Paszport wejścia

1. Klasa wejścia: Trawers
2. Rejon wejścia: Tienszan, Terskej-Ałatau
3. Trasa wejścia: Trawers szczytów Karbyszeva, Blüchera i Tuchaczewskiego z północy na południe z wejściem na szczyt Karbyszeva południową granią.
4. Charakterystyka wejścia: Wejście na szczyt Karbyszeva według 5A kat. trudn. Długość trawersu 2600 m. Różnica wysokości szczytów i przełęczy – 400 m. Długość odcinków trudnych – 850 m.
5. Liczba wbitych haków: skalnych – 142, lodowych – 15
6. Liczba godzin marszu: 36,5
7. Liczba noclegów i ich charakterystyka: 2 noclegi wiszace.
8. Nazwa zespołu: Zespół Obwodowej Rady DSO "Zenit"
9. Nazwisko i imię kierownika, uczestników, ich kwalifikacje: Pienczuk W.L. – MS (kierownik) Żurzdin W.I. – KMS (uczestnik) Kaliniczew B.S. – KMS (uczestnik) Siedow G.K. – KMS (uczestnik)
10. Trener zespołu: MS Pienczuk W.L.
11. Data wyjścia na trasę i powrotu: 1–5 sierpnia 1976 r.

Opis trasy wejścia

1 sierpnia. Droga od bazy "Ała-Too" do szczytu Karbyszeva i wejście na wierzchołek (wg trasy 5A kat. trudn.) są znane i tutaj są przedstawione w skrócie (opis — wszędzie w trakcie).

Droga podejścia do początku trasy prowadzi wzdłuż prawego (w kierunku marszu) brzegu doliny Ojun-Tor, następnie wzdłuż prawej moreny lodowca Karakolskiego do miejsca, gdzie wpada do niego lodowiec Karbyszeva. Dalej wzdłuż prawej strony lodowca Karbyszeva do początku wschodniego kontrofforsu szczytu Karbyszeva, u podnóża którego grupa zatrzymała się na biwak (7 godzin marszu z bazy).

2 sierpnia. Wyjście o 7:00. Wejście na szczyt Karbyszeva zaczyna się od podstawy wewnętrznego kąta utworzonego przez południową ścianę szczytu i wschodni stok grzbietu, w którym położony jest wierzchołek. Krawędź tego kąta — wąski żleb, stromo wznoszący się na 400 m w górę ku pionowej południowej ścianie szczytu (R1). Trasa od razu przybiera charakter ścianowy.

Tutaj (R1) najbardziej skomplikowany wydaje się odcinek przejścia wąskiego gardła żlebu i dalej wyjście po ścianie prawej strony żlebu ku południowej ścianie szczytu Karbyszeva. Ściana — typu "baraniego łba" bez możliwości obejścia:

• po prawej — przewieszenia;
• po lewej — kamieniołomy w żlebie (zdjęcie).

Należy zauważyć, że całą dolną część do tego miejsca grupa powinna przejść we wczesnych godzinach, ponieważ po wschodzie słońca tutaj występują dość częste kamieniołomy.

Dalej 250 m wzdłuż południowej ściany w lewo–w górę do przełączki w grzbiecie (R2). Tutaj proste odcinki przeplatają się z odcinkami trudnego wspinania po zaśnieżonych i z naciekowym lodem skałach o nachyleniu do 80–85° na długości 30–40 m. Na wejście do przełączki grupa zużyła 10 godzin. Tutaj podjęto decyzję o rozpoczęciu poszukiwania miejsca na biwak, tak aby następnego dnia wyjść na szczyt Karbyszeva południową granią bez plecaków.

Cały grzbiet między szczytami Karbyszeva i Blüchera na długości 2 km ma ostry, nożowy charakter, z dużą poszarpanością. W lewo na południe od przełączki zaczyna się wejście na żandarm (R4) (40 m, ubezpieczenie hakowe). Wejście na żandarm — "w лоб" (płyty) i zjazd (20 m) na grzbiet. Tutaj na śnieżnym stoku została wykopana platforma na biwak (R5).

3 sierpnia. Wyjście o 6:00. Wróciwszy na przełączkę ku południowej grani szczytu Karbyszeva i po niej weszli na wierzchołek (R3; 400 m). Tutaj — strome płyto-podobne skały, miejscami z naciekowym lodem. Półki są zaśnieżone i zalane naciekowym lodem.

Szeroki zaśnieżony wewnętrzny kąt przed wyjściem na wierzchołek wymaga ostrożności i starannego ubezpieczenia, ponieważ cienka warstwa śniegu leży na twardym lodzie. Do wierzchołka 2 godz. 30 min.

Wróciwszy z wierzchołka na biwak (1 godz.), zwijamy go i kontynuujemy trawers ku szczytowi Blüchera.

Trasa (zdjęcie) prowadzi głównie po prawej stronie grzbietu. Trasa jest głównie skalna, często płyto-podobna, miejscami śnieg i lód na płytach. Ubezpieczenie hakowe i przez występy i załamania grzbietu. Niewielkie żandarmy (20–30 m):

• albo są obchodzone po prawej stronie po niewyraźnych półkach,
• albo idzie się na nie "w лоб" (R6).

Żandarm przed ścianą, prowadzącą do wschodniego wierzchołka szczytu Blüchera, jest pokonywany wejściem na niego po ścianie po prawej stronie w kierunku marszu. 30-metrowa (90°) ściana żandarma została pokonana z zastosowaniem sztucznych punktów oparcia, ubezpieczenie hakowe (R7). Tutaj plecaki są wyciągane. Wyjście na półkę.

Z półki 40 m po prawej stronie stromego śnieżno-lodowego grzbietu ku podstawie północnej ściany, prowadzącej z grzbietu na szczyt Blüchera. Po ścianie (R9, 100 m, 75°) — wyjście na przedwierzchołkowy śnieżno-lodowy stok (ubezpieczenie hakowe, trudne wspinanie po płytach, miejscami pokrytych lodem i śniegiem).

Po śnieżno-lodowym grzbiecie (R10, 80 m, 55°) — wyjście na wierzchołek Blüchera. Tutaj, na niewielkiej platformie, została ułożona z kamieni i śniegu platforma pod namiot i ustawiony znak kontrolny. Od poprzedniego biwaku – 2 godz. 30 min.

4 sierpnia. Wyjście o 8:00. Od wierzchołka szczytu Blüchera zjazd 10 m na wschodnią stronę grzbietu i dalej w prawo pod zwisający 20-metrowy śnieżny karniz (grupa przeszła tutaj we wczesnych godzinach porannych) i po lewej stronie mocno poszarpanego grzbietu — do przełęczy przed wierzchołkiem szczytu Tuchaczewskiego.

W załamaniu — ostry śnieżno-lodowy grzbiet (20 m). Z grzbietu prosto w górę po ścianie (60 m, 70°) na wierzchołek szczytu Tuchaczewskiego (R11).

Z wierzchołka:

• zjazd po śnieżnym stoku na lewą stronę grzbietu,
• dalej po skałach średniej trudności do początku zjazdu po wschodniej ścianie szczytu Tuchaczewskiego według trasy 4A kat. trudn. ku początkowemu biwakowi.

Podczas zjazdu:

• 4 zjazdy sportowe,
• jeden dülfer 50 m,
• dalej po stromych, osypiskowych półkach na lodowiec Karbyszeva ku początkowemu biwakowi.

Tutaj o 18:00 grupa zatrzymała się na biwak, lał bardzo silny deszcz z mokrym śniegiem.

5 sierpnia. Wyjściem z biwaku o 9:00, grupa wróciła do bazy "Ała-Too". Trawers szczytów Karbyszeva – Blüchera – Tuchaczewskiego Trasa przebyta przez zespół Obwodowej Rady DSO "Zenit"

• Trasa 5A kat. trudn. na szczyt Karbyszeva
• Trasa 4B kat. trudn. na szczyt Karbyszeva
• Trasa 4A kat. trudn. na szczyt Tuchaczewskiego (4750)

Południowa grań szczytu Karbyszeva (4700 m) Południowa grań szczytu Karbyszeva (4700 m) i droga zjazdu z 1-go żandarma.

12

1

Na odcinku 11

Tabela podstawowych charakterystyk

Trasa wejścia: Trawers szczytów Karbyszeva, Blüchera i Tuchaczewskiego z północy na południe.

Razem: 48,5 godz. (z tego 12 godz. na podejście pod trasę i powrót do bazy "Ała-Too").

Wnioski

Zespołem Obwodowej Rady DSO "Zenit" po raz pierwszy przebyty został trawers szczytów:

• Karbyszeva (4700 m),
• Blüchera (4720 m),
• Tuchaczewskiego (4750 m), stanowiący technicznie skomplikowaną, kombinowaną trasę.

Trasa została przebyta w dobrych warunkach pogodowych. Warunkowo trasę można podzielić na pięć części:

• 1. Klasyfikowana trasa 5A kat. trudn. na szczyt Karbyszeva południową granią.
• 2. Przebyta po raz pierwszy kombinowana trasa grzbietowa od szczytu Karbyszeva do szczytu Blüchera.
• 3. Przebyta po raz pierwszy trasa ścianowa na szczyt Blüchera.
• 4. Przebyta po raz pierwszy trasa grzbietowa między szczytami Blüchera i Tuchaczewskiego.
• 5. Przebyta wcześniej trasa 4A kat. trudn. na szczyt Tuchaczewskiego po wschodniej ścianie — droga zjazdu z trawersu.

Należy zauważyć, że przy odbywaniu trawersu szczyt Blüchera został zdobyty po raz pierwszy.

Najbardziej technicznie skomplikowana część trasy — trzecia. Tutaj w zasadzie monolityczne, płyto-podobne skały są zaśnieżone i oblodzone. Przy niewystarczającej technice wspinaczki i skalnej przygotowaniu prowadzącego tutaj mogą być potrzebne szlammburschne haki, a w warunkach niepogody one są zawsze niezbędne.

Na niektórych odcinkach ściany przy wejściu na szczyt Blüchera, stosując zaciski, uczestnicy grupy (Lider?). Wspinają się oni z plecakami i tym samym sprowadzają do minimum zastosowanie niewygodnej operacji "wyciągania plecaków".

W sumie trasa wymaga dobrej, wszechstronnej przygotowania grupy. W skomplikowanych warunkach pogodowych, na które należy zawsze liczyć w tym rejonie, poszczególne odcinki trasy wymagają maksymalnej mobilizacji wszystkich środków taktycznej i technicznej przygotowania uczestników grupy.