Paszport wspinaczki

I. Klasa techniczna. 2. Pamiro-Ałtaj, podkowa Kosmonautów 3. Pik Nikołajewa, wysokość 4900, wspinaczka po Wschodnim żebrze 4. Proponowana kategoria trudności — 3Б kat. sł. 5. Charakterystyka trasy: różnica wysokości — 800 m długość odcinka: 5 kat. sł. — 8 m 4 kat. sł. — 50 m 3 kat. sł. — 275 m 2 kat. sł. — 90 m 1 kat. sł. — 560 m

średnie nachylenie — 45° 6. Wbijano haki: dla asekuracji i dla stworzenia KTO: skalne — 12 lodowe — 4 7. Liczba godzin marszu — 12 ч 8. Biwaki — nie 9. Dwójka w składzie: Kiedria A.J. — 2-й sp. разряд Toropczin W.I. — 2-й sp. разряд. Trener: Saprykin W.D. — MS, st. instruktor 10. Data wyjścia i powrotu — 12 sierpnia 1977 r.

I. Krótki opis podejścia do trasy

Z obozu bazowego przed "Zawałem" w dolinie Arcza-Kadyš (obóz bazowy filii "Arcza-Kanysz" a/ł "Dugoba") należy przejść przez szeroko rozlaną rzekę Arcza-Kanysz na lewą (w kierunku marszu) stronę i wejść do doliny, która odchodzi w lewo.

Ta dolina (lokalna nazwa Tupon) jest zamknięta podkową Kosmonautów.

Przejść całą doliną (tropy są po obu stronach rzeki) i nie dochodząc 300 m do końcowej moreny lodowca, skręcić w prawo. Przejść tropem jeszcze 20–30 min. Trop kończy się na dużej zielonej polanie niedaleko pierwszego jeziora morenowego. Tutaj jest miejsce na biwak.

Czas przejścia od obozu bazowego na "Zawale":

• 4,5–5 ч.

Pik Nikołajewa wyróżnia się spośród wszystkich wierzchołków podkowy:

• swoją wielkością — wydaje się wyższy od innych wierzchołków;
• wyraźnie zaznaczonym długim Wschodnim żebrem.

Od miejsca biwaku należy przejść do pierwszego jeziora morenowego, obejść je z prawej strony po stoku i, przekraczając morenę, wyjść na l. Kosmonautów. Następnie po lodowcu podejść z lewej strony do Wschodniego żebra p. Nikołajewa. Tutaj z baranich łbów zaczyna się trasa.

Od biwaku 40–50 min.

Ałajski grzbiet, dolina Arcza-Kanysz

II. Krótki komentarz do tabeli (patrz załącznik I)

Po centralnym żlebem p. Nikołajewa, przez baranie łby, wraz ze wschodem słońca często spadają kamienie. Dlatego pierwszą część trasy — do wyjścia na żebro — należy przejść przed wschodem słońca.

Odcinek R0–R1. Najprostsza część trasy. Przechodzi się jednocześnie po lewym stoku W. żebra w kierunku żandarma nr 3.

Odcinek R1–R2. Na tym odcinku pokonuje się ż. nr 3. W tym celu należy wyjść na ramię żandarma z prawej strony po bardzo zniszczonym stoku-ścianie, a następnie obejść go z lewej strony po stromych gładkich płytach. Wspinaczka na odcinku 3 kat. sł.

Odcinek R2–R3. Odcinek zniszczonego żebra. Ruch jednoczesny, wspinaczka 2 kat. sł.

Odcinek R3–R4. Na tym odcinku pokonuje się ż. nr 4 — "klin" (z żebra ż. nr 4 widać jak klin o prawidłowym kształcie). Żandarm omija się z prawej strony po bardzo zniszczonym, prawie całkowicie zalanym lodem naciekowym, stoku. Tutaj niezbędne są lody hakami. Wspinaczka 3 kat. sł.

Odcinek R4–R5. To jeden sznur prostego wąskiego żebra. Ruch jednoczesny, wspinaczka 2 kat. sł.

Odcinek R5–R6. Na tym odcinku omija się z lewej strony żandarm nr 5. Tutaj 1 sznur wspinaczki 3 kat. sł. po 1,5–2 m ściankach, przeplatanych wąskimi półkami. Odcinek jest bardzo zniszczony, wymaga maksymalnej uwagi.

Odcinek R6–R7 to 20–25-metrowy bardzo wąski piaszczysty grzbiet — "nóż". Poruszać się po nim można tylko siedząc okrakiem na nim. Miejsc dla wbicia haków nie ma. Wspinaczka 3 kat. sł.

Odcinek R7–R8 — to pierwszy wznoszenie się na żandarm nr 6 — największy na W. żebrze. Pokonuje się go z prawej strony w lewo do góry po pochyłym wewnętrznym kącie. Kąt jest bardzo stromy, lewa ścianka jest gładka, a prawa składa się z przewieszanych bloków. Wspinaczka na odcinku 4 kat. sł. Niezbędne są lody haki.

Tabela charakterystyk technicznych trasy

Grupa wyszła o 6:00, na wierzchołku była o 14:00, zeszła na biwak o 18:00. Godzin marszu — 12.

UWAGA: przy określaniu kategorii trudności odcinków i kategorii trudności trasy jako całości została wykorzystana metodologia zaproponowana w książce A. F. Naumowa "Karaugom, Digoria", Cej".

Odcinek R8–R9. Drugie wzniesienie na ż. nr 6 — to ściana składająca się z zniszczonych bloków. Wspinaczka 3 kat. sł. Niezbędne są lody haki.

Odcinek R9–R10. Po ż. nr 6 idzie 60 m prostego monolitycznego żebra. Ruch jednoczesny, wspinaczka 1 kat. sł.

Odcinek R10–R11. Odcinek R9–R10 wyprowadza do kamienia-żandarma na żebrze. Omija się go z prawej strony, schodząc 6–7 m w dół. Wspinaczka na żebro idzie po 5-metrowym stromym wewnętrznym kącie. Wewnętrzny kąt jest całkowicie wypełniony lodem naciekowym. Należy stosować czekan i lodowy hak. Wspinaczka 4 kat. sł.

Odcinek R11–R12. Zaraz po odcinku R10–R11 idzie strome (80°), zupełnie gładkie, 8-metrowe wzniesienie żebra. Tę monolityczną, ze zniwelowanymi występami ścianę, najlepiej pokonywać w gumowych butach. Jest jedno miejsce do wbicia haka. Wspinaczka 5 kat. sł.

Odcinek R12–R13. Na tym odcinku omija się z lewej strony żandarm nr 7. Na długości 60 m ciągną się ciągle 2–3-metrowe ścianki, wewnętrzne kąty, strome płyty. Skały monolityczne, wspinaczka 3 kat. sł.

Odcinek R13–R14. Po ż. nr 7 do wierzchołka 200 m prostego zaśnieżonego grzbietu. Ruch jednoczesny, wspinaczka 1 kat. sł.

Od miejsca biwaku do wierzchołka 7,5–8 ч

Zejsćie po drodze wejścia zajmuje 4–5 ч