2Б na Ma­ły Za­mok, Dugo­ba, Pami­ro-Ałaj. Opis

Trasa na wierz­chołek Ma­ły Za­mok, 3-e przej­ście, pro­ponu­je się 2Б, po Po­łud­niow­ej ści­anie i Wschod­nim grze­bie­niu, Pami­ro-Ałaj, Dugo­ba. 1-e przej­ście — Bo­brow Alek­siej (Eka­te­rin­burg) +1, maj 2012 r.

Pod­chod od al­pla­ge­ry Dugo­ba, jak pod trasę 2А na M. Za­mok po ЮВ skło­nie i В. grze­bie­niu (dzia­ł kla­sy­fi­ka­to­ra 5.1.1. №31). Po «roz­dro­żu trzech pi­echot» idzie­my po ścież­ce ku trasie 2А 300 m. Przez 300 m ścież­ka na 2А skrę­ca w pra­wo na grze­bień, a my idzie­my w le­wo (złoż­ony tur) pod ścia­nę. Ory­gi­nał — su­che drze­wo na grze­bie­niu nie­co w pra­wo od po­cząt­ku tra­sy i duża ka­men­na za­tyczka — bez­po­śred­nio na li­nii tra­sy.

Rusz­amy w le­wo po osu­pi­skowym stoku, omi­ja­my wy­cho­dy skał­ne i za­cho­dzi­my w pra­wo na poł­kę pod po­czą­tek tra­sy.

Pod­chod zaj­mu­je 2–3 go­dz, w ca­ło­ści na 20–30 mi­nut mniej, niż do po­cząt­ku 2А. Ory­gi­nał — duża zielo­na ar­cza, od niej za­czy­na się tra­sa (sta­cja na ar­czy), po we­wnętrz­nym ką­cie.

• 3 m od po­cząt­ku tra­sy wbi­ty jest hak
• Przez 10 m po tra­sie ze ska­ły wy­sta­je duża su­cha ga­łąź
• Na pół­ce u po­cząt­ku tra­sy złoż­ony jest tur

Cze­ka­ją­cym człon­kom za­ło­gi le­piej prze­su­nąć się da­lej w pra­wo na pół­kę pod na­wis, pó­ki idzie pra­ca na 1-szej li­nie

1­sza li­nia

1­sza li­nia

R0­–R1 ­ — pro­sto w górę od drze­wa po we­wnętrz­nym ką­cie, 18 m, IV+, 80­–85°. Da­lej też w górę po ścia­nkach-pół­kach III+, 60­–70°, 25 m i w pra­wo na du­żą pół­kę pod du­zym za­klin­io­nym ka­mie­niem. Wie­le szcze­lin pod ubez­pie­cze­nie, do­brze idą śred­nie i małe ele­men­ty za­kład­ne

1­–20 GYJAROGA

E.art.в.в.в.в.в.в.д.и.п.

R1­–R2 ­ — za­klin­io­ny ka­mień obe­z­my w le­wo po szcze­linie, 15 m IV+ (klucz), da­lej pro­sto w górę po sys­te­mie ścia­nek – pół­ek, 28 m III+, do du­żej pół­ki. Re­ljef pod śred­nie i małe ele­men­ty za­kład­ne.

R2­–R3 ­ —

• w pra­wo po osu­pi­skowej szerokiej pół­ce 50 m I
• po­tem 5 m w górę I
• wy­ła­zi­my na grze­bień, gdzie zwy­kle przy suchym sta­nie tra­sy wiążą się idą­ce 2А.

Da­lej po tra­sie 2А do wierz­choł­ka.

Tra­sa lo­gicz­na, wy­god­ne miej­sca pod sta­cje dla gru­py 5–6 osób, do­sta­tecz­nie mo­no­lit­ny re­ljef (wa­pien), prze­chod­nie punk­ty i sta­cje ła­two or­ga­ni­zu­ją się z po­mo­cą ele­men­tów za­kład­nych. Tra­sa była po­czy­sz­czo­na przez za­my­ka­ją­cego człon­ka za­ło­gi.

Ist­nie­je nie­bez­pie­czeń­stwo zrzu­ca­nia li­nią ka­mieni:

• z dru­giej czę­ści 1-szej li­nii na po­czą­tek tra­sy,
• z dru­giej czę­ści 2-giej li­nii na sta­cję R1.

I na sta­cji R0, i na sta­cji R1 do­sta­tecz­nie miej­sca i re­ljefu dla bez­piecz­ne­go roz­ło­że­nia gru­py. Ka­mie­nie z 2-giej li­nii le­cą «za ple­cy» wle­z­ą­cych R0–R1, nie stan­wiąc nie­bez­pie­czeń­stwa, ale «prze­bi­ja­ją» część pod­cho­du pod trasę.

Trasa prze­j­ściona 10 maja 2013 r., kier. — Le­win Fio­dor (Mos­kwa) +3.

Osob­ne po­dzię­ko­wa­nia Ser­gie­ju Sta­cien­ko za kon­sul­ta­cje co do tra­sy.