7.9.15a

Mistrzostwa Rosji w alpinizmie. Klasa wysokościowo-techniczna 1998 r.

Sprawozdanie

ze wspinaczki na szczyt Chan Tengri (7010 m) przez centrum bastionu lewej części Północnej ściany, 7.9.12, pierwsze wejście, 6B kat. trudności (przybliżone)

drużyny Komitetu Sportowego obwodu swierdłowskiego.

Kierownik: Żilin N.F. Trener drużyny: Michajłow A.A.

PASAZPORT

1. Klasa wysokościowo-techniczna.
2. Centralny Tienszan, pasmo Tengri-Tag.
3. Szczyt Chan Tengri (7010 m) przez centrum bastionu lewej części Północnej ściany.
4. Proponowana kategoria: 6B kat. trudności, pierwsze wejście.
5. Przewyższenie: 2710 m; długość — 3590 m. Długość odcinków 5. kat. trudności — 1890 m; 6A–6B kat. trudności — 670 m. Średnie nachylenie:
   • części ściennej trasy — 64° (5100–6300 m);
   • całej trasy — 52° (4300–7010 m).
6. Liczba wbitych haków:

7. Czas pracy drużyny: 89,5 godzin, wliczając czas obróbki wstępnej trasy; dni: 9 i dni obróbki wstępnej trasy: 1.

8. Biwaki: 1. — 5100 m, niewygodny w namiocie. 2,3. — 5500 m, leżący w namiocie. 4. — 5700 m, leżący w namiocie. 5. — 5900 m, leżący w namiocie. 6. — 6100 m, leżący w namiocie. 7. — 6400 m, leżący w namiocie. 8. — 6900 m, wygodny w namiocie.

9. Kierownik: Żilin Nikołaj Fiodorowicz — MC

   Uczestnicy:

   • Jermaczok Jurij Władimirowicz — MC
   • Pawlenko Dmitrij Władimirowicz — KMC

10. Trener: Michajłow Aleksandr Aleksandrowicz — MC, Zasłużony Trener Rosji

11. Wyjście na trasę: 12 sierpnia 1998 r.

    Szczyt: 20 sierpnia 1998 r.

    Powrót: 20 sierpnia 1998 r.

12. Organizacja: Komitet Sportowy obwodu swierdłowskiego.

    620151 Jekaterynburg, L-151, Małyszewa 60, tel. (3432) 51–33–02

ZDJĘCIE 1. OGÓLNE ZDJĘCIE SZCZYTU. 20 sierpnia 1997 r.

1. trasa drużyny Komitetu Sportowego obwodu swierdłowskiego
2. Gorbenko, 87, (6B)
3. Pogorelow, 93, (6B)
4. Studenin, 74, (6B)
5. Mysłowski, 74, (6B)
6. Koroteew, 86, (6A)
7. Zakharow, 87, (6A)
8. Diedij, 90, (6А)
9. Moiseew, 88, (6А)
10. Grekow, 93, (6А)

PROFIL TRASY M 1:18000

ZDJĘCIE 4. ZDJĘCIE TECHNICZNE TRASY

OPIS TRASY PO ODCINKACH

• Odcinek R0–R1. Śnieżno-lodowcowy podjazd pod pierwszy bergschrund.
• Odcinki R1–R10. Po przejściu bergschrunda poruszanie się po lodowym terenie o nachyleniu 45–65° do podstawy skalnego bastionu lewej części Północnej ściany.
• Odcinek 10–11. Lodospad na pionowym odcinku skalnym o długości około 50 m.
• Odcinek 11–14. Po przejściu zamarzniętego wodospadu poruszanie się w lewo w górę w prawo w kierunku lodowego zrzutu z prawej strony podstawy bastionu.
• Odcinek 14–15. Lodowy zrzut.
• Odcinek 15–16. Wewnętrzny kąt.
• Odcinek 16–17. Skalna ścianka.
• Odcinek 17–18. Dwudziestometrowy trawers w prawo na lewo do miejsca drugiego biwaku.
• Odcinki R19–R20. Kluczowy 200-metrowy pionowy odcinek trasy. Niezwykle trudne wspinanie, w dolnej trzeciej części odcinka z użyciem techniki podchwytów, ze względu na specyficzny charakter dachówkowatego skalnego terenu. Na końcu odcinka biwak № 4.
• Odcinki R20–R22. Seria skalnych ścianek z nalotem lodu. Napięte wspinanie z użyciem ITO w niektórych miejscach. Odcinek kończy się miejscem, gdzie został zorganizowany biwak № 5.
• Odcinki R23–R25. Nachylenie odcinka nieco większe niż poprzedniego. Wspinanie wciąż trudne i napięte z użyciem ITO w niektórych miejscach, gdzie teren jest przewieszony. Wysokość 6100 m. Biwak № 6.
• Odcinek R29–R32. Ostatnie odcinki 6 kategorii trudności, prowadzące na przedwierzchołkowy grzbiet.

DZIAŁANIA TAKTYCZNE DRUŻYNY

Podstawowymi czynnikami przy opracowaniu planu taktycznego były:

• duże nachylenie, długość i przewyższenie trasy;
• kombinowany charakter terenu z częstą zmianą jego form;
• lokalizacja głównych problematycznych odcinków ściennych powyżej 5000 m;
• psychiczna napięcie trasy.

W związku z tym został opracowany plan taktyczny, przewidujący następujące:

• obróbka dolnego odcinka trasy w ciągu jednego dnia;
• planowane miejsca biwaków w okolicach wysokości 5100 m, 5500 m, 5700 m, 5900 m, 6100 m, 6400 m i 6900 m;
• przeprowadzenie aklimatyzacyjnych wyjść przez północne ramię szczytu Czapajewa;
• możliwość przeprowadzenia obróbki trasy na znacznej wysokości w trakcie wspinaczki (wziąć pięć lin), jeśli stan terenu lub warunki pogodowe tego wymagają;
• wizualna i radiowa łączność drużyny z obozem bazowym;
• zejście ze szczytu przez Północne ramię szczytu Czapajewa;
• obecność w obozie bazowym zespołu ratunkowego złożonego z 4 osób.

Zgodnie z planem taktycznym 9 sierpnia zostało obrobione wejście na trasę i określone miejsce pierwszego biwaku. Przed tym uczestnicy drużyny wykonali wejście na szczyt Chan Tengri po klasycznej trasie z lodowca Północny Inylczek.

W trakcie wspinaczki miejsca biwaków odpowiadały planowanym w planie taktycznym.

Dobra techniczna przygotowanie wszystkich uczestników wspinaczki pozwoliło na regularną zmianę lidera. W trakcie wspinaczki następowała zmiana lidera w ciągu dnia.

Drużyna dysponowała:

• apteczką z odpowiednim zestawem leków;
• dwoma palnikami gazowymi;
• gazem w wystarczającej ilości;
• wysokogórskim namiotem.

KRÓTKI PRZEGLĄD REJONU WSPINACZKI

Szczyt Chan Tengri (7010 m), według ostatnich danych, najbardziej na północ wysunięty siedmiotysięcznik świata, znajduje się we wschodniej części Centralnego Tienszanu, znanego pod nazwą Tengri-Tag.

Kluczowym elementem tego systemu jest pasmo południkowe o długości 110 km. W nie wpadają równoleżnikowe pasma:

• Sarydżasski;
• Tengri-Tag;
• Kokszal-Tau.

W paśmie Tengri-Tag, rozdzielającym lodowce Północny i Południowy Inylczek, i znajduje się marmurowy olbrzym Chan Tengri. "Definicja surowy klimat z niestabilną pogodą", całkowicie dokładnie odzwierciedla tienszańskie warunki meteorologiczne, szczególnie w wysokogórskiej części, w rejonie szczytów Chan Tengri i Pobieda. (Ja. Arkin. "Wietier stranствий" № 24, 1989 r.).

Według danych, usystematyzowanych przez mistrza sportu Stepanowa I.W., z Północy na Chan Tengri prowadzi 12 tras, 9 z nich to trasy ścienne.

Gigantyczny bastion w lewej, najbardziej stromnej części Północnej ściany, przylegający w górnej części (6300–6400 m) do jej Wschodniego kontraforta, pozostawał niezdobyty.

Ta, być może ostatnia problematyczna trasa Północnej ściany Chan Tengri została wybrana i pokonana przez drużynę Komitetu Sportowego obwodu swierdłowskiego w ramach Mistrzostw Rosji 1998 roku.

ZDJĘCIE 3. FOTOPANORAMA REJONU CHAN TENGRI 7010 m PÓŁNOCNE RAMIĘ SZCZYTU CZAPAJEWA 6100 m

MAPA-SZKIC REJONU

ZDJĘCIE 2. Z PRAWA

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

,height":1553,"format":"Jpeg","uri":"https://summitx.info/media/1/6qAZkjSWaH5FuX9kF7C9K1fC0gfXNDoE/img-16.jpeg","id":64781182} ↗)

ZDJĘCIE 6. ODCINEK 18–19 i POSZUKIWANIE DROGI

ZDJĘCIE 7. ODCINEK 19–20

ZDJĘCIE 8. ODCINEK 25–26

Protokół

rozpatrzenia wejścia drużyny Komitetu Sportowego obwodu swierdłowskiego na szczyt Chan Tengri przez centrum bastionu lewej części Północnej ściany. 21 sierpnia 1998 r. Północny Inylczek

Obecni: Trener drużyny Michajłow A.A., kierownik drużyny Żilin N.F., uczestnicy drużyny Jermaczok Ju.W., Pawlenko D.W., kierownik drużyny Komitetu Sportowego obwodu rostowskiego, zasłużony mistrz sportu Pogorelow A.G., szef zespołu ratunkowego MAŁ Chan Tengri, zasłużony mistrz sportu Moiseew Ju.M.

Michajłow: Przeprowadzany jest rozbiór wspinaczki na szczyt Chan Tengri przez centrum bastionu lewej części Północnej ściany przez drużynę Komitetu Sportowego obwodu swierdłowskiego w ramach Mistrzostw Rosji 1998 r. w klasie wysokościowo-technicznej. Głos ma kierownik drużyny i uczestnicy.

Żilin: Trasa ma charakter kombinowany. Dolna lodowa część od pierwszego bergschrunda (4400 m) do podstawy zamarzniętego wodospadu (5000 m) o średnim nachyleniu ponad 50°, z oddzielnymi odcinkami o nachyleniu do 70°. Główna część ścienna trasy, położona między oznaczeniami 5000 m i 6300 m, reprezentuje sobą gigantyczny skalny bastion z charakterystycznym pionowym 200-metrowym odcinkiem w dolnej połowie. W górnej części bastion przylega do Wschodniego kontraforta Północnej ściany. Następny kluczowy odcinek — marmurowy po stronie czerwonych skał przedwierzchołkowej wieży między wysokościami 6400 m i 6700 m. Następnie następuje bardzo trudny do przejścia odcinek stromych śniegów wschodniego grzbietu, prowadzącego na przedwierzchołkowy kopułę w rejonie 6900 m. Ruch po kopule nie przedstawia technicznej trudności. Z uwzględnieniem tych osobliwości trasy został opracowany plan taktyczny, przewidujący przejście trasy w ciągu 7 dni z zapasowym dniem na złą pogodę i jednym dniem obróbki wstępnej.

W trakcie wspinaczki tymczasowy harmonogram został wykonany. Moim zdaniem trasa odpowiada 6B kat. trudności, nie wymaga opanowania całego arsenału skalnej i lodowej techniki. Jest logiczna i bezpieczna. Nie mam uwag i zastrzeżeń. Z Jermaczokiem od wielu lat chodzimy w jednej drużynie. Z Dimą Pawlenko przeszliśmy Makalu.

Jermaczok: Trasa została zaproponowana przez trenera Michajłowa jeszcze w 1995 roku. Jestem bardzo zadowolony, że przeszliśmy tę nową trudną i interesującą trasę. Szkoda, że w drużynie nie było A. Bołotowa, który nie mógł wziąć udziału w tej wyprawie po wiosennej wspinaczce na Everest. Zgadzam się z Żilinem, że trasa pod względem technicznej trudności odpowiada 6B kat. trudności.

Szczególnie chciałbym zwrócić uwagę na rolę Kołi Żilina jako kierownika. W 1994 roku pod jego kierownictwem drużyna przeszła wariant trasy Zacharowa na Północnej ścianie p. Chan Tengri. On jest liderem we wszystkich aspektach: w technicznym mistrzostwie, taktycznym myśleniu, wyborze miejsc dla organizacji biwaków.

Pawlenko: Nie spodziewałem się, że trasa okaże się tak trudna. Jestem zadowolony, że dużo pracowałem jako pierwszy na skałach i lodzie. Tras o takiej trudności na C. Tienszanie jeszcze nie chodziłem, chociaż byłem wcześniej na Chan Tengri i Pobiedie.

Michajłow: Trasa została pokonana z przestrzeganiem niezbędnych środków bezpieczeństwa, niezawodnie i kompetentnie wykonana. Plan taktyczny bez odchyleń. Wspinaczkę uczestnikom zaliczam.

Pogorelow A.G.: Została pokonana piękna logiczna trasa najwyższej kategorii trudności. Chcę zwrócić uwagę na następujące momenty: 1. Przez wiele lat (od 1993 roku) w naszych górach zostało dokonane pierwsze wejście wysokościowo-technicznej trasy takiego poziomu.

2. Wysoka techniczna trudność bastionu lewej części Północnej ściany i jego największa w porównaniu z innymi trasami stromość, a także ścienny w ogóle charakter trasy do wyjścia na przedwierzchołkowy kopułę.

Stromość śnieżnych odcinków po górnym pasie sypkich skał przypomina pionowe, "jodłowe" himalajskie śniegi.

3. Dobrze znana Północna ściana Chan Tengri w lipcowym sezonie praktycznie w stanie zimowym. W warunkach stale złej pogody C. Tienszanu została pokonana w dobrym stylu nowa problematyczna trasa po raz pierwszy przez drużynę złożoną z trzech osób.

Trener drużyny (podpis) Michajłow A.A. Sekretarz rozpatrzenia (podpis) Żilin N.F.