Paszport wejścia

1. KLASA WEJŚCIA SKALNA
2. REJON WEJŚCIA, PASMO PAMIR-ALAJ, PASMO ALAJSKIE
3. SZCZYT, JEGO WYSOKOŚĆ, TRASA WEJŚCIA P. 4300 PRAWA KRAWĘDŹ PÓŁNOCNEJ ŚCIANY
4. PRZEWIDYWANA KATEGORIA TRUDNOŚCI 5B
5. CHARAKTERYSTYKA TRASY: PRZEWYŻSZENIE 730 m DŁUGOŚĆ ODCINKÓW 5–6 KAT. TRUD. 640 m ŚREDNIE NACHYLENIE 78°
6. ZABITY HAKÓW: DO UBEZPIECZENIA 76 DO I.T.O. 2 SKALNYCH — LODOWYCH — ŚRUBOWYCH 48 KLINÓW —
7. LICZBA GODZIN CHODU 16 godzin
8. LICZBA NOCLEGÓW I ICH CHARAKTER JEDEN NOCLEG, LEŻĄCY
9. NAZWISKO, IMIĘ, OTACZESTWO KIEROWNIKA, UCZESTNIKÓW I ICH KWALIFIKACJA: BIEŁOUSOW W.M. KIER. KMS AFANASIEW A.JE. UCH. KMS TARAN N.S. UCH. KMS JUDALEWICZ W.F. UCH. KMS
10. TRENER ZESPOŁU: BIEŁOUSOW W.M.
11. DATA WYJŚCIA NA TRASĘ I POWROTU: 15 sierpnia 1980 r. – 16 sierpnia 1980 r.

KAPITAN ZESPOŁU:

Mapka rejonu P. 4300

Widok ogólny trasy

Tabela podstawowych charakterystyk trasy wejścia

TRASA NA SZCZYT 4300 PRAWA KRAWĘDŹ PÓŁNOCNEJ ŚCIANY PRZEWYŻSZENIE 730 m W TYM SZCZEGÓLNE ODCINKI 640 m ŚREDNIE NACHYLENIE TRASY 78° LICZBA ZABITEGO HAKÓW 126

Krótki opis trasy wejścia

Podejście pod początek trasy odbywa się od ścieżki biegnącej wzdłuż rzeczki po trawiastym stoku z usypiskiem. W górnej części stoku więcej wychodni skalnych w postaci «cewek» i «baranich łbów». Podejście równoczesne, bez liny. Ogólny kierunek — pod prawą ścianę dolnego bastionu. Patrz rys. 1.

Odcinek R0–R1

Od początku dolnej ściany bastionu poruszać się w górę po wewnętrznym kącie. Skały zbudowane są z jasnego, drobnoziarnistego marmuru w postaci ogromnych bloków i ścian słabo poprzecinanych szczelinami-dolami i z minimalnymi uchwytami. Wewnątrz kąta znajduje się szczelina, w której miejscami można wetknąć hak lub włożyć klin dużego rozmiaru. Na końcu odcinka nieco łagodniejsza półka. Wspinaczka trudna. Pierwszy uczestnik idzie bez plecaka. Wszyscy uczestnicy idą w rakach, które dobrze trzymają na chropowatych ścianach tej skały. Na początku idzie Taran N.S., pozostali idą po linie z górną asekuracją.

Odcinek R1–R2

Po stromym, niewielkim półpiętrze idzie pionowa płyta. Należy poruszać się w kierunku wewnętrznego kąta, którym ściana kończy się po dwóch linach. Uchwyty minimalne, szczeliny bardzo nieliczne. Asekuracja hakowa i trzy razy kliny. Wspinaczka bardzo trudna.

Odcinek R2–R3

Ściana, długości około dwóch lin, bardzo trudnej wspinaczki. Niewyraźny wewnętrzny kąt, w środku którego biegnie szczelina. Z lewej i prawej strony ściany absolutnie monolityczne, chropowatej struktury. Pionowe. Asekuracja na podwójnej linie przez haki i klina. Ściana w górnej części przechodzi w wyraźnie zaznaczony wewnętrzny kąt.

Odcinek R3–R4

Szeroki wewnętrzny kąt ma umieszczone ściany po lewej i prawej stronie. Liczba uchwytów minimalna. Kąt jest pokonywany na tarciu w rozporze. Miejscami odcinki są przewieszone. Zastosowano drabinkę do pokonania przewieszenia. Wspinaczka bardzo trudna. Asekuracja wyłącznie hakowa na podwójnej linie. Pozostali uczestnicy przechodzą po pionowych linach na zaciskaczach z górną asekuracją. Trzeci uczestnik idzie po podwójnych linach, z których jeden jest asekuracyjny (ślizga się drugi zaciskacz). Na początku odcinka znajduje się niewielka półeczka, na której ułożony jest I. punkt kontrolny. Patrz rys. 2.

Odcinek R4–R5

Wewnętrzny kąt bardzo trudnej wspinaczki, długości 60 metrów, przechodzi znowu w ścianę na prawej stronie (zachodniej) bastionu. Jedyna szczelina ma słabo poprzecinany charakter. Swobodna wspinaczka maksymalnej trudności, na tarciu i minimalnych uchwytach. Miejsca do wbicia haków i włożenia klinów są ograniczone.

Odcinek R5–R6

Ściana z wewnętrznym kątem przez 7–8 m ma niewielkie, skośne półeczki w postaci stopni z zaokrąglonymi krawędziami. Między półeczkami biegną ścianki, pokonywane bardzo trudną wspinaczką. Asekuracja hakowa. U góry odcinek dochodzi do krawędzi pierwszego bastionu. Aż do wyjścia na krawędź trasa idzie pionowo w górę z niewielkimi (2–3 m) odchyleniami w lewo i w prawo od głównego kierunku.

Odcinek R6–R7

Po krawędzi pierwszego bastionu należy poruszać się w prawo-w górę po monolitycznych występach typu «odcinków» pod ścianę drugiego bastionu. Wspinaczka średniej trudności. Asekuracja przez występy. Na końcu krawędzi dobra platforma do biwaku. Wzdłuż północnej ściany sączy się woda i jest śnieg na szerokiej, skośnej półce pod drugim skalnym bastionem.

Odcinek R7–R8

Od półki, dogodnej do biwaku pod ścianą, należy podejść jednocześnie do kąta, utworzonego przez północną ścianę i wschodnią część drugiego bastionu. Trasa idzie po szczelinie w 3 metrach na lewo od kąta na lewej stronie bastionu. Patrz rys. 3. Wspinaczka bardzo trudna. Asekuracja przez haki i klina. Uchwyty idą tylko po szczelinie w ograniczonej ilości. Na tym bastionie została przeprowadzona zmiana lidera i na przód wyszedł Afanasiew A. W górnej części odcinka szczelina rozszerza się do wąskiego komina. Asekuracja:

• przez haki
• klina

Uchwyty idą tylko po szczelinie w ograniczonej ilości. Na tym bastionie została przeprowadzona zmiana lidera i na przód wyszedł Afanasiew A. W górnej grupy w East Sayanach. Tutaj zespół przeprowadził cykl ogniskowych zajęć, treningowych wejść i wejść na zgranie. W lipcu uczestnicy zespołu wzięli udział w zбораch w rejonie Fanskich gór, gdzie weszli na szczyty: «Energia» — 5Б, «Aliszut» — 5Б, «Soan» — 5Б, «Zindon» po półn. śc. — 6Б.

Przed rozpoczęciem Mistrzostw ZSRR zespół przeprowadził oględziny przewidywanej trasy wejścia i drogi podejścia do niej. Otrzymał konsultację od pierwszych zdobywców o charakterze rzeźby terenu i trasie przejścia. Dobrał odpowiednie wyposażenie.

Rys. 4. Odcinek R12–R13