Paszport wejścia

I. Klasa wejścia: techniczny. 2. Rejon wejścia: Tienszan, pasmo Terckej Ała-Too. 3. Szczyt, jego wysokość i trasa wejścia: Ajuster, 4382 m, po południowo-wschodniej ścianie. 4. Proponowana kategoria trudności: 4A. 5. Charakterystyka trasy: Różnica wysokości — 720 m, średnie nachylenie — 57°. Długość odcinków: III — 460 m, IV — 360 m, V — 40 m. 6. Wbite haki: do asekuracji, do utworzenia ITO: skalne II, lodowe —, śrubowe —. 7. Ilość godzin marszowych — 12. 8. Liczba noclegów — brak. 9. Nazwisko, imię, patronim lidera i uczestników oraz ich kwalifikacje sportowe: Ustinowicz W.W. — 1. sp. kat. — lider, Żdanowicz A.E. — 1. sp. kat., Żura B.P. — 1. sp. kat., Pietuchow A.M. — 1. sp. kat. 10. Trener drużyny: Łozowski Leonid Iwanowicz, MS ZSRR. 11. Data rozpoczęcia i zakończenia trasy: 9 sierpnia 1978 r.

Tabela odcinków wejścia na szczyt Ajuster po południowo-wschodniej ścianie 4A kat. trudn., 4382 m

Krótkie wyjaśnienie do tabeli

Trasa przebiega po południowo-wschodniej ścianie pomiędzy południowo-wschodnim grzbietem 4A kat. trudn. a dużym osypiskowym żlebem, odchodzącym od północno-wschodniego grzbietu 3A kat. trudn. Od lodowca po osypisku w prawo-w górę, a następnie po skałach typu baranich łbów — podejście pod ścianę do prawej części wewnętrznego kąta. Tutaj znajduje się kopiec, określający początek trasy. W górę po gładkich skałach po niewyraźnie zaznaczonym wewnętrznym kącie 10 m. Dalej pionowo w górę po wewnętrznym kącie 30 m pod przewieszony kamień, 70°, odcinek R0–R1. Przewieszony kamień obchodzi się w prawo na półkę, gdzie znajduje się kontrolny kopiec. Po kontrolnym kopcu po pionowej szczelinie 70° jedna lina, odcinek R1–R2. Dalej pod płytę z czarnymi zaciekami po skałach średniej trudności — 2 liny, 60°, odcinek R2–R3. Płyta jest obchodzona z prawej strony w górę po skałach średniej trudności, jedna lina 50–60°, odcinek R3–R4. Dalej charakter skał typu półka-ścianka, 60–70°, wyjście na szeroką osypiskową półkę pod szeroką szczelinę, uchodzącą w lewo. Tutaj jest miejsce na organizację noclegu. Z prawej strony znajduje się wąska szczelina, uchodząca w prawo-w górę, odcinek R4–R5. Dalej od szerokiej osypiskowej półki w prawo-w górę po wąskiej szczelinie, jedna lina, 70°, odcinek R5–R6. Dalej po szerokiej półce-żlebie w górę 40°, jedna lina, odcinek R6–R7 (jest woda). Z prawej strony strumyka po zniszczonych skałach najpierw w prawo-w górę — jedna lina, następnie w lewo-w górę — jedna lina, 60–70°, do żlebu, odcinek R7–R8. Z prawej strony żlebu po zniszczonych skałach w prawo-w górę — 4 liny 50–60°, odcinek R8–R9. W górnej części żleb przecina się w lewo-w górę pod niewielkie gładkie płyty, po płytach 10–15 m — wyjście na niewyraźnie wyrażony kontrfors. Widoczny szczyt, 1,5 liny, 50°, odcinek R9–R10. Do szczytu około 4-ch lin po zniszczonych skałach 40–50°, odcinek R10–R11.

Zejsćie po północno-wschodnim grzbiecie 3A kat. trudn.

Odcinek R0–R1. Początek

Odcinek R9–R10

Zejsćie