Paszport wejścia

1. Klasa wejścia — lodowo-śnieżna
2. Rejon wejścia — Centralny Tienszan, pasmo Terskej-Ałatau
3. Oguuz-Bashi 2 Zachodnia (5000 m) pn. Ścianą
4. Przewidywana kategoria trudności — 6B. Trasa W. Leontiewa (1984 r.)
5. Różnica wysokości — 665 m
6. Długość — 880 m

Długość odcinków 5–6 kat. trudn. — 880 m. Średnie nachylenie — 50°. 6. Zakotwiczenia:

7. Godzin marszowych drużyny: 14

8. Noclegi: 1 podczas schodzenia

9. Drużyna „ProfSport-P” Wszechzwiązkowej Rady WDFSO związków zawodowych

10. Kierownik — Bojko W.G. MSzM; uczestnicy — Rynsziń W.W. KM, Suworow W.A. KM, Wakulo W.S. KM.

11. Trener drużyny — Rożkow Andriej Nikołajewicz.

12. Wyruszenie na trasę — 15 sierpnia.

Wyruszono na wierzchołek — 15 sierpnia. Powrócono — 16 sierpnia 1988 r.

Działania taktyczne drużyny

Planem taktycznym było przejście trasy w ciągu jednego dnia z noclegiem podczas schodzenia, co całkowicie odpowiadało rzeczywistemu przebiegowi. Trasę przebyto 15 sierpnia w ciągu 14 godz.

Biorąc pod uwagę długość odcinków lodowych i ograniczoną liczbę dogodnych miejsc do odpoczynku, obliczono na długotrwałe obciążenia, czyli wysoką indywidualną sprawność fizyczną uczestników. Skład drużyny — 4 osoby:

• Bojko W.G. — kierownik
• Wakulo W.S.
• Suworow W.A.
• Rynsziń W.W.

Drużyna miała doświadczenie we wspólnym zdobywaniu szczytów 6B kat. trudn.

Plan taktyczny przewidywał rozpoczęcie prac z bergschrunda o godz. 5:00. Z uwagi na skomplikowane podejście na lodowcu do bergschrunda dotarli o godz. 5:00. Z przodu pracowała para Bojko — Rynsziń. Bergschrund okazał się trudny do sforsowania. Gruba warstwa sopli przeplatana śniegiem 0,5 m. Trzeba było rozkuć tę warstwę w celu zorganizowania ubezpieczenia. Dlatego do drugiego odcinka dotarli 1 godz. później. Pary pracowały autonomicznie.

Na drugim odcinku naprzód wyszła para Suworow — Wakulo. Odcinek reprezentuje sobą serię zlodowaciałych żlebów. Lód narosły przy tym górna warstwa jest pusta w środku. Dla organizacji ubezpieczenia w wielu miejscach trzeba było odrąbywać wierzchnią warstwę. Oprócz tego przejście skomplikowało się przez niepogodę. Po żlebach i skałach ciekła warstwa puszystego śniegu. Ubezpieczenie organizowano co 2–3 m na lodowych hakach, ponieważ nachylenie na poszczególnych odcinkach dochodziło do 90°. Pierwszy w parze wspinał się swobodnie ze страховкой przez zacisk na przymocowanej linie. Drugi odcinek pokonali z ogólnym opóźnieniem wynoszącym 2 godz.

Cechy charakterystyczne przejścia:

• Pierwszy w parze wspinał się swobodnie ze страховкой przez zacisk na przymocowanej linie.
• Drugi odcinek pokonali z ogólnym opóźnieniem wynoszącym 2 godz.

Na trzecim odcinku z przodu para Suworow — Wakulo. Przejście komplikowało się przez utrzymującą się niepogodę (silny wiatr, śnieg). Ale pomimo tego zmieścili się w 2 godz. O 17:00 wyszli na podwierzchołkowy stok. Urządzili gorący obiad i o 18:00 rozpoczęli podjazd.

Na ostatnim odcinku z przodu pracowała para Bojko — Rynsziń. Niepogoda nie ustawała. O 20:30 wyszli na wierzchołek. Pary pracowały autonomicznie. Przez długi czas szukali kopca, ponieważ napadało dużo świeżego śniegu. O 21:00 rozpoczęli schodzenie. O 21:30 ustawili się na nocleg.

Na wszystkich odcinkach punkty ubezpieczenia organizowano na 3 zbłokowanych hakach. Podczas przemieszczania się po lodzie każdy uczestnik używał raków i czekana. Podczas przechodzenia żlebami pierwszy szedł na 2 rakach. U każdego znajdował się wysokokaloryczny zapas prowiantu kieszonkowego. Nie było wypadków i kontuzji.

Oddział ratunkowy podczas wspinaczki znajdował się w bazie u podnóża wierzchołka. Komunikacja odbywała się przy pomocy radiostacji: u drużyny „Łastoczka”, u ratowników — „Kaktus”. Wszystkie sesje łączności radiowej przebiegły normalnie. Schodzenie z wierzchołka odbywało się przez zachodni grań na przełęcz „Srebrne siodło” i dalej aż do bazy.

Środki bezpieczeństwa podczas przechodzenia trasy

1. Wysoka fizyczna, techniczna i psychologiczna przygotowanie drużyny.
2. Plan taktyczny.
3. Zaopatrzenie materiałowo-techniczne, w tym wykorzystanie nowoczesnego sprzętu: tytanowe haki skalne i lódowcowe, lekkie karabinki, pętle, raki, liny ze znakiem UIAA.
4. Obecność pod trasą grupy ratowników, którzy przez cały czas śledzili działania grupy przy pomocy 8-krotnego lornetki.
5. Na trasie zaplanowano dwukrotne gorące posiłki. Rację żywnościową obliczono w ilości 350 g suchej masy na osobę na dzień.