Paszport wejścia

1. KLASYFIKACJA WEJŚCIA: techniczna
2. REGION WEJŚCIA: Tienszan, u. Ontor, r-n p. Kara-Koł
3. SZCZYT, JEGO WYSOKOŚĆ, TRASA WEJŚCIA: pik Karbyszewa, 4700 m, przez centrum Wschodniej ściany.
4. PROPONOWANA KATEGORIA TRUDNOŚCI: 5B
5. CHARAKTERYSTYKA TRASY: skalna RÓŻnica WYSOKOŚCI: lodowiec–szczyt 900 m, odcinek ścienny 250 m. ŚREDNIE NACHYLENIE: odcinka ściennego 75–85°, całej trasy 40–50°. DŁUGOŚĆ ODCINKÓW 5–6 kat. trud.: 280 m
6. ZBIJTO HAKÓW: do asekuracji — 60 szt. do stworzenia sztucznych punktów oparcia — 10 szt., skalnych — 70 szt.
7. LICZBA GODZIN CHODOWYCH: 23 h
8. LICZBA NOCLEGÓW I ICH CHARAKTERYSTYKA: dwa noclegi w namiocie na śnieżnej przełęczy bocznym grzbiecie pod ścianą.
9. NAZWISKO, IMIĘ, NAZWISKO PRZEWODNIKA, Uczestników I ICH KWALIFIKACJE:
   1. Korolenko Anatolij Jakowlewicz — 1. sp. roz. — instruktor
   2. Uczajew Anatolij Siergiejewicz — 1. sp. roz.
   3. Grigorcew Andriej Wasiljewicz — 1. sp. roz.
   4. Czeczierinda Władimir Jegorowicz — 1. sp. roz.
10. TRENER DRUŻYNY: — Korolenko Anatolij Jakowlewicz
11. DATA WYJŚCIA NA TRASĘ I POWROTU: 20 lipca 1977 r. – 23 lipca 1977 r.

Opis

Trasa pierwszego wejścia na pik Karbyszewa przez centrum Wschodniej ściany 5B kat. trud.

Droga z noclegów na morenie u zbiegu lodowców Karakolskiego i Ojutora prowadziła przez lodowiec Ojutor w kierunku wschodniego odgałęzienia piku Karbyszewa. Odgałęzienie omija się z lewej strony (w kierunku marszu) po morenie z wyjściem do kotła lodowca między pikami Blüchera i Karbyszewa. Pod stokami piku Karbyszewa wznosimy się po stromym śnieżno- firnowym stoku, pod zwisającą czarną ścianę na prawo od strumienia, spływającego ze ściany (ostrożnie — spadające kamienie). Pod zwisającą ścianą — w prawo do góry po pochyłych płytach z wygładzonymi występami — 180 m (asekuracja hakowa) — z wyjściem do pionowego wewnętrznego kąta (zniszczone skały, trudne wspinanie), po którym przez 10 m — wyjście na podstawową platformę (tur kontrolny 1).

Z platformy w górę (10–15 m) po ściance — wyjście na skalny zniszczony grzbiet (asekuracja hakowa). Dalej grzbiet omijany jest trawersem w prawo (80 m) do lodowo-śnieżnego żlebu, prowadzącego w lewo na śnieżną przełęcz pod ścianą.

Po lewej (w kierunku marszu) stronie żlebu, stanowiącej stromy wygładzony grzbiet 50–60 m w górę do śnieżnej przełęczy.

Pod ścianą możliwy biwak na śnieżnym grzbiecie.

Od noclegu z lewej strony od zwisającej ściany po wygładzonych płytach o stromości 50–55°, zalanych wodą (rano lód) — do małego wewnętrznego kąta, skąd w prawo do góry (8–10 m) — wyjście na zniszczone półki. Po półkach 40–50 m prosto w górę — pod czerwoną zniszczoną ścianę, po ścianach (30–40 m): najpierw w lewo do góry — na zwisający występ, następnie trawers po stromych płytach z niewielkimi występami — pod zwisającą ściankę.

Dalej w lewo do góry pod ścianką po stromych (60–70°) wygładzonych płytach — wyjście pod drugi wewnętrzny kąt. Po kącie (10–12 m) w lewo do góry — z wyjściem na platformę (tur kontrolny nr 2) (trudne wspinanie, asekuracja hakowa).

Możliwy nocleg. Od tura kontrolnego — wyjście po szczelinie prosto w górę (6–10 m). Dalej w prawo pod zwisający gzyms. Gzyms jest pokonywany przy użyciu drabinek. Dalej trawers po stromych półkach w lewo do góry pod drugi rudy zwisający gzyms. Gzyms jest pokonywany w prawej części przy użyciu drabinek (żywe kamienie).

Wyjście na stromą płytę (30 m), przechodzącą w ścianę. Po płycie w górę pod zwisającą z prawej strony szarą ścianą, tworzącą u góry komin (zwężający się i zwisający w górnej części). Komin u góry zamknięty jest czopem.

Czop jest omijany z lewej strony po ścianie z wyjściem na niewielką platformę, zaczynając od tura kontrolnego nr 2. Plecaków należy wyciągać (w niektórych miejscach z towarzyszącym).

Droga z platformy prowadzi po ścianie w górę 20 m z wyjściem na niewyraźnie zaznaczony grzbiet. Po jego lewej stronie wychodzimy do dużego wewnętrznego kąta — rozpadliny (początek żlebu). Przecinając go po pochyłej półce-stoku, przez 50–60 m wychodzimy na osypiskową półkę pod wierzchołkiem. Do wierzchołka 10 m (możliwy nocleg).

Po turze kontrolnym nr 2 — zjazd z trasy możliwy jest tylko po drodze podjazdu z powodu zwisających płyt o dużym zasięgu. Zjazd z wierzchołka po północnym grzbiecie.