MISTROSTWO G. MOSKWY W ALPINIZMIE 2013 ROKU KLASA WSPINACZEK TECHNICZNYCH

Sprawozdanie

O ZDOBYCIU SZCZYTU p. Konstruktorów 5B kat. tr. (prawą częścią Południowej ściany, wariant)

Trasa została zdobyta przez zespół MЭI 26–27 czerwca 2013 r. (w duecie Romanow Aleksiej, Dorfman Roman)

Moskwa, 2013 r.

Paszport wejścia

Rejon wejścia: Pamiro-Ałtaj, pasmo Ałtajskie, u. Gadżir.
Trasa wejścia: p. Konstruktorów, prawą częścią Południowej ściany (wariant m-Ł Krasnuchina)
Charakterystyka trasy: skalna
Kategoria trudności: 5B
Długość: 1260 m
Różnica wysokości: 918 m
Średnie nachylenie: 47,8°
Długość odcinków V i VI kat. tr.: 630 m
Użyto (ITO) / pozostawiono punktów na trasie: elementy zakładkowe: 94/0/0; kotwy: 15/0/0
Czas przejścia zespołu: 16 godz. 40 min
Liczba noclegów: jeden
Początek wejścia 25 lipca 2013 r. 10:30
Wyjście na szczyt: 26 lipca 2013 r. 15:30
Spust ze szczytu: 26 lipca 2013 r. 18:50
Skład grupy:

Romanow Aleksiej, 1-sza sp. kategoria; Dorfman Roman, 2-ga sp. kategoria

Trenerzy: Kućkin S.A., Dorfman L.W.
Organizacja: KAiS MЭI

Zdjęcie obiektu wejścia

Zdjęcie p. Konstruktorów i sąsiednich szczytów z w. Mechnat

Przegląd rejonu

1. Krótki opis geograficzny rejonu

Rejon Dugoba położony jest w jednym z najpiękniejszych miejsc na południu Doliny Fergańskiej na terenie Kirgistanu. Podstawą rejonu jest pasmo Ałajskie. Stosunkowo dogodne dojazdy, różnorodność rzeźby terenu, korzystny klimat, brak zagrożenia lawinowego w okresie letnim, obecność dobrej pogody, bogata flora i fauna oraz liczne różnorodne szczyty, posiadające różne sklasyfikowane trasy alpinistyczne, sprawiły, że rejon Dugoby stał się popularny wśród miłośników aktywnego wypoczynku i sportowców. Średnia wysokość szczytów w rejonie wynosi od 3800 do 5200 m n.p.m. W rejonie wytyczono trasy:

1B kat. tr.
6A kat. tr.

1.1. Obiekt wejścia

Szczyt Konstruktorów położony jest dość daleko od a/ł Dugoba w dolinie Gadżir. Aby dostać się pod najbardziej technicznie skomplikowaną południową ścianę, trzeba przeprawić się przez przełęcz Czetyrech i zrzucić około 1 km wysokości, podchodząc pod jego południową ścianę. Na ścianie wytyczono tylko trzy trasy. Wszystkie mają 5B kat. tr.

Ogólnie za Południową ścianą szczytu Konstruktorów ugruntowała się reputacja najtrudniejszych tras skalnych w rejonie a/ł Dugoba. Odległość i techniczna trudność tras spowodowały, że ściana jest obecnie odwiedzana bardzo rzadko.

Znane wejścia:

Poprzednie znane wejście po południowej ścianie zostało dokonane przez zespół Iwana Temereva w sierpniu 2012 r.
O innych wejściach, dokonanych w 21 wieku, brak jest jakichkolwiek informacji.

Cechy zejścia i bezpieczeństwa:

Duża długość ściany i mała liczba dobrych pęknięć dla asekuracji utrudniają zejście ze ściany, szczególnie w górnej części tras.
W zasadzie jedyne proste zejście to zejście przez wierzchołek.
Odległość i brak łączności radiowej z obozem również zwiększają trudności przy organizacji akcji ratunkowych.

Wszystko to nakłada na wspinaczy szczególną odpowiedzialność za swoje działania, zwłaszcza jeśli wspinaczka odbywa się w duecie.

Trasa Krasnuchina jest dość logiczna, z wyjątkiem odcinka, który prowadzi po ukośnej, osypnej półce i idzie pieszo. Zespół znalazł dobrze widoczny wewnętrzny kąt, nieco poniżej półki, po którym dokonano wspinaczki. W efekcie:

Skrócono trasę
Dodano 5 lin interesującej wspinaczki V kat. tr.

1.2 Warunki wspinaczki

Pogoda w rejonie a/ł Dugoba uważana jest za jedną z najbardziej stabilnych wśród regionów górskich Kirgistanu. W tym samym czasie 2013 r. był naznaczony anomalnie deszczowym latem. Deszcze padały nieprzerwanie przez cały czerwiec i początek lipca, co nie jest charakterystyczne dla tego rejonu. W momencie wspinaczki pogoda się ustabilizowała: świeciło słońce, na niebie były małe chmurki. Południowa ściana p. Konstruktorów jest dobrze oświetlana przez słońce i szybko wysycha, co pozwoliło na skuteczne przejście całej ściany bez użycia ITO.

Niemniej jednak, w czasie niepogody w górnej części ściany nagromadziła się pewna ilość lodu i śniegu. To doprowadziło do pojawienia się:

strumieni, płynących po licznych żlebach, biegnących od wierzchołka do podstawy ściany;
wody w potencjalnych miejscach noclegowych na ścianie (w bardziej suchy sezon wody na ścianie nie ma);
skomplikowania przejścia żlebów i kominów.

Dodatkowe trudności stwarzały topniejące w górnej części ściany bryły lodu, które, nabierając prędkości na gładkich płytach, mogły spowodować poważne obrażenia. To wymagało starannego wyboru chronionych miejsc dla organizacji stanowisk. Według opisów i konsultacji uzyskanych przez zespół, w bardziej suchych latach problem spadających kamieni i lodu na ścianie nie występuje.

Południowa ściana szczytu Konstruktorów składa się głównie z wapiennych płyt. Skały są bardzo podobne w strukturze do krymskich. Na ścianie praktycznie brak jest makro-rzeźby. Chwyty są przeważnie małe i pasywne. Dużo pracy na tarciu. Pęknięcia występują niezbyt często, przeważnie są zaślepione. To znacznie utrudnia organizację asekuracji.

Do przejścia zaleca się mieć:

kotwy,
małe numery kamalotów,
elementy zakładkowe.

Na trasie zespołu w górnej części znajduje się komin. Podczas jego pokonywania wspinaczka jest możliwa po monolitycznych skałach. Jednak w monolicie na długich odcinkach brak jest jakichkolwiek pęknięć. To zmusza do organizowania asekuracji w zniszczonych, zlodowaciałych szczelinach prawego ograniczenia komina. Do tego najbardziej nadają się małe i średnie numery ekscentryków.

W przypadku nieprzewidzianych okoliczności, biorąc pod uwagę trudności w organizacji asekuracji na ścianie, zaleca się mieć kilka haków szlamburrowych.

Niedługo przed wejściem, przez jednego z lokalnych mieszkańców, została skradziona część ekwipunku zespołu. Podczas podejścia pod trasę, w wyniku długotrwałych negocjacji, udało się odzyskać większą część skradzionego. Nie mając dodatkowego czasu na zejście do obozu, zespół podjął decyzję o wzięciu całego ekwipunku ze sobą. W efekcie, na trasie grupa miała dodatkowe 10 kg ładunku, w którym nie było potrzeby.

1.3 Drogi podejścia–zejścia

Podejście pod trasę od a/ł Dugoba prowadzi przez noclegi na pułapie Sielskiego. Następnie trzeba iść pod Południową ścianą wierzchołka Kałkusz na siodło przełęczy Czetyrech.

Zejście z przełęczy po drobnej osypie prowadzi do podstawy południowej ściany p. Konstruktorów. Pod ścianą są miejsca na nocleg. Według wielu opisów na nich jest woda, jednak w okresie wspinaczki grupy wszystkie strumienie zniknęły pod kamieniami. Taką możliwość należy brać pod uwagę w przypadku planowania późnego przyjścia na nocleg.

W zależności od przygotowania grupy, podejście może zająć od 6 do 10 godzin.

Klasyczne zejście z tras po południowej ścianie odbywa się w stronę lodowca Kałkusz po trasie 3B kat. tr. Obejmuje ono:

dwa rappelowe zjazdy po 50 m;
zejście pieszo po osypie do moreny lodowca Kałkusz.

W momencie przejścia grupy na drodze zejścia znajdowały się odnowione pętle rappelowe.

Od moreny lod. Kałkusz można schodzić po ścieżce, biegnącej po u. Kałkusz w dół do a/ł Dugoba lub, przekraczając przełęcz Nowiczok, dostać się na noclegi na pułap Sielskiego.

Przy wyborze dalszej drogi zejścia należy brać pod uwagę:

Ścieżka po u. Kałkusz jest znacznie mniej popularna niż ścieżka w drodze na pułap Sielskiego.
Orientacja i poszukiwanie ścieżki w u. Kałkusz w ciemności może być bardzo trudne.

Z trasy zespołu możliwy jest awaryjny zjazd od punktu R8 do punktu R3 po m-cie Krasnuchina, idącym po ukośnej osypnej półce i prostych skałach. Zejście z trasy po drodze podejścia powyżej R18 jest niezwykle trudne i prawdopodobnie będzie wymagać zejścia szlamburrowego lub pozostawienie dużej ilości ekwipunku.

Mapa-schemat rejonu wejścia

Czarne strzałki pokazują drogę zespołu na podejściu i zejściu.

Profil trasy

Przekroczenie od początku trasy, [m]

Wykres wejścia

Początek wejścia: 25 lipca 2013 r. o 10:30
Wyjście na przełączkę powyżej wewnętrznego kąta: 25 lipca 2013 r. 16:00
Ustawienie na nocleg: 25 lipca 2013 r. 19:40
Wyjście z noclegu: 26 lipca 2013 r. 8:00
Wyjście na szczyt: 26 lipca 2013 r. 15:30

Warunki pogodowe podczas wejścia są korzystne:

W dzień: t +15 °C
W nocy: −2 °C
Pogoda: słonecznie, miejscami pochmurno
Wiatr: z podmuchami

Zdjęcia techniczne

Zdjęcie z podnóża początku trasy. Z zaznaczeniem nitki m. Krasnuchina i wariantu zespołu.

Zdjęcie górnej części trasy ze szczytu Mechnat

Zdjęcie z odcinka R9 na środkową część trasy i miejsce noclegu

Schemat trasy w symbolach UIAA

26 lipca 2013 r. 8:00

Opis trasy po odcinkach

R0–R1 45 m III, 45°. Start trasy od krzaka. Prosto w górę, następnie trawersem w lewo, poruszając się najprostszą drogą. Stanowisko na półce. Skały monolityczne, są miejsca pod asekurację.

R1–R2 45 m III, 30°. Po zniszczonych skałach prosto w górę w kierunku dobrze widocznego wewnętrznego kąta, biegnącego ukośnie z lewa na prawo przez cały dolny bastion ściany.

R2–R3 45 m III, 40°. Prosto w górę, wejście do wewnętrznego kąta. Skały na początku zniszczone, potem monolityczne. Stanowisko na lewym ograniczeniu kąta.

R3–R4 45 m IV, 50°. Po wewnętrznym kącie prosto w górę. Skały monolityczne, są miejsca pod asekurację. Stanowisko w wewnętrznym kącie.

R4–R5 45 m V, 50°. Po wewnętrznym kącie prosto w górę. Skały monolityczne, są miejsca pod asekurację. Stanowisko w wewnętrznym kącie.

R5–R6 45 m V, 50°. Po wewnętrznym kącie prosto w górę. Skały monolityczne, są miejsca pod asekurację. Stanowisko w wewnętrznym kącie.

R6–R7 45 m V, 50°. Po wewnętrznym kącie prosto w górę. Skały monolityczne, są miejsca pod asekurację. Stanowisko na skalnym czole przed początkiem osypnej półki.

R7–R8 130 m I–II, 35°. Wyjście na półkę i jednocześnie przesunięcie w prawo–w górę do podstawy muldy. Możliwa jest organizacja noclegu i, w razie potrzeby, zejście w lewo po osypnej półce do R3 według oryginalnego m-Ł Krasnuchina. W momencie wspinaczki zespołu na miejscu możliwego noclegu była woda.

R8–R9 20 m III, 40°. Trawers w prawo po wygładzonych płytach. Skały monolityczne, asekuracja utrudniona. Stanowisko na szczelinie między dwiema płytami.

R9–R10 45 m IV, 45°. Ruch w lewo 10 m i dalej w górę, do podstawy wewnętrznego kąta. Po wewnętrznym kącie w górę do wyjścia z niego. Skały monolityczne, w wewnętrznym kącie jest szczelina pod średnie kamaloty. Stanowisko po wyjściu z wewnętrznego kąta.

R10–R11 45 m V, 45°. Ruch po płytach w górę w kierunku skalnej przełączki. Skały monolityczne. Szczelin mało. Asekuracja utrudniona. Do asekuracji idą kotwy, kamaloty i ekscentryki małych rozmiarów.

R11–R12 50 m V, 45°. Ruch po płytach w górę w kierunku skalnej przełączki. Skały monolityczne. Szczelin mało. Asekuracja utrudniona. Do asekuracji idą:

kotwy,
kamaloty,
ekscentryki małych rozmiarów.

R12–R13 50 m V, 45°. Ruch po płytach w górę w kierunku skalnej przełączki. Skały monolityczne. Szczelin mało. Asekuracja utrudniona. Do asekuracji idą:

kotwy,
kamaloty,
ekscentryki małych rozmiarów. Stanowisko na płycie pod naciekową formacją.

R13–R14 50 m V, 45°. Ruch po płytach w górę w kierunku skalnej przełączki. Skały monolityczne. Szczelin mało. Asekuracja utrudniona. Do asekuracji idą:

kotwy,
kamaloty,
ekscentryki małych rozmiarów. Stanowisko na dużej szczelinie.

R14–R15 20 m III, 35°. Nie dochodząc do skalnej przełączki, odejść w prawo–w górę, przejść żleb i po zniszczonych skałach wyjść na równą platformę przed skalną ścianą. Ruch jednoczesny.

Na platformie ustawiamy się na nocleg. Platforma jest równa, bezpieczna.

W momencie przejścia grupą:

nieco poniżej miejsca noclegu w żlebie płynęła woda.

Asekurację na miejscu noclegu organizowaliśmy, robiąc stanowisko 10 m wyżej i opuszczając z niego podwójne poręcz.

R15–R16 50 m IV, 60°. Od miejsca noclegu prosto w górę. Skały monolityczne. Są szczeliny pod elementy zakładkowe i kamaloty. Stanowisko na półce.

R16–R17 50 m V, 65°. Poruszać się prosto w górę w kierunku samotnej skalnej iglicy. Skały monolityczne, asekuracja dobra. Stanowisko na półce, odchodząc w prawo w górę.

R17–R18 30 m V, 65°. Od stanowiska odejść po półce w prawo. Na końcu półki jest skalny występ. Od występu w dół (drugiemu trzeba schodzić samouwolnieniem) — do komina. Przejść na przeciwną (prawą) ściankę komina i po monolitycznych skałach wspinać się w górę. Po zejściu asekuracja utrudniona. Są ślepe szczeliny pod kotwy. Stanowisko na kotwach i małych elementach zakładkowych.

R18–R19 60 m V, 65°. Od stanowiska prosto w górę, poruszając się wzdłuż wąskiego żlebu. Chwyty są dobre, ale wiele z nich jest zalanych wodą. Skały monolityczne. Bez użycia haków szlamburrowych asekuracja jest utrudniona.

Odległość od poprzedniego stanowiska do najbliższego miejsca, gdzie można zorganizować bezpieczne stanowisko — 60 m.
Stanowisko w małym mokrym grocie.
W drugiej połowie dnia przez stanowisko może lać się woda.

R19–R20 50 m V, 60°. Od stanowiska po płytach z utrudnioną asekuracją odejść w lewo do komina. Dalej poruszać się po kominie. W kominie spotykamy:

lód,
mokre i zlodowaciałe skały.

Czasami po kominie przelatują drobne kawałki lodu. Rzeźba terenu dla wspinaczki jest w zasadzie monolityczna, jednak nie ma dobrych szczelin, dlatego asekurację trzeba organizować w zniszczonych skałach prawego ograniczenia komina. Do asekuracji dobrze nadają się małe i średnie ekscentryki. Stanowisko w kominie.

R20–R21 50 m VI, 65°. Poruszać się prosto w górę po kominie. W połowie liny trzeba pokonać na wprost niewielki występ. Charakterystyka rzeźby terenu i asekuracji jest analogiczna do poprzedniej liny. Stanowisko w kominie.

R21–R22 45 m VI, 65°. Od stanowiska prosto w górę po kominie. Nie dochodząc do zakończenia komina, odejść po trudnych skałach w prawo po przewieszonym czole.

Trawersem w prawo:

ominąć przewieszone czoło
wyjść do szczeliny z jego prawej strony

Dalej w górę do stanowiska na dużym skalnym występie. Chwyty pod ręce są pasywne, w podхват. Nogi na tarciu. Asekuracja jest dobra przy pomocy kamalotów średnich rozmiarów. Rzeźba terenu jest monolityczna.

R22–R23 200 m III, 40°. Od stanowiska prosto w górę po zniszczonych skałach do krótkiego żlebu, po żlebie w górę i dalej po osypach na grań. Dalej, poruszając się trawersem wzdłuż grani, wyjść do wieży wierzchołkowej. Dalej po prostych skałach wyjść na wierzchołek. Skały grani i wierzchołka są w zasadzie monolityczne, organizacja asekuracji nie stanowi problemu.