Paszport

Klasa lodowo-śnieżna
Tienszan, Terskej Ala-Too, dolina Jetyoguz
p. Bajtor, 4700 m, przez prawą część Północnej ściany
Proponowana – 5B–6B kat. trudn., pierwsze wejście
Przewyższenie: 1050 m, długość trasy – 1510 m, ściany – 1360 m, długość odcinków V–VI kat. złoż. – 1000 m, z czego 6 kat. złoż. – 70 m
Średnie nachylenie głównej części trasy – 54°
Wbite haki: skalne – 17, lodowe – 247.
Godzin marszu – 13,5
Biwaki: brak.
Kierownik – Gorbienko Metisław Mstisławowicz, MSМК Uczestnicy: Sitnik Michaił Aleksandrowicz, MS Alperin Władimir Majewicz, MS Leontiew Wadim Giennadjewicz, MS Jerochin Oleg Walerjewicz, MS Charaldin Aleksiej Wiktorowicz, KMS
Starszy trener – Swiridenko Wadim Siergiejewicz, ZT USRR Trener – Gorbienko Metisław Mstisławowicz
Wyjście na trasę – 12 sierpnia 1988 r. Na szczycie – 12 sierpnia 1988 r. Powrót – 12 sierpnia 1988 r.
Organizacja: Obwodowy Klub Alpinistyczny, „Odessa”.

4700 m

Trasy zespołów: „a/k Odessa” ....... RFSRR-2 1988 r. „Trud-1” 1984 r. „4S DSO, Spart” 1984 r. www.alpfederation.ru/9382 ↗

Działania taktyczne zespołu

Przed wejściem zespół przeprowadził rekonesans w celu wyboru trasy, wyróżnienia na niej niebezpiecznych i kluczowych miejsc. Został opracowany szczegółowy plan taktyczny przejścia. Bezpośrednio przed wyjściem na trasę prowadzono obserwację w ciągu dnia, która pozwoliła skorygować przebieg trasy.

Wejście przebiegło praktycznie zgodnie z planem taktycznym, z niewielkim wyprzedzeniem.

Planowany biwak na zejściu z przełęczy Bajtor został przeniesiony w dół na boczną morenę lodowca (do obozu szturmowego zespołu „W. Cej”), ponieważ z przełęczy została wytyczona ścieżka, co dało możliwość szybkiego zejścia w dół i spędzenia nocy w normalnych warunkach.

Aby uniknąć możliwego spadania kamieni na początku trasy (odc. R0–R4) zespół ruszył w nocy, (2:30), przy obniżonej temperaturze, przy świetle latarek czołowych.

Ruch był prowadzony przez samodzielne sekcje i na przemian ubezpieczane. Na skałach, w celu bezpieczeństwa i przyspieszenia ruchu, zostały zorganizowane poręcze. Dla zapewnienia bezpieczeństwa w lodowym żlebie zespół poruszał się pod osłoną skał lewego brzegu, aż do oświetlenia przez słońce zbocza (około 13:00) nad żlebem. Dalej po lodowym zboczu grani i po lodowym grzebieniu do wyjścia na grzbiet przedwierzchołkowy.

Aby uniknąć drobnych urazów od odłamków lodu podczas ruchu, zespół poruszał się pod niewielkim kątem do miejsc ubezpieczenia. Dobrze sprawdziły się okulary narciarskie, zakrywające większą część twarzy.

Ubezpieczenie było prowadzone liną GUАА lub na podwójnej linie WISA. Pierwsza sekcja organizowała pośrednie punkty ubezpieczenia, które były później wykorzystywane przez drugą i trzecią sekcję. Liderująca sekcja była zmieniana okresowo.

Skład sekcji: – Gorbienko – Sitnik – Leontiew – Alperin – Jerochin – Charaldin

Zmiana liderów na trasie na poszczególnych odcinkach była następująca: Gorbienko M.M. R0–R1, R4–R6, R9–R11. Sitnik M.A. R1–R4, R13–R15. Leontiew W.G. R11–R13 Alperin W.M. R11–R13 Jerochin O.W. R6–R8 Charaldin A.W. R8–R9 Zespół ruszył o 2:30, był na wierzchołku o 17:30 (1-sza sekcja o 17:00), zszedł na lodowiec o 22:00 przez wschodni grzbiet i przełęcz Bajtor, gdzie założył biwak na morenie. Czas marszu wyniósł 13,5 godz., zejście – 4 godz.

Przechodzenie lodowego reliefu trasy było prowadzone na sztywnych platformowych ramach z użyciem czekanów (młotków lodowych) i jednej „ice-fifi”. W kluczowych miejscach – dwie „ice-fifi”.

Dla odpoczynku, odżywiania i przywracania równowagi wodno-solowej, po 10-godzinnym marszu na trasie, została przewidziana gazowa przerwa w dogodnym miejscu. Zespół był zaopatrzony w lekkostrawne wysokokaloryczne produkty żywnościowe (prywatne – „kieszonkowe” i wspólne), lekką palnik gazowy. Na wypadek możliwego biwaku, przy pogorszeniu pogody, zespół miał namiot i zapas ciepłych rzeczy. Podczas wejścia za zespołem była prowadzona obserwacja wizualna. Regularna łączność radiowa była zapewniona przez PLC „Bosch” (RFN). Wejście było ubezpieczane przez wspólny oddział ratowniczy zespołów a/k „Odessa” i MSAR.