Duwali­surch (3580) lewym Północnym żebrem — 5А (sk)

Pa­sport wej­ścia:

1. Za­chod­ni Tienszan, Pasmo Pskem­skie, roz­dział №7.14 wg klasy­fi­ka­tora 2013 r.
2. w. Duwali­surch (3580 m) lewym Pół­noc­nym żebrem (l. Pł. ż.).
3. 5А kat. tr.
4. Pierw­sze wej­ście: Ka­none­row W. — Chur­sandow A. (1982)
5. Korekta opisu: Szec­how­cow S., Mach­mudow U., Maj­ro­gowa L. (2013)

Opis tras­sy:

Od obo­zu baz­owego u źródeł pod szczytem Duwali­surch do prze­łęczy Pół­noc­nego grzbietu pod­chod po usyp­iskach lub śniegu zaj­muje 1,5–2 godz.

Od prze­łęczy:

• Posuw­ać się w górę pod ścianę po usyp­iskow­ym stoku — 200 m.

Począ­tek tras­sy. Dal­sze posuw­anie się w górę po sys­temie po­chy­łych pół­ek, prze­mie­szanych krót­kimi ła­twymi ścian­kami. 50 m. Dal­ej ściana prze­chodzi w kontr­fors o nachy­leniu 30°. Ska­ły kontr­forsa mocno znisz­czone. Za kontr­forsem nie­trud­ny ku­luar, od­cho­dzący w pra­wo — w górę. W razie braku śniegu ku­luar może być kam­ienio­bieg­ny. Przez 50 m ła­twe­go wcho­dze­nia ku­luar wy­chodzi na krót­kie szerokie że­bro.

Przez 30 m ła­twe­go wcho­dze­nia że­bro wy­pro­wadza na szeroką (3 m) półkę pod ścianą. Po półce posuw­ać się w le­wo — 20 m. Tutaj pierw­szy punkt kon­tro­lny.

Pierw­szy odcinek kluczo­wy: od punktu kon­tro­lnego posuw­ać się w górę po wąs­kim ka­mi­nie, lekko nachy­lo­nym w pra­wo.

• Pierw­sze 10 m ka­min pionowy — trud­ne wcho­dze­nie z uży­ciem prym­ityw­nego ITO.
• Dal­ej re­ljef łagod­nieje, ka­min wy­żej kam­ienio­bieg­ny, więc posuw­ać się lekko zbaczając w pra­wo.
• 40 m trud­ne­go wcho­dze­nia po „ży­wym” re­ljefie wy­pro­wadza na półkę, na której jest dob­ry i pew­ny „bal­da” pod sta­cję.

Dal­ej pro­sto w górę, a po 15 m nie­co w pra­wo po nie­wy­raź­nej półce. Wcho­dze­nie wy­żej śred­niej trud­ności. Ściana koń­czy się sys­te­mem usyp­iskow­ych pół­ek.

Dal­ej posuw­ać się po pół­kach i ła­twych ska­łach 100 m do skal­ne­go „pal­ca” wy­sokim na 10 m.

Drugi odcinek kluczo­wy: wej­ście roz­po­rą mię­dzy ścianą a „pal­cem”, dal­ej — z niewiel­kie­go pla­ców­ki w gór­nej czę­ści „pal­ca” prze­jść na ścianę i posuw­ać się po niej w pra­wo w górę. Po 50 m trud­ne­go wcho­dze­nia re­ljef łagod­nieje.

Stąd po ła­twych ska­łach posuw­ać się 20 m pod na­wisającym żan­dar­mem. Trze­ci odcinek kluczo­wy: żan­dar­ma prze­chodzi się z le­wej stro­ny. 50 m trud­ne­go wcho­dze­nia. W dol­nej czę­ści żan­dar­ma krót­ki na­wisający odcinek z małą licz­bą za­czep — 6 m 95° — prze­chodzi się z uży­ciem nie­slo­żo­ne­go ITO lub z pod­no­sze­niem li­de­ra. Dal­ej re­ljef łagod­nieje i lekko uprasz­cza się. Posuw­ać się po le­wej czę­ści we­wnętrz­nego kąta, któ­ry u góry staje się piono­wy i u­пира się w na­wisanie. Na­wisanie o­mi­ja się z le­wej stro­ny. Po na­wisaniu — krót­ki usyp­iskowy stok, wy­pro­wa­dza­jący na półkę. Na półce — drugi punkt kon­tro­lny.

Przez 40 m pro­stych skał wy­jść na szczyt­owy ko­pu­ła. Wy­jście na szczyt po śniegu lub usyp­iskach — 80 m.

Zej­ście:

• Po za­chod­nim grzbie­cie do prze­łęczy, dal­ej po ścieżce
• Albo po szerokim usyp­iskow­ym ku­luarze, nie do­cho­dząc prze­łęczy

Zej­ście do obo­zu baz­owego za­jmuje 1 godz.

Li­nia trasy

Fo­to­gra­fia zro­bio­na 20 wrze­śnia 2013 r. o 16:17 z mo­re­ny pod trasą.

Sche­mat trasy w sym­bo­lach UIAA

Mapa-sche­mat re­jonu (Pskem­ski grzbiet)

Reko­men­do­wane sprzę­t na grupę 3 osób:

• Lina głów­na 50–60 m — 2 szt
• Roz­cią­gnię­cia — 10 szt, w tym pęt­le lub drab­inki — 1 szt
• Młot­ki skal­ne — 2 szt
• Haki: ko­twi­co­we — 3 szt., koryt­kowe — 3 szt., in­ne — 6 szt.
• Ele­men­ty za­kład­ne typu „żagiel” — 1 kom­plet (10 szt)
• Fren­dy — 1 kom­plet (12 szt) e-mail: alpi­ni­sto­ry@gmail.com