PASAZPORT

1. Klasa techniczna

2. Kirgizski Ała-Too

3. p. Dżygit, po centrum północnej ściany

4. 6 kategoria trudności

5. Przewyższenie: 1004 m, długość 1165 m.

   Długość odcinków 5–6 kat. tr. — 526 m. Średnie nachylenie trasy — 64° „dolnego bastionu” — 76° „górnego bastionu” — 71°

6. Zakotwiczenia:

7. Godzin marszu zespołu: 33 h i dni — 3

8. Biwaki: 1-szy — siedząc po dwóch w hamakach 2-gi — Platforma wyrąbana na śnieżno-lodowym stoku, ulepiona ze śniegu i hamaków 3-ci — Platforma wyrąbana w grani wierzchołkowej

9. Kierownik: WINOGRADSKI Jewgienij Michajłowicz — MSTM

   Uczestnicy:

   • BRYKSIN Walerij Michajłowicz — MSTM
   • KIRŻAJKIN Anatolij Gierasimowicz — KMS
   • SZUCHMAN Siergiej Władimirowicz — KMS

10. Trener: JEFIMOW Siergiej Borisowicz — ZMS

11. Wyjście na trasę: 8 lipca 1985 r.

    Wierzchołek — 11 lipca 1985 r., powrót — 11 lipca 1985 r.

Profil trasy po lewej

11.08.1984. 16:00 punkt fotografowania 2. Odległość do obiektu 4000 m. Wysokość 3950. Aparat fotograficzny „Moskwa”. Ogniskowa 110 mm. Obiektyw I-23.

Zgodnie z planem taktycznym zespół 6 lipca wyszedł z obozu bazowego i podszedł pod p. Dżygit do obozu obserwatorów na lewym bocznym morenie l. Dżygit. Około 20:00 zaczął padać intensywny śnieg, który padał przez całą noc i połowę następnego dnia, ściana pokryła się grubą warstwą śniegu (patrz zdjęcie 1). Postanowiono przełożyć wyjście na trasę o dobę. 8 lipca o 4:00 zespół wyszedł z obozu obserwatorów, chociaż ściana była jeszcze spowita chmurami, ale śnieg przestał padać i pojawiły się oznaki poprawy pogody. Wyпаły śnieg utrudnił przemieszczanie się. Podejście pod bergschrund zajęło 4,5 godziny zamiast zwykłych dwóch. Na lodowym stoku powyżej bergschrunda śniegu było niewiele (zdjęcie 2). Do przodu pracowała para Kirżajkin — Szuchman. Do 12:00 przeszli 8 linek lodu i podeszli pod dolny bastion (zdjęcie 3). Tutaj do przodu wyszedł S. Szuchman. Napięte wspinanie w raczach po oblodzonałych, zaszlamionych śniegiem skałach było spowolnione koniecznością oczyszczania śniegu i lodu ze skał. Za nim pozostaje czarny szlak oczyszczonych ze śniegu skał, widoczny nawet z obozu obserwatorów (zdjęcie 4). O 17:30 wyszli do wewnętrznego kąta w rejonie planowanego biwaku według wariantu zapasowego. Postanowili przenocować tutaj w hamakach, wstępnie obrabiając linę na jutro. Na obróbkę idzie para Bryksin — Winogradski. Nocleg siedząc po dwóch w hamakach pod daszkami. Całą noc po ścianie spływa śnieg.

9 lipca do przodu pracuje para Winogradski — Bryksin. Stan trasy nieco się poprawia. Przeszli bastion i część lodowego stoku w karkasie ściany. Urządzamy się na biwak wcześniej, aby lepiej odpocząć. Nabijając śniegiem dwa hamaki i ścinając część lodu, organizujemy nocleg zgodnie z planem taktycznym pod skalną wyspą. Od wieczora para Szuchman — Kirżajkin obrabia odcinek R12–R13. Cały dzień utrzymywała się dobra pogoda.

10 lipca. Za poprzedni dzień i noc ściana nieco oczyściła się ze śniegu. Ruch przyspieszył. Do przodu Szuchman. Na odcinkach R15–R19 jego zmienia Kirżajkin. On przeszedł bardzo trudny odcinek R15–R17. To drugie kluczowe miejsce trasy, obok dolnego bastionu, ale śniegu i lodu jest tutaj znacznie mniej, dlatego wspinamy się szybciej. O 14:00 wychodzimy do zaplanowanego według wariantu zapasowego miejsca trzeciego biwaku i decydujemy się kontynuować ruch i przenocować za wierzchołkiem. Odcinki R19–R23 jako pierwszy przechodzi S. Szuchman. O 22:00 wychodzimy na grań. Rozpoczyna się opad śniegu, widoczność zmniejsza się, nadciąga burza. Chociaż droga jest jednoznaczna i znana, wstrzymujemy przemieszczanie się i chowamy się w śnieżno-lodowej grani pod niewielkim żandarmem, nie dochodząc do wierzchołka. Rano po 10 minutach marszu wierzchołek został osiągnięty. Zejście przebiegało trasą 4A kat. sł. w warunkach silnego wiatru i kolejnego pogorszenia pogody.

Schemat trasy w symbolach UIAA

Opis trasy po odcinkach

R0–R1 Bergschrund — pionowa ścianka lodowa o wysokości 8 m, na górnej granicy ze śnieżnym przewieszonym okapem. Przechodzi się na przednich zębach raczek z dwoma młotkami lodowymi. Ubezpieczenie przez lódki.

R1–R2 Lodowy stok o nachyleniu 50°. Ubezpieczenie przez lurbury (dwoma pośrednimi hakami na linę). Organizacja poręczowania.

R2–R3 Lodowy stok o średnim nachyleniu 55°, w górnej części z odsłonięciami skał.

R3–R11 Dolny bastion. Ogólna charakterystyka — stroma, monolityczna, miejscami przewieszona ściana, całkowicie oblodzona i oblepiona śniegiem. Przechodzi się wspinaczką w raczach. Dla organizacji punktów asekuracji trzeba czyścić śnieg i odłupywać lód ze skał. Użycie ITO, drabinek, wahadłowych. Dogodnych miejsc dla organizacji asekuracji, odpoczynku i biwaku brak.

R3–R4 Monolityczna ściana z dużym reliefem. Zastosowanie ITO.

R4–R5 20 m po wewnętrznym kącie, z użyciem ITO, bardzo trudna wspinaczka. Wahadłowy w lewo 15 m do szerokiego wewnętrznego kąta (zdjęcie 5). Dalej w rozporze. Dobre szczeliny na haki.

R5–R6 Lekko przewieszona gładka ścianka. ITO.

R6–R7 Wewnętrzny kąt, zaszlamiony śniegiem. Monolityczne szerokie szczeliny. W początkowej części kąta nocleg w hamakach.

R7–R8 Ścianka z serią niewielkich okapów, ruch pod czarną przewieszoną ścianą. Użycie ITO. Odcinki R6–R7, R7–R8 obrabiane 8 lipca.

R8–R9 Travers w prawo i w górę pod przewieszającą się ścianą po skale z drobnymi chwytami, lód naciekowy. Ostrożna wspinaczka.

R9–R10 Bardzo skomplikowany wewnętrzny kąt. Skały wygładzone, jawnych chwytów brak, dużo śniegu. Użycie ITO.

R10–R11 Monolityczna skała, w górnej części typu „baranich łbów”. Okap w środkowej części omijany z lewej. Wychodzenie na wygięcie dolnego bastionu.

R11–R12 Śnieżno-lodowy stok z odsłonięciami wygładzonych skał. Idzie się po lodzie. W przedniej części pod osłoną skalnej wysepki nocleg na platformie, zbudowanej przy pomocy nabijanych śniegiem hamaków.

R12–R13 Niewyraźnie zaznaczony wewnętrzny kąt, wygładzone skały, dużo śniegu. Jawnych chwytów brak. Odcinek obrabiany 9 lipca.

R13–R14 Niewielkie, porozdzielane skały z dużym reliefem, zasypane suchym śniegiem. Ruch w kierunku początku górnego bastionu.

R14–R15 Gigantyczny wewnętrzny kąt, ograniczający z lewej górny bastion. W górnej części zamknięty okapami, zalanym lodem. Ruch po lewej stronie kąta na przednich zębach raczek. Spotyka się odsłonięcia wygładzonych skał.

R15–R16 Pionowa skalna ścianка przechodzi się z użyciem ITO, skała krucha.

R16–R17 Skrajnie trudny skośny travers po wąskiej skośnej półce, na której dużo żywych kamieni i śniegu. Ściana ponad półką jest przewieszona, aby nie było odrzucania, trzeba używać ITO.

R17–R18 Skalna ścianka zróżnicowanym reliefem. Skały żywe. Niezawodnych miejsc na punkty asekuracyjne niewiele.

R18–R19 Skały średniej trudności, z dobrymi chwyty, szerokie pęknięcia.

R22–R23 Pionowy komin z dużymi chwytami, lód naciekowy. Przechodzi się wspinaczką.

R23–R24 Czyste monolityczne skały. Trudna wspinaczka z użyciem ITO.