Sprawozdanie

z wejścia na pik Oguź-Baszi 2-gą Wschodnią po Północnej ścianie 5B kat. trudn., drugie przejście.

Drużyna Tomskiego Komitetu Obwodowego do Spraw Sportu.

Kapitan drużyny — Sannikow J.W. Trener drużyny — D´jaczenko N.N.

634050, Tomsk, ul. Gercena 8, Komitet Obwodowy do Spraw Sportu. 634055, Tomsk, ul. 30-letniej Powsci 3, k. 606, Sannikow J.W. 634012, Tomsk, ul. Kirowa 61, k. 30, D´jaczenko N.N.

Wysokości i nachylenia trasy zaznaczone zgodnie z danymi Komitetu Sportowego ZSRR (pomiar laserowy).

Wykres czasowy wejścia

Protokół

z wejścia na pik Oguź-Baszi 2-gą Wschodnią po Północnej ścianie (trasa W. Teneniowa), 5B kat. trudn., drugie przejście, dokonanego przez drużynę Tomskiego Komitetu Obwodowego do Spraw Sportu 16–17 lipca 1986 r. (wejście dokonane w ramach Młodzieżowych Mistrzostw RFSRR w alpinizmie 1986 r., klasa lodowo-śnieżna).

Obecni:

1. Uczestnicy wejścia: Sannikow J.W. — kierownik Swiridow A.A., Sołomatow W.N., Pawłow I.L.
2. Trener drużyny — D´jaczenko N.N., Mistrz Sportu, instruktor II kat.
3. Szef grupy ratunkowej — Korzunin J.K., Kandydat na Mistrz Sportu, instruktor II kat.
4. Cały skład zgrupowania.

Wypowiedzi: Sannikow J.W. — «Na początku planowaliśmy przebyć trasę J. Darmina na w. Oguź-Baszi 3-ciej Wschodniej w ramach Mistrzostw, ale okazała się ona zagrożona lawinami w tym czasie z powodu długotrwałej niepogody. Ponadto szef KSP rejonu Kuźmienko B. (który zresztą dostarczył nam wszystkie dostępne materiały dotyczące doliny Dżety-Oguź) nie polecał nam tej trasy z tego samego powodu. Dlatego wybrano w. Oguź-Baszi 2-gą Wschodnią po trasie, którą przebyła grupa W. Teneniowa w ramach Mistrzostw ZSRR 1984 r. w klasie lodowo-śnieżnej».

Rozkład czasowy wejścia: z obozu obserwacyjnego na prawym bocznym morenie lodowca (orograficznie) grupa wyszła 16 sierpnia 1986 r. o godz. 4:30. O 6:00 podeszli do początku trasy. Trasa zaczyna się 250-metrowym lodowym wąwozem o nachyleniu 45°. W górnej części wąwóz stopniowo się rozszerza, staje się bardziej stromy i przechodzi w lodową płytę. Przebywszy wąwóz, grupa o 9:00 wyszła na lodową płytę o długości około 350 m i nachyleniu 55°.

Ponad płytą znajduje się pas skał oblanych lodem, następnie lodowo-śnieżny stok o nachyleniu 50°, wyprowadzający na grań. Do skał grupa podeszła o 16:00. O 20:00 grupa wyszła na grań.

Grań stanowi pole śnieżne, ciągnące się wałami aż do samego szczytu, o średnim nachyleniu 45°. Na grani rozstawiono namiot, postawiono wiatrochronną ścianę ze śniegu. Pogoda była przez cały dzień dobra — słonecznie, bezwietrznie.

17 sierpnia o 8:00 kontynuowali wejście. O 9:30 grupa w komplecie wyszła na szczyt. W turze znajdowała się notatka pierwowzorców pod kierownictwem Teneniowa w składzie 4 osób z 13 sierpnia 1984 r. (m. Nowosybirsk, SA i MW).

O 10:00 rozpoczęli marsz w stronę zejścia — ku szczytowi 1-szej Wschodniej Oguź-Baszi. Tu trzeba było jeszcze nabrać 100 m wysokości. Traversując lodowe stoki 1-szej Wschodniej, o 13:00 wyszli na pik Czelabińców, znajdujący się również w głównym grzbiecie.

Wkrótce za pikiem Czelabińców z grani zaczyna się lodowy wąwóz, wyprowadzający na lodowiec. O 20:00 grupa zeszła na lodowiec w 30 minutach marszu od obozu obserwacyjnego. Pogoda pozostawała stabilna również i drugiego dnia wejścia.

Łączność z grupą obserwacyjną i trenerem utrzymywano za pomocą radia «Transport» o 8:00, 12:00, 16:00, 20:00, a w razie potrzeby — w godzinach dodatkowego nasłuchu — o 10:00, 14:00, 18:00, 22:00.

Taktyka przejścia: na trasie pracowano w parach:

1. Sannikow J.W. — Pawłow I.L.
2. Swiridow A.A. — Sołomatow W.N.

Na całej trasie aż do wyjścia na grań używano poręczowania z ubezpieczeniem przez śrubę lodową i skalne haki. Po grani ku szczytowi wznosili się autonomicznymi parami. Przy pracy na ścianie:

• Pierwszy pracował na podwójnej linie;
• Pozostali wchodzili po poręczach z użyciem «dżumarów»;
• Stanowiska ubezpieczeniowe organizowano z dwóch powiązanych śrub lodowych, na skałach — z trzech punktów ubezpieczenia;
• Podawanie sprzętu odbywało się łańcuchowo od ostatniego do pierwszego.

Całą trasę przebywano w rakach — 3 pary 18-zębowych (własnej roboty, wzorowane na amerykańskich «platformach») i 1 para 12-zębowych WCSPS. Pierwszy użył również parę «ice-fi-fi», co przyspieszyło marsz grupy. Na całej trasie wszyscy szli z plecakami. Zmiana prowadzącego odbywała się przy marszu po ścianie raz — mniej więcej w połowie lodowej płyty jako pierwszy szedł Pawłow I., potem jego zmieniłem ja.

Wszyscy uczestnicy znali się nawzajem z poprzednich wspólnych wejść w tym i ubiegłym sezonie, mieli doświadczenie na trasach 5A kat. trudn., dlatego pracowali zgodnie, bez konfliktów. Każdy wiedział o możliwościach innych członków drużyny również i z wspólnych treningów w Tomsku. Wszyscy wykazali dobrą formę fizyczną i przygotowanie techniczne. Nie było opóźnień przy podawaniu śruby lodowej pierwszemu. Chciałbym podkreślić szybką i rzetelną pracę na lodzie Pawłowa I. Do organizacji wejścia podeszli poważnie. Dotyczy to:

• Doboru sprzętu;
• Doboru produktów;
• Opracowania planu taktycznego.

Wynikiem dobrego przygotowania było pomyślne przejście trasy.

Swiridow A.A. — «To moja pierwsza trasa 5B kat. trudn., tak samo jak i Sołomatowa i Pawłowa. Oczywiście jest ona trudniejsza od przebytych wcześniej przeze mnie tras (np. «Sfinks» na Czapdaru). Uważam, że przebiegliśmy ją rzetelnie. Towarzyszami w drużynie jestem zadowolony, wszyscy są dobrze przygotowani. Kapitan dobrze wywiązał się ze swoich obowiązków».

Pawłow I.L. — «Trasa mi się podobała. Ona oczywiście odpowiada 5B kat. trudn. Skład grupy był wyrównany, każdy z uczestników wykonywał swoje funkcje pewnie i rzetelnie. Ubezpieczenie nie budziło zastrzeżeń przez całą trasę, kiedy je organizował Swiridow».

Sołomatow W.N. — «Trasa bardzo mi się podobała, to najtrudniejsza i najpiękniejsza z przebytych przeze mnie tras. Ze wszystkimi uczestnikami chodziłem również i na poprzednie kategorie. Chciałbym i dalej iść w takim składzie».

Korzunin J.K. — «Jakie były odchylenia od planu taktycznego, czym były umotywowane?»

Sannikow J.W. — «Górna część trasy została zmieniona. Wyszliśmy nie prosto na szczyt, a na grań w prawo i dalej po grani na szczyt. Związane jest to z tym, że w drugiej połowie dnia po ścianach zaczęły spadać lód i kamienie, a i sam wyjście spod lodowego zrzutu jeszcze u dołu budziło u naszego trenera obawy. Z dołu po łączności radiowej otrzymaliśmy od niego rekomendację, by skorzystać ze zmienną trasą wyjścia na szczyt».

Korzunin J.K. — «Podczas obserwacji trasy obserwowaliście spadające kamienie?»

Sannikow J.W. — «Nie, spadających kamieni nie zaobserwowano. Wyjaśnia to chyba to, że przedtem stała niepogoda, potem była chłodna pogoda. Podczas naszego wejścia w górnej części ściany (na odcinkach skalnych) śnieg zaczął intensywnie topnieć — poleciały duże soplowie i kamienie».

D´jaczenko N.N. — «Czy wasze wyposażenie techniczne było wystarczające dla przejścia trasy i czy wykorzystaliście cały zabrany sprzęt?»

Sannikow J.W. — «Braków w wyposażeniu nie odczuwaliśmy, i wszystko, co mieliśmy, wykorzystaliśmy».

Wnioski

wydającego o wejściu drużyny m. Tomsk na pik Oguź-Baszi 2-gą Wschodnią po Północnej ścianie 5B kat. trudn.

Drużyna przebyła trasę zgodnie z planem taktycznym. Nie było odstępstw od trasy, strat sprzętu, kontuzji uczestników. Kapitan Sannikow J.W. i uczestnicy Swiridow A.A., Sołomatow W.N., Pawłow I.L. wykazali się jako taktycznie wyrobieni, fizycznie i technicznie doskonale przygotowani sportowcy.

Kierownictwu kapitanowi i udziale uczestników drużyny stawiam zaliczenie. Zalecam przedstawienie sprawozdania z wejścia jury Mistrzostw RFSRR.

Rozbiór przeprowadził Wydawca zgrupowania. N.N. D´jaczenko (19.07.1986). Protokół prowadził I.I. Koch.

Profilowa i umowna schemat wejścia na w. Główna Oguź-Baszi po Północnej ścianie. Mistrzostwa ZSRR — klasa techniczna — DSO «Trud» — 1980 r.

Tabela

głównych charakterystyk trasy wejścia