. Kamieniozdrna. Odcinek R24–R25.

Przedwierzchołkowy grzbiet. Silnie zniszczony. Ubezpieczenie przez występy. Wyjście na wierzchołek.