1. Klasa wspinaczki — techniczna.
2. Region wspinaczki — Tienszan, Terskej-Ała-Too.
3. Szczyt, jego wysokość, trasa wspinaczki — szczyt Dżigit, 5170 m, przez centrum północnej ściany (trasa W. Wakurina, 83).
4. Kategoria trudności — 6B.
5. Charakterystyka trasy — różnica wysokości 1120 m, długość — 2050 m, długość odcinków 6B kat. sł. — 140 m.
6. Wbite haki dla asekuracji: skalne 97 śrub lodowych 66 elementy podkładkowe 20.
7. Liczba godzin marszowych — 39.
8. Liczba noclegów i ich charakterystyka: 3 noclegi (dwa — leżące, jeden — siedzący).
9. Nazwisko, imię, otczestwo lidera, uczestników i ich kwalifikacje: Krasnouchow Jurij Wasiljewicz, MS — lider Jemieljanow Jewgienij Gieorgijewicz, KMS — uczestnik Paszin Andriej Wiktorowicz, KMS — uczestnik Reznik Walerij Aleksandrowicz, KMS — uczestnik Szamało Walerij Pawłowicz, KMS — uczestnik.
10. Trener drużyny: MS Stiepanow Igor Wasiljewicz.
11. Data wyjścia na trasę — 23 lipca 1992 r. (23–24 lipca rozpoznanie trasy), szczyt — 27 lipca, data powrotu do bazy — 28 lipca 1992 r.

Trasy:

1. Szaraszanidze, 6A kat. sł.
2. Wakurina, 6B kat. sł.
3. Sliesowa, 6A kat. sł.www.alpfederation.ru ↗

Opis trasy po odcinkach

Odc. R0–R1. Śnieżno-lodowy wzniesienie od śnieżnej poduszki karu bergrundu. Odc. R1–R2. Bergrrund o szerokości 2–3 metrów. Górna granica ma zadymkę, co komplikuje przejście. Przechodzono przy pomocy młotków lodowych i cakanu. Odc. R2–R3. Lód średniej stromości. Odc. R3–R4 i R4–R5. Dwie skalne igły. Są to dwie strome skalne ścianki, oblane lodem i zasypane śniegiem. Wszystkie żywe skały, pęknięcia — oblane lodem i nie ma dogodnych punktów asekuracji. Odc. R4–R5. Lodowy grzebień z zamarzniętymi kamieniami. Odc. R6–R19. Dolny bastion. Ogólna charakterystyka — bardzo stroma, monolityczna ścianka o nachyleniu od 80° do 95°, całkowicie oblana lodem i zasypana śniegiem. Podczas przechodzenia trzeba odłupywać cały lód, aby znaleźć pęknięcia i zaczepy; długość bastionu – 50 m. Przejście całego bastionu jest problemem, jest ono skomplikowane codziennymi opadami śniegu w drugiej połowie dnia. Dogodnych półek dla organizacji noclegów, punktów asekuracji, a także odpoczynku na bastionie nie ma. Odc. R8–R9. Monolityczna skalna ścianka z bardzo małą ilością pęknięć. W górnej części znajduje się przewieszenie. Bardzo napięte wspinanie z użyciem drabinek. Odc. R9–R10. Skalna ścianka. Na przejście jej pierwszemu wspinaczowi zajęło 3,5 godz. Istota problemu jest następująca:

• Wyjście prosto w górę jest niemożliwe (przewieszona monolityczna ścianka).
• Z prawej — żleb, oddzielający od trasy Sliesowa, z lewej — monolityczny kąt.
• Przejście odcinka jest możliwe tylko z użyciem wahadła, utrudnione małą ilością pęknięć.
• Dla pozostałych uczestników została zorganizowana droga wisząca.
• Ruch był utrudniony przez śnieg w postaci ziaren, który spływa w dół po całej ścianie podczas niepogody.
• Z dołu przewieszona ścianka wygląda jak dwie czarne skalne wyspy, nie jaśniejsze nawet po opadach śniegu. Na odcinku R10 możliwa jest organizacja wiszących noclegów w hamaku. Jest to — góra wewnętrznego kąta, kończącego się półką 40–50 m. Odc. R10–R11. Przewieszona ścianka. Przejście jest możliwe tylko z użyciem drabinek.

Odc. R11–R13. Wewnętrzny kąt; skorupa lodowa o grubości 10–10 cm. Pęknięć praktycznie nie ma. Organizacja pośredniej asekuracji przy pomocy śrub lodowych. W górnej części — przewieszona ścianka. Punkt asekuracji — pod skalnym karnizem. Z prawej i lewej strony od wewnętrznego kąta z dołu widać dwie śnieżne plamy — podobieństwo półek. W rzeczywistości są to — dwie strome (50–60°) skalne ścianki, zasypane śniegiem. Odc. R13–R16. Seria przewieszonych karnizów. Na przejście 20 m pierwszemu wspinaczowi zajęło 2,5–3 godz. Odc. R16–R19. Skalna ścianka, oblana lodem, kończąca się karnizem. Zakładki. Odc. R19–R21. Przegub dolnego bastionu. W górnej części znajduje się dogodne miejsce dla asekuracji. Odc. R21–R22. Lodowo-firnowe zbocze, uchodzące w przewieszoną ściankę. Jedyne miejsce na trasie, gdzie możliwy jest siedzący nocleg. Odc. R22–R25. Trzecia skalna wyspa. Ścianki typu „baranie łby” z małą ilością pęknięć i zaczepów, oblane lodem. Odc. R25–R26. Śnieżno-lodowe zbocze. Odc. R26–R29. Skalna ścianka, kończąca się stromą półką, oblaną lodem i zasypaną śniegiem. Z dołu półka wygląda jak śnieżny żleb. W górnej części półka kończy się karnizami. Odc. R29–R38. Górny bastion. Ogólna charakterystyka: ścianka mająca strukturę wielkoblokową. W dolnej i środkowej części — bardzo stroma, a w górnej łagodniejsza. Skały tutaj są mniej oblane lodem, ale półek dla noclegu nie ma. Odc. R29–R30. Wewnętrzny kąt, oblany lodem. Bardzo napięte wspinanie z użyciem ITO. Odc. R30–R31. Skalna półka, zbudowana z jasnych skał granitowych. Z dołu wygląda jak jasno widoczna jasna smuga. Odc. R31–R34. Skalne ścianki, zasypane śniegiem. Odcinek jest przechodzony swobodnym wspinaniem. Wyjście do karnizu — pióropusz. Odc. R34–R36. Śnieżny grzebień i wyjście na skalną półkę. Travers w lewo. Odc. R36–R38. Wewnętrzny kąt z bardzo napiętym wspinaniem. Skały suche. Podczas przechodzenia po raz pierwszy na całej trasie zdjęto raki. Odc. R37–R38. Skały średniej trudności i wyjście na śnieżno-firnowe wzniesienie głównego grzebienia.

Kronika wejść

23 lipca Dwójka Paszin — Jemieljanow rozpoznała dolną część trasy. Na odcinku od bergrundu (4050 m) do dolnego bastionu, reprezentującym sobą śnieżno-lodowe zbocze o stromości 65°, zostało zawieszonych: 1 lina 90 m i 4 liny po 40 m. Użyto 22 śruby lodowe i 5 skalnych haków. Rozpoznanie zajęło 5 godz.

24 lipca Cała grupa weszła do karu pod bergruntem. Dwójka Szamało – Reznik rozpoznała 3 liny skalne dolnego bastionu. Skały oblane lodem, średnia stromość około 80°. Wbito 49 skalnych haków i 6 śrub lodowych. Z powodu braku dogodnej półki dla noclegu dwójka zeszła do karu pod bergruntem. Rozpoznanie zajęło 6 godz.

25 lipca Grupa przeszła wszystkie zawieszone liny, po czym lina 90 m i 3 liny po 40 m zostały zrzucone obserwatorom. Z przodu pracowała para Paszin – Krasnouchow. Tego dnia grupa wyszła na górę dolnego bastionu i zorganizowała siedzący nocleg na lodowym zboczu na wysokości 4700 m. Została przejściowa 1 lina w górę (skały 80°, wbito 10 skalnych haków i 9 elementów podkładkowych), dalej – wahadło w lewo 10 m, travers w lewo 2 liny (10 śrub lodowych, 10 skalnych haków, 5 elementów podkładkowych), dalej – w górę po naciekającym lodzie 85° 2 liny (10 śrub lodowych). W sumie 11 godz.

26 lipca Tego dnia grupa wyszła na grzebień. Na początku pierwszym pracował Reznik (2 liny po naciekającym lodzie, stromość 65° do górnego bastionu, 6 śrub lodowych). Dalej – w lewo-w górę po lodowym żlebie pod śnieżny karniz, 5 lin o stromości 60–80° – pierwszym przechodził Szamało. Użyto 15 śrub lodowych, 13 skalnych haków i 5 elementów podkładkowych. W sumie godzin marszowych – 12 godz.

27 lipca Poruszając się jednocześnie po grzebieniu z asekuracją przez lodołam, o 12:00 wyszli na szczyt. Zejście było przeprowadzone po trasie 4A kat. sł.