Paszport wejścia

I. Klasa wejścia — pierwsze wejście w ramach mistrzostw Azji. 2. Rejon wejścia — pasmo Pamiro-Ałaj, grzbiet Ałajski. 3. Szczyt, jego wysokość, droga wejściowa — Maszałan 4240 m prawą częścią Południowej ściany. 4. Proponowana kategoria trudności — 6B. 5. Charakterystyka trasy: ogólna różnica wysokości 1340 m, różnica wysokości części ściennej 920 m, długość odcinków 5–6 kat. 965 m, średnie nachylenie 67°. 6. Wbite haki: do asekuracji: skalne 83, lodowe —, śrubowe —, elementy zaklinowane 58; do stworzenia I.T.O.: skalne 38, lodowe —, śrubowe —, elementy zaklinowane 71, „skayhuki” 14, „frendy” 16, drabinki hakowe, haki szczelinowe 9. 7. Liczba godzin marszowych 35 godz. 8. Liczba noclegów i ich charakterystyka — cztery: pierwsza — leżąca, wygodna; druga — siedząca w namiocie, niewygodna; trzecia — półleżąca, mało wygodna; czwarta — za szczytem podczas zejścia, leżąca, wygodna. 9. Nazwisko, imię, patronim lidera, uczestników i ich kwalifikacje: Osminin Władimir Aleksiejewicz — kier. KMS

• Wołkow Walerij Timofiejewicz — KMS
• Warow Wiktor Iwanowicz — KMS
• Stołbow Władimir Iwanowicz — KMS

10. Trener drużyny: Boczarow Władimir Nikołajewicz — MS ZSRR.
11. Daty wyjścia na trasę i powrotu: 25–29 sierpnia.
12. Organizacja: AUSB „Dugoba”, 1985 rok.

Czyja trasa jest po prawej? Jest trasa po Południowej ścianie 5A kat. Kolotij.

Profil trasy

Krótkie wyjaśnienie do tabeli

Odcinki

R0–R1. Odcinek łuszczących się płyt. Wspinaczka na tarciu. Asekuracja hakami, elementami zaklinowanymi. R1–R2. Krawędź z ograniczonymi miejscami asekuracji. Wspinaczka bardzo trudna. R2–R3. Monolit typu „baranich czołów”, schodzący pod ścianę. R3–R4. Ściana, monolit, wspinaczka bardzo trudna. R4–R5. Pochyła, osypująca się półka, „żywe” kamienie. R5–R6. Ściana o budowie płytowej, w środkowej części o nachyleniu do 80°, miejscami zniszczona. R6–R7. Monolit typu „baranich czołów”, przechodzący po 15 m w ścianę, ograniczone miejsca asekuracji. R7–R8. Wystający odcinek, nachylenie do 100°. R8–R9. Gzyms, wspinaczka bardzo trudna. Miejsca asekuracji ograniczone. R9–R10. Wystający odcinek w kominie z „korkiem” po prawej części. R10–R11. Pionowy komin. Wspinaczka bardzo trudna, wygładzone skały. R11–R12. Komin przechodzący w ścianę, wspinaczka bardzo trudna. R12–R13. Kontrfors, trudna wspinaczka na tarciu. R13–R14. Ściana, w górnej części przechodząca w „żłob”. Bardzo trudna wspinaczka. R14–R15. Monolit bez pęknięć wypukły łeb, omijający wystający „pióropusz”. R15–R16. Kontrfors, wspinaczka na tarciu. R16–R17. Pochyłe płyty. R17–R18. Gładkie płyty.

Protokół rozprawy

Wejście na szczyt Maszałan trasą 6 kat. (przybliżone), pierwsze wejście, dokonane w ramach mistrzostw obozów środkowoazjatyckich.

Obecni: trener i opiekun, naczelnik części szkoleniowej a/b „Dugoba” tow. Boczarow W.N. Naczelnik KSP rejonu Pamiro-Ałajskiego tow. Chłopiecki S.K. Grupa wspinaczy w pełnym składzie: lider Osminin W.A., uczestnicy: Wołkow W.T., Warow W.I., Stołbow W.I. Grupa obserwacyjna i łączności radiowej: Nadmijew L.L., Kuźmin S.A.

Osminin W.A. — Przygotowania do wejścia były wieloetapowe:

• zimą 1985 roku w a/b „Dugoba”;
• w maju 1985 roku w rejonie Sajram (g. Szymkent);
• bezpośrednio w a/b „Dugoba” — wejście w składzie grupy na szczyt Kałkusz 5A kat. trudn.
• szczyt Sagu po „pióropuszach” 5B kat. trudn.

Harmonogram pracy grupy:

• 24.08 — obserwacja.
• 25.08 — obserwacja i podejście do początku trasy z obróbką dwóch lin.
• 26.08 — wyjście na trasę o 8:30. Pracowali z przodu Warow–Wołkow. Nocleg o 19:30; obróbkę wyprzedzającą przeprowadzili Osminin–Stołbow.
• 27.08 — pracę rozpoczęli o 8:30. Przeszli 7 lin. Osminin–Stołbow do 16:00 pracowali pierwsi. Nocleg o 20:15.
• 28.08 — wyjście na trasę o 7:20. Warow–Wołkow obrabiali 7 lin do wyrównania na grzbiecie szczytowym do 18:00. O 20:00 weszli na szczyt. Zejście do doliny Maszałan prowadziło w prawo po drodze 6 zjazdów na linie. Notatka na szczycie była grupy Michajłowa z 2 lipca 1981 r., drużyna zbiorowa Sił Zbrojnych.

Łączność radiowa „Kaktus” była stała z grupą obserwacyjną. Grupa jest zgrana, przygotowana świetnie, uczestnicy mają doświadczenie wejść 6 kat. trudn.; kluczowe odcinki pokonywali Wołkow–Warow. Wejście, ukształtowanie terenu, trudność są porównywalne ze szczytem Nachar na Kaukazie 6 kat. trudn. Centrum i lewa część szczytu Maszałan pozostawiają możliwość przejścia jeszcze szeregu silnych tras przybliżone 6 kat. trudn.

Wołkow W.T. — Brak wody na trasie skomplikował wejście; z sobą mieli 10 litrów. Narośl lodu po wypadu mgły doprowadziła do skomplikowania pracy 25–26 sierpnia. Drużyny pracowały autonomicznie, wyżywienie było rozdzielone pomiędzy drużyny.

Obróbka wyprzedzająca zakładała:

• dostępność sprzętu;
• dostępność liny.

Było 6 lin na czterech uczestników. To pomogło przy przejściu odcinków 6 kat. trudn. 27–28 sierpnia. Ściana jest bardzo silna i ma perspektywy. Porównać można z Ak-Kają (bardzo skalisty poziom mistrzostw ZSRR 1979 r.). Lider wywiązał się ze swoich obowiązków.

Stołbow W.I. — Jestem nowym człowiekiem w drużynie, a zgranie na szczycie Sagu określiło nasz kolektyw. Drużyna jest silna. Była pewność przejścia. Ukształtowanie terenu jest bardzo różnorodne, z ograniczoną liczbą punktów oparcia. Niezawodność przejścia jest na bardzo wysokim poziomie. Liczba lin na trasie była uzasadniona bardzo ostrymi skałami. Trasa jest bardzo silna.

Warow W.I. — Na ścianie jest bardzo specyficzne ukształtowanie terenu: wygładzone, wypolerowane skały, — we wielu miejscach bardzo problematyczne są punkty asekuracji i autoasekuracji. Na część ścienną przypada 25 lin.

Użyte jako I.T.O.: skayhuki, „plomby”, frendy, haki szczelinowe, drabinki hakowe z osobistego sprzętu drużyny.

W punktach umocowania poręczowania bardzo często musieliśmy używać elementów zaklinowanych. Drużyna jest zgrana, przygotowana do wejść 6 kat. trudn. Lider poradził sobie z kierownictwem. Trasę mogę porównać ze szczytem Zinden 6 kat. trudn. pod względem charakteru skał, długości i trudności.

Kuźmin S.A. — Grupa szła według planu taktycznego. Widoczność w godzinach porannych była utrudniona, mgła. Łączność była stała, dodatkowa łączność na prośbę grupy — o 10:00.

Boczarow W.N. — Niestety, nie cały zadeklarowany skład przyjechał do obozu alpinistycznego, dlatego do drużyny wprowadzono Stołbowa. Wyjście treningowe na szczyt Sagu pokazało, że on wpisał się w drużynę.

Uczestnicy byli:

• dobrze przygotowani technicznie;
• dobrze przygotowani fizycznie.

Rozsądnie wybrali trasę na ścianie Maszałan, taktycznie dobrze wykonali plan pracy. Wejście oceniam jako dobre. Znając ściany szczytów Maszałan i Konstruktorów, uważam, że drużyna może pretendować do trasy 6 kat. trudn.

Chłopiecki S.K. — Zgadzam się z opinią opiekuna.

Protokół prowadził. Kopia protokołu z księgi rozprawy jest prawdziwa. Naczelnik części szkoleniowej AUSB „Dugoba” Boczarow W.N.