Paszport wejścia

  1. Klasa wejścia — techniczny

  2. Rejon wejścia — Centralny Tienszan, pasmo Terckey-Ała-Too, dolina Dżety-Oguza

  3. Szczyt — pik Buriewiestnik, 4360 m, trasa wejścia — północno-wschodnim grzebieniem

  4. Przewidywana kategoria trudności 4B

  5. Charakterystyka trasy:

    różnica wysokości — 514 m, długość odcinków IV–V kat. trudn. — 320 m, średnie nachylenie 55°

  6. Zastosowano haki:

    skalne — 33, lodowe — 2, haków szlamburowych — 0

  7. Czas wejścia — 14 godzin

  8. Liczba noclegów i ich charakterystyka — 0

  9. Nazwisko, imię, patronim lidera, uczestników oraz ich kwalifikacje:

    SAMOCHWALOW Anatolij Władimirowicz — uczestnik, 1-sza kategoria, JEWSEJENKO Tatjana Pawłowna — uczestnik, 2-ga kategoria

  10. Trener drużyny — BIRIUKOW W.N.

  11. Data rozpoczęcia wejścia — 7 sierpnia 1978 r.

    zakończenia wejścia — 7 sierpnia 1978 r.img-0.jpeg

Przewodniczący Azań

img-1.jpeg

img-2.jpeg img-3.jpeg

Szkic mapy centralnej części pasma Terckey-Ała-Too w górnym biegu rzeki Dżety-Oguza.

Krótki opis podejścia do trasy

Pik Buriewiestnik (4360 m) znajduje się w północnym odgałęzieniu głównego grzbietu pasma Terckey-Ała-Too, w górnym biegu lewego dopływu rzeki Dżety-Oguza — rzeki Bajtor, w lewej części doliny Bajtor (patrz szkic mapy).

Wysokość szczytu podana jest na podstawie pomiarów topograficznych w skali 1:100 000, wyd. 1962 r.

Z miasta Przewalska autobusem do kurortu "Dżety-Oguza", następnie wzdłuż doliny Dżety-Oguza drogą do doliny Tiełety (12 km). Następnie pieszo wzdłuż doliny Dżety-Oguza do rozwidlenia w kierunku doliny Bajtor. Przeprawa w bród na lewy brzeg Dżety-Oguza, następnie po belce na lewy brzeg dopływu Bajtor. Można przeprawić się na lewy brzeg rzeki Dżety-Oguza od razu przy stanowisku Tiełety.

Wzdłuż doliny Bajtor do rozwidlenia, następnie lewym brzegiem dopływu wspiąć się do stanowiska Bajtor.

Ruch odbywa się cały czas po ścieżce konnej, od Tiełety do stanowiska Bajtor około 5–6 godzin z pełnym bagażem.

Na stanowisku dostępna jest czysta woda, całe stanowisko stanowi dobrą trawiastą powierzchnię.

Od stanowiska 2–3 godziny marszu po trawiastych zboczach i po morenie pod trasę. Ze stanowiska widać tylko środkową część trasy.

Zatem podejście pod trasę zajmuje:

  • 2 godziny samochodem,
  • 7–9 godzin pieszo, tj. jeden pełny dzień roboczy.

Tabela głównych charakterystyk trasy wejścia

DataOdcinekŚrednie nachylenie, °Długość, mCharakter reliefuKategoria trudnościStan / Warunki pogodoweSkalneLodoweSzlamburoweUwagi
7 sierpnia 1978 r.R0–R160200Komin2–3Czyste skały2/6Wyruszenie z obozu 3:00. Na trasę 5:00.
R1–R230120Wąska półka2Czysto0/10
R2–R370–8520Komin4–5Zamarznięty lód3
R3–R435–4590Grzbiet3Czyste skały3/6
R4–R560–70180Ściana48/10
R5–R675–8080Grzbiet4Zniszczone skały5/6
R6–R730–40140Grzbiet32/10
R7–R860–8040Ściana4–5Czyste skały6
R8–R930–40100Grzbiet3Zniszczone skały, lód2/8
R9–R1030–50–70300Grzbiet32/152Wyjście na szczyt 19:00. Zejście po 3A.
Razem127033/712

Średnie nachylenie 55°. Długość odcinków IV–V kat. trudn. 320 m. Oznaczenia: licznik — haki skalne, mianownik — występy.

Krótkie wyjaśnienie do tabeli

R0–R1 Wyjście na przełęcz SOAN-2 nie przedstawia trudności. Najpierw szerokimi półkami w prawej części komina pod ścianę o nachyleniu 80°–90°, wysokości 10 m. Następnie ścianą na przełęcz. R1–R2 Z przełęczy półkami na prawo od grzbietu. Na półkach miejscami lód. R2–R3 Półki prowadzą pod żandarm "Palec". Tu znajduje się 10-metrowy komin, który wyprowadza na grzbiet. R3–R5 Dalej grzbietem pod ścianę. Skały miejscami z lodem. W górnej części nachylenie ściany wzrasta do 80°. R5–R8 Grzbiet mocno poszarpany i zniszczony. Na końcu odcinka R7–R8 znajduje się ściana. R8–R9 Grzbiet ostry, mocno poszarpany, miejscami z lodem. R9–R10 Zniszczone skały. Wyjście na szczyt po niezbyt stromym śnieżno-lodowym stoku, następnie po skałach.

Zejście trasą 3A pod Południowym grzebieniem.

Załączone pliki

Źródła

Komentarze

Zaloguj się, aby zostawić komentarz