Sprawozdanie z pierwszego wejścia

Drużyna Republiki Buriacji na w. Sauk-Dżajljaau 4866 m przez Bastiony Północnego Grzbietu. 19 lipca 2015 r. Przybliżona kategoria trudności: 5B–6A. m. Ułan-Ude, 2015 r.

Paszport wejścia

Pamiro-Ałaj, Ałajski Chrebet, dolina Arczekanysz (Surmetasz). Numer sekcji według tabeli klasyfikacyjnej 5.1.1
Wierzchołek: Sauk-Dżajljaau 4866 m (współrzędne wierzchołka: 39°46′0.47″ N 71°56′4.48″ E, wysokość i współrzędne określone za pomocą GPS), przez Bastiony Północnego Grzbietu.
Kategoria trudności: proponowana 5B–6A, pierwsze wejście, drugie wejście.
Charakter trasy: kombinowany.
Różnica wysokości na trasie: 916 m (3950 m–4866 m). Długość trasy: 1100 m. Długość odcinków:
- V kategoria trudności – 360 m
- VI kategoria trudności – 85 m. Średnie nachylenie: 72°.
Liczba haków pozostawionych na trasie: 1 kotwa (4 śruby do zjazdu, z dala od linii trasy). Użyto na trasie: kotew: 37, lodowych: 9, elementów ochrony 42/1, 8 punktów ITO na fifach.
Czas pracy drużyny: 13 godzin 00 minut. Biwak: 1 na półce w namiocie, w pozycji leżącej.
Kierownik: Jewgienij Władimirowicz Głazunow (MS). Uczestnicy:
- Siergiej Władimirowicz Głazunow (KMS)
- Aleksiej Witaljewicz Tiuliupo (1. kategoria sportowa)
Trener: Jewgienij Władimirowicz Głazunow (MS).
Wyjście na trasę z BL: 6:00, 18 lipca 2015 r. Na wierzchołek: 15:30, 19 lipca 2015 r. Powrót do BL: 13:00, 20 lipca 2015 r.
Federacja Alpinizmu Republiki Buriacji.

Mapa schematyczna masywu Sauk-Dżajljaau

Działania taktyczne drużyny, charakterystyka sportowa trasy

Masyw Sauk-Dżajljaau znajduje się w górnym biegu rzeki Surmetasz i reprezentuje odosobniony, rozległy cyrk zlodowaciały. Wysokości wierzchołków dochodzą do 5300 m. Podejście do wyżej wymienionego masywu rozpoczyna się od miasta Kyzył-Kyja, obwodu oszyńskiego Kirgistanu, od osiedla Ucz-Kargan. Należy poruszać się w górę doliny do Czajchony, a następnie pojazdem w górę rzeki Surmetasz, aż do końca drogi, gdzie odcinek został zmyty przez lawinę błotną. Tutaj zorganizowano obóz bazowy na wysokości 2600 m. Dolina nie była odwiedzana przez alpinistów od połowy lat 90., co spowodowało znaczne trudności dla drużyny. Wydarzenia alpinistyczne w Arczekanyszu mają obecnie charakter ekspedycyjny. Ścieżki w okolicy zarosły, mosty stały się niezdatne do użytku. Również podczas naszego pobytu w okolicy został zmyty „magistralny” most przez Surmetasz, a przeprawa przez rzekę po pozostałościach mostu okazała się poważnym problemem. Musieliśmy zorganizować 3 przeprawy linowe przez rzekę, co zajęło wiele czasu i sił. Po tym, jak drużyna opuściła dolinę i zdjęła liny, przejście kanionu rzeki z poziomem wody, jak podczas naszego pobytu, nie jest możliwe! Warto zauważyć, że tydzień po naszym wyjeździe w Surmetasz utonął polski turysta.

Drużyna wyszła na wejście, przeprowadziwszy rekonesans i wykonawszy aklimatyzacyjne wejście na 4A p/p.

Trasa ta została wybrana przez nas ze względu na największe bezpieczeństwo w kwestii spadających kamieni. W tym sezonie, w związku z ciepłym latem, wiele tras i wariantów pierwszych wejść w danym masywie było zagrożonych spadającymi kamieniami, a ich przejście stanowiło obiektywne niebezpieczeństwo. Trasa pierwszego wejścia jest bezpieczna w tym względzie, ponieważ:

Przechodzi przez najbardziej monolityczny odcinek ściany
Ma wyjście na bastiony Północnego Grzbietu

Z wierzchołka zdjęliśmy notatkę datowaną na 15 sierpnia 1977 r., która według treści wskazuje, że jesteśmy drugą grupą, która tam była.

Warto zauważyć, że:

Wysokości niektórych wierzchołków w starych raportach są znacznie zaniżone i wymagają korekty.
Użyliśmy nawigatora GPS do określania wysokości wierzchołków i różnic wysokości tras.

Drużyna dysponowała linami o długości 60 m, dlatego w opisie odcinki są podawane na podstawie tej długości. Plan taktyczny został opracowany z uwzględnieniem 2 dni na wejście i 3 dni na zejście.

Na biwak wzięliśmy:

brezent od namiotu Fox Explorer firmy Redfox, bez części wewnętrznej, o wadze około 1,5 kg
2 śpiwory
dżetbojl
apteczkę
minimum sprzętu biwakowego i żywności

Łączność była utrzymywana z obserwatorem w BL każdego dnia. Trasa została pokonana w 99% wolnym wspinaniem, z wyjątkiem mokrej płyty na odcinku R11–R12, gdzie użyliśmy 9 punktów ITO.

Praca na trasie była prowadzona zmianowo: pierwszego dnia (18 lipca) pracował Jewgienij Głazunow, zostały pokonane odcinki R0–R15 i zorganizowano biwak na półce w grzbiecie. Pogoda pierwszego dnia była dobra, jednak pod wieczór zaczął padać deszcz, który zastał nas na odcinkach R11–R15.

Deszcz trwał do 12:00 (19 lipca), po jego ustaniu drużyna wyszła na atak, pokonała odcinki R15–R22 i osiągnęła wierzchołek. Pracował pierwszym Aleksiej Tiuliupo, następnie zeszliśmy na biwak, gdzie spędziliśmy następną noc.

20 lipca zeszliśmy na lodowiec ścieżką wejściową. Bezpośrednio na trasie pozostawiliśmy jeden hak kotwiący do zjazdu, a także 4 śruby zostały pozostawione z dala od głównej linii, ponieważ zjazdy były organizowane bezpośrednio. Pozostałe zjazdy organizowaliśmy za pomocą elementów rzeźby terenu i techniki lodowej, aby pozostawić trasę jak najbardziej czystą po przejściu.

Na podstawie przeprowadzonej przez nas rekonesansu i obserwacji można wnioskować o dużym potencjale danego regionu w kwestii pierwszych wejść mikstowych. Jednak trudność podejścia do obozu szturmowego i brak mostów w dolinie utrudniają ich realizację. Najlepszy czas na wejścia, naszym zdaniem:

międzysezonie
początek czerwca

Latem duże ryzyko spadających kamieni i lawin lodowych. Panorama masywu Sauk-Dżajljaau

Sauk-Dżajljaau I-ja Zachodnia 4866 m

Opis trasy według odcinków

Podejście pod trasę lodowcem i śnieżnym stokiem. Stok jest narażony na spadające kamienie z dwóch żlebów, dlatego wymagana jest uwaga i ostrożność podczas ruchu.


R0–R1	Zniszczony kominek, dużo luźnych kamieni, ostrożne wspinanie. 55 m, 75°, 4.
R1–R2	Ruch kominkiem w kierunku dużego czarnego karnisza. W górnej części skały są zniszczone, dużo luźnych kamieni, ostrożne wspinanie. 40 m, 75°, 4.
R2–R3	Trawers pod karniszem w lewo, następnie przejście na pionową ścianę, po niej ruch do półki. Trudne wspinanie w środku i na końcu odcinka. 55 m, 75°, 5–6.
R3–R4	Z półki przejście w prawo do wewnętrznego kąta, po którym ruch do płyty. Następnie przejście po płycie w prawo. Trudne wspinanie na małą półkę pod pionową szczeliną. 55 m, 85°, 6.
R4–R5	Ruch szczeliną do oporu, następnie przejście wspinaniem półmetrowego karnisza, dobrze idą kamy № 2–3. Wyjście do wewnętrznego kąta z szeroką szczeliną, który kończy się charakterystyczną przeprawą. Z przeprawy zjechać i ruszyć w górę po lustrze. Trudne wspinanie po cienkich szczelinach i małych zaczepach. Trzeba ubezpieczać się kotwami z wspinaczki, co wymaga uwagi i ostrożności. 60 m, 90°, 5–6.
R5–R6	Ruch grzebieniem w kierunku skalnych płyt przed wyjściem na bastiony P. Grzbietu. Następnie, przez serię ścianek, wyjście na półkę. Na półce stacja. 55 m, 75°, 4–5.
R6–R7	Wewnętrzny kąt, za którym wyjście na płytę. Ruch po płycie, następnie szczelina z lewa na prawo. Po szczelinie wspinanie z dobrym ubezpieczeniem na kamach. Przejść szczelinę i przez mały karniszek wyjść na półkę. 60 m, 85°, 6.
R7–R8	Ze stacji monolitowa ścianka, za którą niewielkie wyrównanie wyprowadza na grzbiet. Po grzbiecie mokra szczelina z serią karniszków, po niej wyjście na półkę. 55 m, 75°, 5–6.
R8–R9	Ruch po ściankach i serii pólek w kierunku kominka. Stacja u podstawy kominka. 60 m, 70°, 4–5.
R9–R10	Ruch kominkiem, skrajnie ostrożne wspinanie. Na ściankach kominka duża ilość odłuszczonych kamieni, przypominających łuski. Ubezpieczenie na kamach. Wyjście z kominka przez lewą jego część. Na wyjściu dużo luźnych kamieni. Kominek – najbardziej kamieniożerny odcinek naszej trasy. 40 m, 75°, 5.
R10–R11	Ruch w prawo przez serię ścianek i pólek do dużej półki u podstawy pionowej płyty. Na półce możliwy biwak. 45 m, 75°, 4.
R11–R12	Pionowa płyta, głucha szczelina. Ruch na fifach do odłamu. Mokre skały (mżawka), następnie po odłamie wolnym wspinaniem w lewo do grzbietu przez serię ścianek-pólek. 50 m, 85°, 6 A1.
R12–R13	Ruch po pionowej szczelinie w kierunku wierzchołka bastionu grzbietu. Ubezpieczenie na kamach. Mokre skały. 60 m, 75°, 5.
R13–R14	Wspinanie po skałach średniej trudności. Wyjście na półkę. Biwak, namiot staje niecałkowicie. 45 m, 60°, 4.
R14–R15	Wyjście na wierzchołek Bastionu po prostych skałach, następnie zjazd po grzbiecie. Z grzbietu dula 15 m na przeprawę. 40 m, 55°, 4.
R15–R16	Ruch po wielkogabarytowych skałach średniej trudności z lewa na prawo. 60 m, 75°, 5.
R16–R17	Ruch w kierunku przeprawy w grzbiecie. 45 m, 55°, 4.
R17–R18	Śnieżno-lodowy żleb, wyjście pod podstawę lodowego koryta. 60 m, 55°, 4.
R18–R19	Pierwsza lina lodowego koryta. Lód średniej stromości, wyjści na wygodną półkę w prawo. Stacja na półce. 50 m, 70°, 5.
R19–R20	Lina stromego lodu, wyjście na półkę w lewo. Stacja na półce. 55 m, 85°, 6.
R20–R21	Ruch po lodowym korycie do wyrównania. Następnie wyjście na półkę u podstawy grzbietu. 50 m, 75°, 5.
R21–R22	Wyjście po skałach na grzbiet, po grzbiecie na wierzchołek. 45 m, 55°, 4.