30

Paszport

1. Klasa — lodowo-śnieżna

2. Terkej Ała-Too, dolina Bańtor

3. Szczyt 20 lat gazety „Komsomolec Kirgizji” w centrum północnej ściany zachodniego ramienia.

4. Zaproponowana — 55 kategoria trudności, pierwsze przejście.

5. Przewyższenie: 750 m, długość — 965 m

   Długość odcinków 55 kategorii trudności — 825 m

   Średnie nachylenie głównej części trasy — 52° (3700–4450)

   Średnie nachylenie części skalnej — 63° (3820–4030)

6. Zaklinowano haki:

   skalne	śrubowane	założone	lodowe
   27	0	47	428
   4	0	0	0

7. Godzin marszu zespołu: 15 h i dni — 1

8. Nocleg — na zboczu

9. Kierownik: Tumialis Władimir Witaljewicz MS

   Uczestnicy:

   • Kożemiako Nikołaj Grigorjewicz KMS
   • Płotnikow Iwan Aleksandrowicz KMS
   • Stałkowski Władimir Wiktorowicz KMS
   • Tenieniow Walentin Aleksiejewicz MS
   • Fojgt Aleksandr Wadimowicz KMS

10. Trener: Szewczenko Nikołaj Aleksiejewicz MS

11. Wyjście na trasę: 12 sierpnia 1988 r.

    Szczyt: 12 sierpnia 1988 r. Powrót: 13 sierpnia 1988 r.

12. Organizacja: Komitet Sportowy RSFSR

Schemat UIAA Skala 1:2000

Działania taktyczne zespołu RSFSR-I

podczas wspinaczki na szczyt „20 lat gazety «Komsomolec Kirgizji»” środkiem północnej ściany zachodniego ramienia, pierwsze przejście o orientacyjnej 55 kategorii trudności, wykonane w ramach mistrzostw ZSRR w alpinizmie w klasie wspinaczki lodowo-śnieżnej.

1. Wybór trasy

   Ogólny przegląd ściany został przeprowadzony przed rozpoczęciem mistrzostw po okresie silnej niepogody. Stan odpowiadał w przybliżeniu materiałom fotograficznym znajdującym się w ekipie sędziowskiej. Ranking ustalony przez sędziów zadecydował o wyborze trasy na tej ścianie.

2. Dobór sprzętu

   Biorąc pod uwagę charakterystykę trasy, dobrano odpowiedni sprzęt skalny i lodowy (zgodnie z kartą marszrutu).

3. Charakterystyka odcinków i działania taktyczne zespołu

   Trasa reprezentuje pięć charakterystycznych odcinków. Zespół wyszedł na trasę 12 sierpnia 1988 r. o godz. 03:30 ze штурmowego obozu na morenie lodowca „Bajtor”. Podejście pod trasę zajęło 1 godzinę.

   Odcinek R0–R1. Rozpoczęcie marszu o 04:30 od brzegowej szczeliny, z pokonaniem skomplikowanej śnieżnej ściany o wysokości 2 m i nachyleniu 90° na dwóch rachunkach lodowych cążkach. Dalej lodowa płyta o nachyleniu ok. 45°, umożliwiająca marsz w ciemności z latarkami. Ruch odbywał się autonomicznymi linkami:

   • Płotnikow – Tenieniow
   • Kożemiako – Tumialis
   • Fojgt – Stałkowski

   na linie UIAA (długości 20 m) z przemiennym zabezpieczeniem i zmianą prowadzących. Zabezpieczenie za pomocą lodowych haków.

   Odcinek R1–R2 reprezentuje dolną część skalnego bastionu, składającą się z serii wewnętrznych narożników i półek, z zalegającym na nich lodem. Rozpoczęcie pracy na odcinku o 06:00, ponieważ o tej porze zaczyna świtać.

   Jako pierwszy pracuje Tenieniow na podwójnej linie. Pozostali uczestnicy poruszają się po poręczach ze zabezpieczeniem. Jako ostatni na odcinku pracuje Stałkowski.

   Odcinek R2–R3 reprezentuje bardziej stromą część trasy. Rozpoczyna się od śnieżnej półki i kończy na granicy skał i lodu. Zawiera w sobie serię występów skalnych i wewnętrznych narożników, z zalegającym na nich lodem. Przy oświetleniu słońcem pojawia się woda. Jako pierwszy na odcinku pracuje Płotnikow. Zabezpieczenie na podwójnej linie za pomocą skalnych haków i elementów montażowych. Przy pokonywaniu przewieszenia używane są N.T.O. Pozostali uczestnicy poruszają się po poręczach ze zabezpieczeniem. Jako ostatni pracuje Stałkowski. Trudność skał na odcinku okazała się wyższa niż zakładano, dlatego na ich pokonanie zużyto o 1 godzinę więcej niż planowany czas.

   Odcinek R3–R4 reprezentuje lodową płytę ze skalnymi wyspami, o nachyleniu ok. 50°, prowadzącą na zachodnie ramię szczytu. Rozpoczęcie pracy o 13:30. O 14:00 grupa zebrała się do przejścia lodowej płyty. Na odcinku praca była prowadzona przez autonomiczne linki, poruszające się na jednym poziomie na skróconej linie UIAA (długości 18 m) ze zmianą prowadzącego. Ruch z użyciem raków, zabezpieczenie za pomocą lodowych haków. Wyjście pierwszej liny na ramię o 17:20.

   Odcinek R4–R5. Zachodni grzbiet szczytu II–III kategorii trudności. Ruch jednoczesny, niezależnymi linkami. Zabezpieczenie na grzebieniu z użyciem rzeźby terenu. Wyjście na szczyt o 19:30.

   Przez całą trasę grupa poruszała się w rakach.

   Zejście ze szczytu wschodnim grzebieniem do przełęczy. Nocleg został zorganizowany w śnieżnej niecce pod przełęczą. 13 sierpnia 1988 r. Wyjście z noclegu o 08:00. Powrót do bazy obserwatorów o 11:30.

4. Wyżywienie

   na trasie z obliczenia 600 g dziennie na osobę. Kolacja i śniadanie gorące, na dzień wydawany był kieszonkowy przydział.

5. Radiołączność i obserwacja

   Radiołączność na trasie była stabilna, o planowanej porze. Awaryjne nasłuchiwanie było prowadzone przez obserwatorów co godzinę, począwszy od 06:00. Obserwacja stała przez lunetę 30×60-krotne powiększenie.

   Pogoda podczas wspinaczki była dobra. Wypadków i kontuzji uczestników nie było.

6. Środki bezpieczeństwa

   Wczesny start był uwarunkowany koniecznością przejścia kamienio niebezpiecznego odcinka we wczesnej, chłodnej porze doby. Przejście skalnego bastionu było zaplanowane i wykonane w pierwszej połowie dnia, w związku z podwyższonym niebezpieczeństwem kamieni na tym odcinku w drugiej połowie dnia. Miejsca dla stanowisk na okrężnym odcinku były wybierane pod osłoną występów skalnych. Stanowiska były organizowane na skalnych hakach i elementach montażowych. Równoległy ruch liny na skróconej linie na odcinku R2–R3 był uwarunkowany najmniejszym prawdopodobieństwem trafienia odłamków lodu na dolnych uczestników.

   Przejście trasy zostało wykonane po wytyczonej drodze bez odchyleń. Wszystkie odcinki trasy zostały pokonane zgodnie z planem taktycznym.

Dowódca zespołu: Tumialis W.W. Trener zespołu: Szewczenko N.A.