Paszport

I. Klasa skalna. 2. Tienszan, grzbiet Terckej-Ała-Too. 3. Wierzchołek Tiulenina, 4100 m, po Wschodniej ścianie. 4. Proponowana — 5A kat. trudn., 3 przejście. 5. Przewyższenie 600 m, długość odcinków 5 kat. trudn. 200 m, średnie nachylenie 54°, średnie nachylenie części ściennej 74°. 6. Wbite haki:

skalne — 56, elementy zaklinowane — 15, w tym dla stworzenia ITO — 5

7. Godzin marszu: 12.
8. Nuitage: jeden — pod trasą, leżący.
9. Skład zespołu:
   1. Bogomołow Michaił Grigoriewicz — 1 sp. разряд.
   2. Utoczkin Dmitrij Wasiliewicz — 1 sp. разряд.
10. Trener: Bezliudnyj Piotr Pantelejewicz — KMS. II. Wyjście na trasę: 2 sierpnia 1983 r. Wierzchołek: 2 sierpnia 1983 r. Powrót: 2 sierpnia 1983 r.

Fotografia trasy

Profil trasy

M 1:2500Trasa przebiega na lewo od wodospadu, płynącego z wąskiego, w górnej części śnieżnego, żlebu w lewej części Wschodniej ściany, między dwoma dużymi przewieszkami w środkowej części ściany.

R0–R1. Po nie stromej śnieżnej pochyłości podejście pod skały typu baranich czołów. R1–R2. W prawo w górę podejście pod rdzawą skalną ścianę, znajdującą się pod przewieszką „Kleszcza”. R2–R4. Po rdzawych, w górnej części przewieszonym skałach (z lewej — czarna przewieszona ściana, z prawej — mokra ściana z czarnymi zaciekami) — w górę pod niewielki wewnętrzny kąt w trzech metrach na prawo od przewieszki „Kleszcza”. Wilgotne skały, ograniczona ilość pęknięć. R4–R6. Po wewnętrznym kącie i dalej w prawo — obejście po przewieszonych skałach przewieszki „Kleszcza”, wyjście na półkę z kontrolnym kopcem. R6–R7. Po szerokiej, nie stromej półce obejście dużej przewieszki z prawej do niewielkiego komina — rozpadliny. R7–R8. Po niewielkim kominie-rozpadlinie w górę i następnie w lewo w górę pod duży 60-metrowy wewnętrzny kąt. R8–R9. Zmienność ścianek po 3–4 metry i pólek. Możliwy nuitage. R9–R10. Po prawej stronie dużego wewnętrznego kąta w górę aż do wyjścia na skalny grzbiet. R10–R11. Po nie stromym, średniej trudności grzbiecie podjazd do śnieżnej pochyłości. R11–R13. Po śnieżnej pochyłości prosto w górę wyjście na śnieżne pole i po nim w prawo do wierzchołkowego kopuły. R13–R14. Podjazd na wierzchołek Tiulenina.