I. Klasa wejścia: Techniczna 2. Rejon wejścia: Tienszan, pasmo Terskej-Ałatau 3. Szczyt, jego wysokość i trasa wejścia: Pik Pamięci Blüchera, 4720 m, po Północnej ścianie i Północnym grzbiecie 4. Proponowana kategoria trudności: 5B 5. Charakterystyka trasy: różnica wysokości 870 m, średnie nachylenie trasy 63°, średnie nachylenie części ściennej trasy 71°, długość odcinków 5–6 kat. trudności 225 m 6. Wbite haki:

7. Liczba godzin marszu: 21 godz
8. Liczba noclegów i ich charakterystyka: 1 nocleg, siedzący, na wyrębanej i wyłożonej kamieniami półce lodowej
9. Nazwa drużyny: MGS SDSO „Burewiestnik” (MAI)
10. Nazwisko, imię, otczestwo lidera, uczestników i ich kwalifikacje sportowe: Kaczurowski Konstantin Artiomowicz, 1-sza kat. sport., lider; Filimonow Jurij Lwowicz, 1-sza kat. sport.; Sdobnikow Jewgienij Jurjewicz, 1-sza kat. sport.; Jancewicz Anatolij Kuźmicz, 1-sza kat. sport.
11. Trenerzy drużyny: Puczkow Lew Nikołajewicz, MS, zasłużony trener Rosyjskiej FSRR; Zinin Michaił Iwanowicz, MS.
12. Data wyjścia na trasę i powrotu: 24 lipca 1979 r. – 26 lipca 1979 r.

B. Obóz bazowy

Biwak grupy → Trasa grupy

Mapa-schemat rejonu wejścia

Pasy bez wyraźnie zaznaczonych lawinowych żlebów, dlatego po złej pogodzie duże jest prawdopodobieństwo zejścia lawiny w dowolnym miejscu. Za najbezpieczniejsze uznano dwie wersje trasy po niewyraźnych kontforach w zachodniej części ściany. Pionowe, w niektórych miejscach przewieszone płyty u podstawy ściany sprawiają, że niezbyt logicznym jest wyjście na lewy kontfor w dolnej części ściany. W związku z tym drużyna zaplanowała wejście po prawym kontforze Północnej ściany z wyjściem na Północny grzbiet p. Pamięci Blüchera. Podczas przygotowań do pierwszego wejścia na p. Pamięci Blüchera grupa w tym samym składzie dokonała wejścia na p. Dżigit 5170 m po Serpach Północnej ściany 5B kat. trudności.

Opis przebiegu trasy

24 lipca 1979 r. Grupa wyszła z obozu bazowego „ALA-TOO”, położonego u zbiegu rzek On-ter i Kok-bor, na wysokości 2600 m. Po czterogodzinnym podejściu stanęli na biwak na morenie lodowca Karakolskiego. Ostatnie dwie godziny padał intensywny śnieg z burzą. Nocleg. 25 lipca 1979 r. Wyjście planowane na 4:00 nad ranem, trzeba było odłożyć z powodu śnieżycy z burzą i silnego porywistego wiatru. Niewielkie ustąpienie złej pogody pozwoliło ruszyć z biwaku o 6:00. Przemieszczali się po lewym dopływie lodowca Karakolskiego i bocznej morenie lodowca Karbyszewa.

Dolna część Północnej Ściany. Weszli na lodowe płaskowyż 3850 m w cyrku szczytów Karbyszewa i Pamięci Blüchera. Po zamkniętym, silnie porozrywanym lodowcu podeszli pod lawinowe stożki Północnej ściany p. Pamięci Blüchera. Przegląd dolnej części ściany przekonał o słuszności i logiczności obranego wariantu wejścia. Punktem orientacyjnym początku trasy jest żleb, oddzielający prawy kontfor Północnej ściany od skalnych ścianek pod przełęczką między p. Karbyszewa i p. Pamięci Blüchera. Z lodowca po stromym śnieżnym stoku podeszli pod bergschrund (40 m, 40°). Po jego pokonaniu po śnieżnym moście i po stoku z głębokim sypkim śniegiem, podeszli pod podstawę skalnej ściany (20 m, 45°). Wyszli na skały. Czerwono-żółte skały z poziomymi pasami w ujściu żlebu pokonali w prawo ku górze (40 m, 45°), omijając przewieszoną ścianę. Przeszkadzającą drogę pionową ścianę skalną pokonali po przecinającym ją w lewo ku górze wewnętrznym kącikiem (25 m, 85°, trudne wspinanie, sztuczne punkty oparcia), dalej wyjście ponad ścianę po skałach średniej trudności (30 m, 65°). Następną wygładzoną płytę pokonali prosto ku górze (10 m, 80°, haki, drabinka). Z półki ponad płytą w prawo ku górze po mokrych płytach (20 m, 60°) i dalej w lewo ku górze po trudnych skałach (25 m, 75°, trudne wspinanie, drabinka) wyłonili się na balkon pod dużą gładką płytą. Po płycie wspięli się prosto ku górze do pierwszego śnieżnego pasa pod czarną przewieszoną ścianę (70 m, 65°). Ścianę ominęli po półkach trawersem w lewo (40 m, skalne i lodowe haki). Na ścianie umocowali I kontrolny tur. Od tura pod ścianą, omijając duży wolnostojący odłamek, przecięli w lewo żleb i wyszli na płyty prawego kontforu Północnej ściany (40 m, haki). Płyty okazały się silnie oblane naciekowym lodem i przysypane świeżym śniegiem, buty typu „Vibram” trzymały słabo. Trzeba było założyć raki, i dalszą trasę przejść w nich. Dalej trasą:

• Po prawej części kontforu po płytach z małą ilością zaczepów 150 m prosto ku górze (60°)
• Pod pionową ścianę
• Po prawej krawędzi zniszczonej części ściany (40 m, 80°)
• Weszli do stromych oblodzonych skał

Śnieżyca, która szła w ciągu całego dnia, ustała, i mocno ochłodziło się. Zmoczone za dnia liny obladziły, zaciski przestały trzymać, co znacznie utrudniło przejście kolejnych odcinków. Poszukiwania odpowiedniego miejsca na biwak jak dotąd nie dały rezultatów. Posuwamy się dalej. Po stromych oblodzonych skałach i skośnym wewnętrznym kąciku, przysypanym śniegiem, weszli w lewo ku górze pod odłamek (80 m, 90–60°). Następnie przez niewielkie przewieszenie (7 m, 95°, i.t.o.) wyszli na półkę na odłamku. Po I kontrolnym turze ta półka okazała się jedynym odpowiednim miejscem do urządzenia biwaku. Półtorej godziny „wyłapywania” półki ze śniegu i płyt pozwoliły urządzić znośny siedzący biwak do 21:00. Tamże na płycie ponad półką umocowali II kontrolny tur. 26 lipca 1979 r. Ruszyli z biwaku o 6:30. Po analizie górnej części trasy uznali, że dalsza droga po Północnym grzbiecie p. Pamięci Blüchera jest najbardziej logiczna. Od rana była czysta, chłodna pogoda. Z półki ku górze po wygładzonych płytach (25 m, 75°) i dalej w prawo przez skalny grzebień (15 m, 70°) pod przewieszoną ściankę. Ściankę pokonali pionowo ku górze na drabinkach (8 m, 95°) i wyszli na półkę, wyprowadzającą na grzbiet pod przewieszonym wzniesieniem Północnego grzbietu. Wzniesienie ominęli trawersem w prawo po półce (20 m), następnie po pionowych oblodzonych płytach i rozszczelinie (25 m, 90°, i.t.o.) i po skałach średniej trudności (25 m, 60°) wyszli na grzbiet. Po grzbiecie przez 15-metrowy skalny lob (75°, i.t.o.) i dalej po silnie zaśnieżonych płytach i skałach średniej trudności (120 m, 55°) podeszli do przedwierzchołkowego lodowego grzbietu. Po stromym lodowym stoku (70 m, 50°) i śnieżnym grzbiecie (50 m, 30°, nawisy) wyszli na wierzchołek. Na wierzchołku byli o 15:30. Zeszli z wierzchołka po Południowym grzbiecie do przełączki i po śnieżnym żlebie na lodowiec Karbyszewa. Tego samego dnia wrócili do obozu bazowego.

Tabela odcinków trasy

Czas wyjścia 8:00, postoje 20:00, godzin marszu 12. Nocleg siedzący na wyłożonej półce (4, występ 2, I kontr. tur). Wbitych haków ogółem: skalnych 90 (z tego 21 закладок); lodowych 12; do i.t.o. 10.