1. Klasa wspinaczki — techniczna
2. Rejon wspinaczki — Centralny Tienszan, pasmo Terskej-Ała-Too, dolina Dżety-Oguza
3. Szczyt — Pik Kiełdysza, 4430 m, trasa wspinaczkowa po Północnym Żebrze z przełęczy Ajłama
4. Przewidywana kat. trudn. 4A
5. Charakterystyka trasy: różnica wysokości — 766 m, długość odcinków IV–V kat. trudn. — 660 m, średnie nachylenie 48°
6. Wbite haki: do asekuracji skalnej — 12, lodowej — 34, śrubowane — 0
7. Liczba godzin marszu — 15
8. Liczba noclegów i ich charakterystyka — 0
9. Nazwisko, imię, patronim lidera, uczestników, ich kwalifikacje: BIKMUCHAMIEDOW Ilias Sz. — lider, 1-sza sp. kat. BIELNICKA Galina Iwanowna — uczestnik, 2-giej sp. kat. Zawarzyn Jurij Timofiejewicz — uczestnik, 2-giej sp. kat. TESLЕНКО Siergiej Tichonowicz — uczestnik, 2-giej sp. kat. ŻELIBA Jewgienij I. — uczestnik, 2-giej sp. kat.
10. Trener drużyny BIRIUKOW W.N.
11. Data rozpoczęcia trasy — 15 sierpnia 1978 r. Data zakończenia trasy — 15 sierpnia 1978 r.

p. im. Kiełdysza 4430 m

Mapka osiowej części pasma Terskej-Ałatau w górnym biegu rzeki Dżety-Oguza. Pik Kiełdysza — 4430 m (wysokość szczytu podana na podstawie topografii w skali 1:100 000 wyd. 1962 roku) znajduje się w północnym odgałęzieniu głównego grzbietu Terskej-Ała-Too w górnym biegu lewej odnogi rzeki Dżety-Oguza — rzeki Bajtor (patrz mapka).

Z miasta Przewalska autobusem do kurortu "Dżety-Oguza". Następnie doliną Dżety-Oguza drogą do doliny Tełety. Nieco powyżej dopływu Tełety dogodnie jest rozbić obóz bazowy. Następnie pieszo doliną Dżety-Oguza do rozwidlenia w kierunku doliny Bajtor. Przeprawić się w bród, a następnie po kładce na lewy brzeg rzeki Dżety-Oguza. (Na lewy brzeg rzeki Dżety-Oguza można przeprawić się bezpośrednio z miejsca postoju Tełety.) Doliną Bajtor do rozwidlenia, następnie lewym brzegiem rzeki Bajtor podnieść się do miejsca postoju Bajtor. Ruch odbywa się cały czas po ścieżce dla koni. Od Tełety do miejsca postoju Bajtor około 4–5 godz. z pełnymi plecakami. Na miejscu postoju jest czysta woda, cały teren stanowi dobrą trawiastą powierzchnię. Od miejsca postoju 2–2,5 godz. marszu po: — trawiastych zboczach, — lewym brzegu rzeki, — morenie w kierunku trasy. Z miejsca postoju trasa nie jest widoczna częściowo.

Zatem podejścia pod trasę zajmują: — 2 godz. samochodem, — 6–7,5 godz. marszu, czyli jeden pełny dzień roboczy.

TABELA PODSTAWOWYCH CHARAKTERYSTYK TRASY WSPINACZKI

Krótkie wyjaśnienie do tabeli

R0–R1. Po osypisku i skałach podejść bezpośrednio do granicy skał i pionowej ścianki lodowej. R1–R2. Granica skał i lodowca. Podjazd po granicy do lodowego płaskowyżu. R2–R3. Po lodowym płaskowyżu w kocią grzędę, przez most śnieżny do śnieżnego grzbietu po lewej stronie. R3–R4. Po śnieżnym grzbiecie podnieść się powyżej bergsztrundu i powyżej skalnej wyspy, powyżej przełęczy Ajłama, między lodospadem a skałami. R4–R5. Ruch po stromym skalnym grzbiecie 60–65°. Są odcinki z lodem naciekowym. R5–R7. Wyjść na śnieżno-lodową część grzbietu, ominąć trzecią skalną wyspę od dołu. R7–R8. Wyjście na pierwszy wierzchołek (zachodni) po grzbiecie. Ten odcinek wymaga szczególnie starannej asekuracji. R8–R10. Zejście z zachodniego wierzchołka i podjazd na wschodni po śnieżno-lodowym grzbiecie.

Zalecany jest wczesny wymarsz z obozu szturmowego. (Na przełączce między wierzchołkami na skalno-lodowej platformie można zorganizować nocleg.)