Paszport wejścia

na w. Słonionok po SZ kontrforsie (pierwszego wejścia)

1. Klasa wejścia
2. Rejon wejścia
3. Szczyt, jego wysokość, trasa
4. Przewidywana kategoria trudności
5. Charakterystyka trasy: różnica wysokości, długość odcinków 5–6 kat. trudn., średnie nachylenie
6. Wbite haki dla asekuracji, dla stworzenia ITO
7. Liczba godzin marszu
8. Liczba noclegów i ich charakterystyka
9. Nazwisko i imię kierownika, uczestników i ich kwalifikacje
10. Trener drużyny
11. Data wyjścia i powrotu z trasy

Techniczny Tienszan, Terskej Ala-Too, Słonionok, SZ kontrfors, 4726 m, 5B kat. trudn., 1156 m, 650 m, 72°

40 godzin marszu 1 siedząca + 1 leżąca

Uczestnicy wejścia:

• Usmanow S.F. — KMS
• Kudaschkin D.W. — MS
• Boschman W.F. — KMS
• Wakurin W.W. — 1-szy sp. razrjad
• Slepushkin Je.F. — MS

Okres wejścia: 16–20 sierpnia 1978 r.

Trasa wejścia

Profil trasy

Tabela

głównych charakterystyk trasy pierwszego wejścia na w. Słonionok po północno-zachodnim kontrforsie

Wyjście na szczyt o 12:30. Zejście przez przełęcz Metalurg trwało 4 godz. 30 min.

Wbite haki stalowe:

• dla asekuracji: 152
• dla organizacji ITO: 22
• dla organizacji noclegu: 14

Wkręcone świdry lodowe:

• dla asekuracji: 75
• dla organizacji ITO: 8

Utworzone 2 pętle.

W sumie pracowali przez:

• przy podnoszeniu się na szczyt: 6 godz.
• przy zejściu: 4 godz. 30 min
• w sumie: 10 godz. 30 min

Na przejście trasy zużyto 40 godzin marszu (wraz z dniem wstępnego przetarcia). Na organizację noclegów na trasie: 3 godz.

Szczyt Słonionok, północno-zachodni kontrfors. 5B kat. trudn. (orientacyjnie)

Opis rejonu

Szczyt Słonionok znajduje się w środkowej części grzbietu Terskej-Ała-Too pomiędzy głównymi szczytami grzbietu — Karakol i Dżigit. Grzbiet znajduje się w systemie Tienszanu i rozciąga się w kierunku równoleżnikowym na południe od jeziora Issyk-Kul. Linia wiecznego śniegu na północnych stokach grzbietu leży na wysokości 3600–3700 m. Od zachodu do grzbietu przylega szereg grzbietów, ograniczonych od północy rzeką Naryn. Na wschodzie łączy się z nim grzbiet Sary-Dżaz z głównym szczytem — pik Siemionowa (5816 m). Dolina Karakol, gdzie znajduje się obóz alpinistyczny Ała-Too, rozciąga się z północy na południe, zaczyna się bezpośrednio za g. Przewalskim i ciągnie się aż do lodowca Karakol na ponad 50 km.

Warunki klimatyczne Centralnego Tienszanu są mniej korzystne dla wspinaczki niż rejony Pamiru. Dolina Karakol pod względem ilości opadów zajmuje jedno z pierwszych miejsc w Tienszanie. Szczyty Karakol (5280 m) i Dżigit (5170 m) zbierają całą wilgoć Issyk-Kula, przynoszoną przez wiatry. Charakterystycznymi warunkami pogodowymi rejonu są pogorszenie pogody w drugiej połowie dnia, z nadejściem zachmurzenia zaczyna się deszcz, na wysokości przechodzący w śnieg. Pod wieczór śnieg zazwyczaj ustaje, i z rana cykl się powtarza. Oczywiście, zdarzają się też przyjemne wyjątki (koniec lipca – początek sierpnia), kiedy przez kilka dni utrzymuje się stabilna pogoda.

Przygotowania do wejścia

Ostateczny skład drużyny ukształtował się w sezonie 1978 roku, ale jej uczestnicy byli znani z wcześniejszej współpracy w a/l Ała-Arcza, z odbywających się w Kirgistanie corocznych całorocznych imprez. W tym roku uczestnicy wykonali wspólne wejścia na:

• p. Elbrus (Kudaschkin-Boschman)
• p. Kirgistan (Kudaschkin-Wakurin) w ramach mistrzostw CS SDSO "Burewiestnik" — pierwsze wejście, oceniane przez uczestników jako trasa 6B kat. trudn.
• pik Lenina po północnej ścianie (trasa Riabuchina – srebrny medal mistrzostw ZSRR) – drużyna Boschman-Usmanow, drugie przejście trasy.

Pomysł dokonania tego wejścia dojrzewał w 1976 roku, kiedy uczestnicy drużyny przebywali w rejonie Karakol na bazie Kirgiskiego Komitetu do spraw Sportu. Szczegółowe rozpoznanie trasy i doskonalenie planu taktycznego wejścia wykonali w 1978 roku podczas schodzenia z p. Ljungit 30 lipca 1978 r. i 12 sierpnia 1978 r. podczas wyjścia tow. Boschmana W. do strefy wysokogórskiej w celu przeprowadzenia rozbiórki wejścia przez uczestników obozu wspólnie z tow. Kudaschkinem I.

Opis wejścia

16 sierpnia 1978 r. drużyna wyszła na wejście. Z a/l Ała-Too w górę po jęziorze lodowca Karakol (4 godz.). Po prawej morenie wchodzimy na lodowiec i ruszamy w górę jego nurtu w kierunku p. Słonionok. Obozowisko szturmowe na prawej morenie brzegowej naprzeciw przełęczy Metalurg. Łącznie przemieszczenie! 7 godz.

17 sierpnia 1978 r. Grupa wyszła na przetarcie trasy o 4:00. Z noclegu poruszamy się prostopadle do grzbietu Słonionok – Karakol, na prawo od przełęczy, w bok od pola firnowego. Nie dochodząc 150–200 m do śnieżnych pochyłości grzbietu, ostry skręt w lewo pod SZ kontrfors p. Słonionok ("odetchnięcie na stoku").

Początek trasy stanowi pozbawiona śniegu pochyłość o długości 250–270 m z stopniowym wzrostem nachylenia do 80° pod bergszrundem (odcinek R0–R1). Przechodzi się w rakach. Niezbędne jest wczesne wyjście ze względu na spadające po obu stronach kontrforsu kamienie. Bergszrund (6 m, 95°, odcinek R1–R2) przechodzi się z użyciem drabinek przy pomocy sztucznych punktów oparcia. Lodowa pochyłość aż do pola śnieżnego 140 m o nachyleniu 60–70° jest kamienioby i wymaga szybkiego przemieszczania się przy niezawodnej asekuracji (odcinek R2–R3). Wyjście do środkowej części kontrforsu, do słabo wyrażonego zlodowaciałego wewnętrznego kąta. Po zlodowaciałym wewnętrznym kącie (odcinek R3–R4, 75–80°, 70 m) wyjście na pochyłą półkę, występ kontrforsu.

Zawiesiwszy liny, złamawszy kontrolujący tur, grupa zeszła do obozowiska szturmowego o 13:00.

18 sierpnia 1978 r. Wyjście na trasę o 4:00.

Przeszedłszy po linach odcinek R0–R4, po pochyłej półce i występie wyjście w lewą część rdzawiącej się ściany (odcinek R4–R5, 25 m, 60°) pod rdzawy bastion. Pod bastionem gzyms 0,5 m przechodzi się przy pomocy drabinek i dalej po rozpadlinie (odcinek R5–R6, 40 m, 85°), po przejściu której trawers w prawo 10 m po silnie stromym stoku 75°, na skalny trójkąt (odcinek R6–R7, 30 m, 70°). Po rozpadlinie od 3 cm do 10 cm szerokości, długości 15–18 m prosto do góry (odcinek R7–R8, 60 m, 75–80°). Półka, na której można się zebrać w trójkę. Wyciągnięcie plecaków. Z półki w lewo do góry po zniszczonych kamieniobach skałach (odcinek R8–R9, 30 m, 65°) wyjście pod rdzawą ściankę kontrforsu. Ścianka (odcinek R9–R10, 20 m, 85°) przechodzi się po wewnętrznym kącie w lewej części ściany. Wspinaczka bardzo trudna z utworzeniem sztucznych punktów oparcia. Dalej prosto do góry po silnie zniszczonych skałach (odcinek R10–R11, 20 m, 65°) wyjście na pochyłą półkę. Drużyna Boschman-Wakurin przygotowuje stanowisko, urządzając nocleg. Usmanow-Kudaschkin przetarł osłabioną następną linę skalną (odcinek R11–R12, 40 m, 60°), która zaczęła się z półki i prosto w górę na średnią rdzawiejącą skałę. Zebrawszy się na półce, grupa nocowała w pozycji siedzącej w namiocie ze względu na znaczne nachylenie półki.

19 sierpnia 1978 r. Wyjście na trasę o 8:00.

Przeszedłszy wytarty odcinek R11–R12, wychodzimy na górny skalny trójkąt. Po środku silnie stromego trójkąta (odcinek R12–R13, 140 m, 75°) wychodzimy pod gzyms 1,2 m (drabinki), dalej zalaną lodem, dosyć szeroką rozpadlinę (odcinek R13–R14, 90 m, 75–80°), dla przejścia której wielokrotnie trzeba używać sztucznych punktów oparcia. Na stanowisko do noclegu wyszliśmy o 18:30. Stanowisko zadowalające pod względem wielkości i zupełnie poziome.

20 sierpnia 1978 r. Rozpoczęli pracę o 8:15. Od noclegu 5 m w prawo do góry na lodowy grzbiet, 4 m pod ściankę (5 m, 85°, drabinki), dalej skalny grzbiet – 30 m, 65° (odcinek R14–R15), przechodzący w lodową pochyłość (odcinek R15–R16, 80 m, 65–70°), który wyprowadza pod ostatni skalny bastion (odcinek R16–R17, 40 m, 85°). Bastion w dolnej części przechodzi się po wyraźnie zaznaczonych półkach (30 m, 75°) i prosto do góry 10 m po wewnętrznym kącie z zaprzeczeniem w górnej części. Wyjście w lewo po rozpadlinie. Lodowy grzbiet (odcinek R17–R18, 100 m, 60–50°) za bastionem wyprowadza pod gzyms głównego grzbietu szczytu. Przetarłszy gzyms, wychodzimy na trasę trawersu p. Festiwalnaja – p. Słonionok 5B kat. trudn. (odcinek R18–R19), po którym 300–400 m do szczytu. Grzbiet bardzo ostry, niebezpieczny ze względu na gzymsy. Tur na skałach na prawo od wierzchołkowego grzbietu. Zejście w odwrotnym kierunku przez przełęcz Metalurg zajęło 4 godz. 30 min. Tego samego dnia 20 sierpnia 1978 r. grupa, zdjęła obserwatorów, zeszła do obozu bazowego a/l Ała-Too.