Opis trasy na

na w. Pionier po Wschodnim grzbiecie orientacyjnie 3A kat. sł. dokonano 20 sierpnia 1987 r.

Wyjście z bazy w godzinach 6:00 rano, czas przemarszu do 1. jeziora 1,5–2 godz.

Od 1. jeziora:

• Obiegnięcie północno-zachodniego grzbietu z prawej strony po osypiskowym stoku, iść w kierunku dużego szerokiego osypiskowego kuluara.
• Przy podnoszeniu się po kuluarze osypiskowym trzymać się jego lewej strony, w pobliżu płyt.
• Tutaj 1 punkt kontrolny — początek trasy.

Następnie:

• Po grzbiecie 40 m, poruszanie się jednocześnie do 1. żandarma.
• Który jest omijany z prawej strony po pochyłej stromym półce (400 m).
• Wyjście na zniszczony grzbiet o średnim nachyleniu 45°, długości 40 m, który kończy się 35-metrową ścianą o nachyleniu 75–80°.
• Przez środek ściany przechodzi komin.
• Miejsca do wbicia haków — tylko w centralnej części ściany.
• Wspinaczka jest trudna.
• Na wyjściu ze ściany — wygodne miejsce do organizacji ubezpieczenia, użyto poręczowania.

Dalej:

• Po grzbiecie 100 m trawersem do 3. żandarma.
• Który jest omijany po wąskiej półce z prawej strony — około 50 m.

Uwaga! Przewodnik schodzi za żandarmem z pola widzenia, ubezpieczenie hakowe.

Półka prowadzi do 6-metrowej ścianki o nachyleniu 90°.

Następnie:

• Ścianka prowadzi na grzbiet.
• Następnie pod ściankę 30 m o nachyleniu do 80–90°.
• Ściankę przecina pionowy komin, miejscami zatykany korkami.
• Ubezpieczenie hakowe, dobrze wchodzą elementy zaklinowane typu "ekscentryk".
• Ubezpieczający może wypaść do komina na nagromadzone drobne kamienie.
• Na wyjściu ze ścianki — wygodne miejsce do ubezpieczenia i organizacji poręczowania.

Z wierzchołka żandarma:

• Zejście 6 m na przełęcz do następnego żandarma.
• Który jest pokonywany frontalnie — ścianka 20 m, 70°, wspinaczka średniej trudności.
• Następnie po osypiskowym stoku, omijając napotkane żandarmy z lewej strony, do wierzchołka (350 m).

Schodzenie:

• Na przełęcz pomiędzy w. Pionier i w. Kopatau.
• Po kuluarze do 1. jeziora.

Paszport wejścia

1. Klasa wejścia — kombinowana.
2. Rejon wejścia, grzbiet — Zachodni Tienszan, grzbiet Ugamski.
3. Wierzchołek, jego wysokość, trasa wejścia — p. Sajramski, 4238 m, z lodowca Sajramski po grzbiecie S-W.
4. Proponowana kategoria trudności — 3Б kat. sł. (pierwszego wejścia).
5. Charakterystyka trasy:
   • różnica wysokości — 800 m
   • długość odcinków 5 i 6 kat. sł. — brak
   • średnie nachylenie — 50°
6. Wbite haki: skalne, lodowe, elementy zaklinowane dla ubezpieczenia: 11, 10, 7 dla utworzenia ITO: brak, brak, brak
7. Liczba godzin marszu — 11 godz.
8. Liczba noclegów i ich charakterystyka — brak.
9. Nazwisko, imię, patronim kierownika, uczestników i ich kwalifikacje. Timofiejew Aleksandr Wieniaminowicz — MS ZSRR — kierownik Podgainyj Jewgienij Wiktorowicz — 1. sp. roz. Podgainyj Siergiej Wiktorowicz — 1. sp. roz. Akimow Siergiej Władimirowicz — 1. sp. roz. Gorn Wiktor Fiodorowicz — 1. sp. roz.
10. Trener drużyny — Timofiejew A.W.
11. Data wyjścia na trasę i powrotu — 17 września 1981 r.

Krótki opis podejścia do trasy

Szczyt Sajramski jest najwyższym punktem grzbietu Ugamskiego w Zachodnim Tienszanie.

Od bazy, położonej na zbiegu rzek Kergiely i Korżełłu (1700 m), ścieżka prowadzi w następujący sposób:

• Po dobrej ścieżce wzdłuż lewego brzegu rzeki Korżełłu (patrz schemat) — 1,5 godz. w górę wąwozu do mostu.
• Przejść przez most i w prawo — przeciąć zieloną polanę.
• Następnie po ścieżce w lewo w górę — na taras leżący powyżej granicy lasu.
• Potem w prawo — do wąwozu rzeki wypływającej z lodowca spod szczytu Sajramski.
• Prawą stroną tego niewielkiego wąwozu w górę — do moreny środkowej lodowca.
• Wejście po niej prosto w górę po osypiskach i śniegu — na płaskowyż kotła pod północną ścianą Sajramskiego i zachodnimi stokami w. Jenbek.

Od mostu — 2,5 godz.

Stąd dobrze widać drogę wejścia po śnieżno-lodowym kuluarze na poduszkę wiszącego lodowca.

TABELA PODSTAWOWYCH CHARAKTERYSTYK TRASY WEJŚCIA

Czas wyjścia na trasę: 6:00. Wierzchołek: 17:00. Godzin marszu: 11.

Krótkie wyjaśnienie do tabeli

R0–R1. Po śnieżno-lodowym stoku wejść do początku kuluara, położonego skalnego węzła i lodospadu. Ruch w rakkach jednoczesny, nachylenie stoku 35°.

R1–R4. Po śnieżno-lodowym kuluarze wyjście na poduszkę wiszącego lodowca, ruch w kuluarze zmienny z ubezpieczeniem hakowym. W centralnej części kuluara lód naciekowy, średnie nachylenie kuluara 40°.

R4–R6. Po śnieżno-lodowym stoku wejść do początku grzbietu północno-wschodniego, poruszając się w kierunku pierwszego z prawej kuluara. Ruch jednoczesny, średnie nachylenie stoku 30°.

R6–R7. Z kuluara po kominie wyjście na pochyłą płytę, ubezpieczenie hakowe, nachylenie 60°.

R7–R9. Poruszając się w górę po pochyłej półce, wyjście na grzbiet, który uchodzi w ścianę. Ruch jednoczesny, ubezpieczenie przez występy. Pod ścianą punkt kontrolny.

R9–R10. Ściana jest pokonywana frontalnie z naprzemiennym ubezpieczeniem hakowym. Nachylenie 75°.

R10–R14. Następnie po grzbiecie wyjście na wierzchołek. Ruch jednoczesny, ubezpieczenie przez występy, średnie nachylenie 35°. Zejście po 2A.