Paszport wejścia

1. Klasa skalna.
2. Dolina Tasztambek, pasmo Terskej-Ałatoo.
3. Szczyt Taszuja (Wierbliud), wysokość ~3900 m, Głowna w. przez Południową w., z podniesieniem na Południową w. po Wsch. grzbiecie (pierwoprzejsćie)
4. Przypuszczalna kategoria trudności — 3Б.
5. Różnica wysokości 500 m, średnie nachylenie ~45°
6. Zaklinowano haki dla asekuracji: skalne — 9, lodowe — brak.
7. Data wyjścia i powrotu: 24 lipca 1977 r.
8. Czas marszu — 7,5 godz.
9. Bez noclegów.
10. Uczestnicy: Starikow G.A. — KMS, instruktor Gorochow A.A. — 3 sp. razrjad (lekarz KSP)
11. Trener — Pienczuk W.L., mistrz sportu ZSRR. zdjęcie 2

w. Taszuja

OPIS WEJŚCIA

Szczyt Taszuja (Wierbliud) o wysokości ~3900 m znajduje się w północnym odgałęzieniu w. Tasztambektor, na prawo od masywu Szachan (~4000 m) — patrz schemacik. Ten szczyt został nazwany w ten sposób w 1977 r. Szczyt i cała trasa wejścia są dobrze widoczne z bazy (zdjęcie 1).

Wejście przebiega następująco: z bazy, znajdującej się naprzeciw w. Panoramicznej na lewym brzegu rzeki Tasztambek — wysokość około 3000 m — po ścieżce trawiastych zboczy, a następnie po morenie lodowca podchodzą pod w. Taszuja i skręcają w prawy kocioł, wznoszą się pod wschodni grzbiet Południowego wierzchołka Taszuja — do początku trasy — 2 godz. (zdjęcie 2).

Po stromym usypisku, a następnie po lewej stronie prostego, zniszczonego grzbietu, podniesienie się do wygodnego pola, gdzie trzeba utworzyć zespół.

Z lewej strony grzbietu po trawiastych półkach z jednoczesną asekuracją przez dostępne występy, podniesienie się w górę na 100 m i wyjście na prawo na skalny grzbiet — 20 m (punkt 1).

Z prawej strony grzbietu po śnieżnym stoku podniesienie się w górę przez kilka niecek na 120 m (punkt 2).

Stąd widoczne jest wygodne wyjście na lewo na ostry skalny grzbiet (~30 m) — 2 skalne haki — po wygładzonych płytach.

Następnie: — stromo w górę 40 m po lewej stronie skalnego wzniesienia z asekuracją na hakach — trudne wspinanie; — jeszcze 40 m wzniesienia z wyjściem na ostry żandarm pod Połudn. w. Taszuja.

W tym miejscu skalny grzbiet jest przerwany dwiema szczelinami, których nie da się przebyć. Prościej: — pierwszą szczeliną w rozporze zjechać w dół i na lewo do skalnych półek w szerokim żlebie — 20 m; — półkami tymi przejść trawersem w prawo jeszcze 20 m.

Stąd widoczna jest dalsza droga wzniesienia na Południowy wierzchołek: — początkowo po stromym wewnętrznym kącie z dużą ilością luźno leżących kamieni — 40 m; — dalej jeszcze 60 m po stromych skałach z na przemian asekuracją — wzniesienie na Połudn. wierzchołek Taszuja (punkt 3).

Od początku trasy — 5–6 godz.

Dalej zjazd w lewo po półkach — 40 m — z trawersem w prawo na śnieżną przełęcz pod Główną wierzchołkiem (punkt 4), wzniesienie na który przebiega tak: — początkowo 40 m w prawo i w górę po półkach, — następnie 80 m w górę z asekuracją na przemian i na hakach na przedwierzchołek.

Po śnieżnym żebrze — 40 m — wzniesienie na Główną wierzchołek Taszuja (punkt 5). Od przedwierzchołka — 2 godz.

Zjazd z wierzchołka po grzbiecie NE orientacyjnie 2A kat. trudn. na przełęcz (punkt 6), dalej w prawo po stromym osypiskowym żlebie na 300 m w kocioł w. Taszuja i dalej do początku trasy po lodowcu, a następnie po morenie i ścieżce do bazy — 2 godz.

Całe wejście zajmuje około 12 godz. z bazy i z powrotem. Łączność radiowa była zapewniona przez radio "Wiitalka". Opis sporządził Starikow G.A.

Charakter odcinka