Mapa-schemat rejonu ▲ – obóz bazowy △ – miejsce noclegu → – droga podejścia i zejścia z wierzchołka.

Krótki opis trasy

1. Krótki opis podejścia do trasy

Od bazy turystycznej „Czimgan” w górę w kierunku przełęczy Guliakam lub Piesocznyj (1833 m). Następnie przez przełęcz do doliny Guliakam aż do połączenia się potoku Guliakamsaj z Kuijłuksajem (1,5–2 godz.). Tutaj ścieżka rozgałęzia się:

• jedna prowadzi do wąwozu Guliakam;
• druga — w górę korytem Kuijłuksaju do początku trasy — podstawy daleko wysuniętego w dolinę lewego kontrfors północno-wschodniego zbocza B. Czimgana.

Lewy kontrfors północno-wschodniego zbocza B. Czimgana to strome, przeważnie pionowe skaliste zbocze zbudowane z szarego wapienia. Z prawej strony kontrfors ogranicza żleb, który dzieli całe zbocze na dwie części. Prawym kontrforsem prowadzi trasa 4A kat. trudn., która zaczyna się znacznie wyżej niż lewy kontrfors. Po lewej stronie kontrforsów na całej długości trasy widać bardzo strome skały, często przechodzące w „baraniche łby”.

Na morenie w górnej części Kuijłuksaju — biwak. Od bazy turystycznej „Czimgan” do biwaku 2–2,5 godz.

2. Opis wejścia na wierzchołek B. Czimgana lewym kontrforsem N-W zbocza

7 lutego 1980 r. — Wyruszyliśmy z biwaku o godz. 6:00 rano. Od biwaku korytem Kuijłuksaju do dużego skalnego masywu rozdzielającego Kuijłuksaj na dwa koryta. Ruch w górę wzdłuż skalnego masywu prawym (orograficznie) korytem z następnym wyjściem na grań tego skalnego masywu. Tutaj, na niewielkim płaskowyżu, porośniętym krzewami jałowca, ułożony jest 1. kopiec kontrolny, i zaczyna się trasa (2,5–3 godz.).

R0–R1. Po ścianie z szarego wapienia pionowo w górę do krzaka jałowca, gdzie znajduje się niewielka półka. Wspinaczka powyżej średniej trudności, asekuracja na hakach. Ogólny kierunek ruchu — ku podstawie „rudego” odłamu skały, od którego zaczyna się podział ściany na dwie części. Skały ośnieżone.

R1–R2. Skały stają się znacznie bardziej strome, wspinaczka staje się trudna. Ruch w lewo-w górę (punkt orientacyjny — krzak jałowca) z wyjściem na niewielką półkę (2 m) wyżej niż krzak jałowca o 5 m. Skały ośnieżone, miejscami pokryte nalotem lodu.

R2–R3. W górę po ścianie w jej lewej części (15 m) z dalszym ruchem, zyskując w prawo, pod skalny „ząb” koloru żółto-szarego. U podstawy „zęba” znajduje się półka (4 m). Bardzo trudna sekcja. Skały strome, częściowo zniszczone.

R3–R4. „Ząb” przechodzi się w jego lewej części z następnym wyjściem na jego wierzchołek. Tutaj znajduje się niezbyt szeroka (1,5 m) długa pozioma półka, na której ułożony jest 2. kopiec kontrolny. Wspinaczka trudna, asekuracja na hakach.

R4–R5. Znów w górę po ścianie w jej lewej części (15 m). Wspinaczka powyżej średniej trudności. Dalej prosto w górę po krawędzi pochyłej płyty (monolitycznej i ośnieżonej) z wyjściem pod skalny „żandarm”. U podstawy „żandarma” znajduje się półka (1–1,5 m). Na tym odcinku wspinaczka trudna. Ropuchy wyciągają się.

R5–R6. Po „żandarmerze” prosto w górę z wyjściem na półkę (3 m) na wierzchołku „żandarma”. Skały zniszczone i oblodzona. Wspinaczka trudna. Asekuracja na hakach. Ropuchy wyciągają się.

R6–R7. Z półki ruch prosto w górę w kierunku szarej ścianki z odchodzącym w prawo grzebieniem. Skały zniszczone i ośnieżone, dużo „żywych kamieni”. Wspinaczka średniej trudności, miejscami trudna (krótkie odcinki 3–4 m). U podstawy ścianki ułożony jest 3. kopiec kontrolny.

R7–R8. Po półce od 3. kopca kontrolnego w prawo 3 m, następnie prosto w górę po ściance z wyjściem w jej górnej części do wewnętrznego kąta. Po wewnętrznym kącie w prawo z wyjściem na półkę przechodzącą ze zniszczonych skał pokrytych śniegiem. W prawej części ściany widać „rudy” odłam, dzielący ściankę na dwie części. Wspinaczka na tym odcinku trudna. Ropuchy wyciągają się. Na półce urządzone jest dobre miejsce na nocleg. Zatrzymanie się na nocleg o godz. 17:00.

R8–R9. Wyruszyliśmy z noclegu o godz. 9:00 rano. Ruch po grani w ubezpieczonych grupach pod ścianę koloru szarego z niewielkimi skalnymi „wysepkami”. Skały ośnieżone i zniszczone.

R9–R10. Ruch:

• prosto w górę 25 m,
• następnie w lewo 20 m z wyjściem na ostrą grań długości 15 m.

Wspinaczka powyżej średniej trudności. Asekuracja na hakach.

R10–R11. Dalszy ruch:

• po „grzebieniu” długości 15 m z wyjściem pod podstawę skalnego „grzebienia” w centrum ściany,
• dalej wzdłuż skalnego „grzebienia” 30 m.

Wspinaczka średniej trudności. Asekuracja na hakach.

R11–R12. W górę po ścianie, mając za punkt orientacyjny „rudy” odłam, dzielący ścianę na dwie części. Wspinaczka średniej trudności. Dużo „żywych kamieni”, pokrytych śniegiem.

R12–R13. Dalszy ruch idzie w lewo-w górę po ścianie do niewielkiej półki (1 m). Wspinaczka średniej trudności. Skały ośnieżone, miejscami oblodzona.

R13–R14. Od półki prosto w górę po wewnętrznym kącie z wyjściem na ostrą grań lewego kontrfors N-W ściany. Wspinaczka średniej trudności.

R14–R15. Dalej ruch po grani w ubezpieczonych grupach jednocześnie aż do półeczki, na której ułożony jest 4. kopiec kontrolny.

R15–R16. Dalszy ruch po grani aż do połączenia się z trasą 3A kat. trudn. Ruch w ubezpieczonych grupach — naprzemianległy. Asekuracja na występach, na hakach.

R16–R17. Dalej ruch po przedwierzchołkowej grani w kierunku wierzchołka B. Czimgana. Ruch równoczesny. Asekuracja na występach. Czas przemarszu do wierzchołka od miejsca połączenia się z trasą 3A kat. trudn. wynosi 3–3,5 godz. Podczas przemarszu możliwy jest postój w celu odpoczynku. Na grani znajdują się dobre miejsca na biwak.

R17–R18. Zejście trasą 1B kat. trudn. (3–3,5 godz.).

Tabela podstawowych charakterystyk wejścia na wierzchołek B. Czimgana lewym kontrforsem północno-wschodniej ściany

Profil trasy ▲ – Kopce kontrolne ■ – miejsce biwaku

Krótki opis geograficzny i charakterystyka alpinistyczna obiektu wspinaczki

Jednym z najbardziej uczęszczanych rejonów przez alpinistów i turystów z Taszkentu i innych miast UzSSR jest dział wodny ciągnący się na północ od masywu Kyzyl-nur i kończący się wierzchołkiem Bolszoj Czimgan (3277 m).

Na wierzchołek B. Czimgana ze wszystkich stron prowadzą trasy alpinistyczne od 1 do IV kat. trudn. Śnieg pokrywa górne stoki B. Czimgana do sierpnia.

Uroczysko Czimgan ma dobre połączenie z Taszkentem. Autobus rejsowy Taszkent–Burczmulla, mijając miasta Czyrćzyk, Gazalkent, kilka kiшлаków, za 2,5 godz. przywozi do bazy turystycznej „Czimgan” Taszkienckiego Obwodowego Zarządu Turystyki i Wycieczek.

W uroczysku Czimgan w okresie od kwietnia do czerwca wiele alpejskich klubów sportowych organizuje alpinady, na których alpiniści uzupełniają swoje szeregi, a także sprawdzają i opanowują techniczne sposoby przemieszczania się po górskim terenie.

Skalne ściany i masywy B. Czimgana przyciągają wspinaczy. W uroczysku Czimgan często odbywają się zawody w slalomie i we wspinaczce skalnej.

Zdobywanie B. Czimgana rozpoczęło się w latach 60., kiedy dokonano pierwszych wejść na jego wierzchołek przez alpinistów z Taszkentu.

Obecnie na wierzchołek B. Czimgana prowadzi ponad 15 tras, część z nich jest skategoryzowana. Z każdym rokiem rośnie liczba sportowców odwiedzających uroczysko Czimgan, które obecnie stanowi dużą arenę sportową, a także strefę wypoczynku.

Przedwierzchołkowa grań.

Biwak na trasie.