Mistrzostwa Świata w Alpinizmie

2012 r.

Klasa Wysokościowa

Raport

o wejściu na w. Chan-Tengri, 6995 m

po południowo-zachodnim stoku i lewej stronie południowo-zachodniej krawędzi, 5B kat. trudn. (wariant trasy E. Kondakowa 1982 r.) drużyny FAiS Ukrainy (Ukraina-1), od 10 do 18 sierpnia 2009 r.

Trener drużyny: Mitjukhin F. P.

Kapitan drużyny: Wensławowski D. A.

Winnica — 2012

Adresy:

• Trener Mitjukhin Fiodor Pietrowicz
• 40004, Sumy, ul. Metallurgow, 14/67
• dom. 8 (0542) 245–606
• t. rob. 619–964

Kierownik Aleksandrowicz

• 21009, Winnica, ul. Szirszowa, 3, 104
• t. 0674320309 Kąty nachylenia określano wizualnie.

Pa­spor­t wej­ścia

1. Klasa wejścia — wysokościowa.
2. Rejon wejścia — Tienszan, pasmo Tengri-Tag.
3. Wierzchołek Chan-Tengri, 6995 m, po południowo-zachodnim stoku i lewej stronie południowo-zachodniej krawędzi, 5B kat. trudn. (wariant trasy E. Kondakowa)
4. Kategoria trudności trasy — 5B.
5. Różnica wysokości trasy — 2750 m

Długość trasy — 5900 m

Część skalna — 600 m

Długość odcinków: 6 kat. trudn. — 0 (w tym I.T.O. — 0 m) 5 kat. trudn. — 210 m (w tym I.T.O. — 4 m)

Średnie nachylenie trasy — 30°, Części skalnej — 50°

6. Wbite haki:

Skalne 30 (2), Zakładne elementy 30 (1), Śrubowe 0

7. Godzin marszu drużyny do wierzchołka — 36 godz.; 7 dni

Spust — 9 godz., 2 dni.

8. Kierownik: Wensławowski Dmitrij Aleksandrowicz, MSМК

Uczestnicy: Klebański Władimir, MS, Romanenko Dmitrij, КМС

9. Trener: Mitjukhin Fiodor Pietrowicz, MS
10. Wyjście na trasę: 11 sierpnia 2012 r., 5:00

wierzchołek 16 sierpnia 2012 r., 18:45, spust 18 sierpnia

TABELA WYPOSAŻENIA

1. Protokół rozbiórki

2. Materiały fotograficzne

3. Arkusz trasy

   Przygotowanie do WEJŚCIA

W skład drużyny Winnickiej obwodowej FAiS w celu wzięcia udziału w Mistrzostwach Ukrainy w klasie wysokościowej 2012 r. weszli:

1. Wensławowski Dmitrij — MSМК, kierownik
2. Klebański Władimir — MS
3. Romanenko Dmitrij — КМС

Wszyscy uczestnicy posiadali:

• dobrą techniczną i fizyczną przygotowanie
• doświadczenie w wejściach na trasach do 6 kategorii trudności włącznie

Obiekt wejścia — w. Chan-Tengri, z kilkoma wariantami tras — został określony jeszcze przed wyjazdem w góry. Przeprowadzono szczegółowe studium opisów tras i staranny dobór niezbędnego wyposażenia.

Zaopatrzenie materialne odpowiadało specyfice wybranej trasy i warunkom wejścia:

1. Drużyna posiadała pełen arsenał sprawdzonego wcześniej nowoczesnego sprzętu, wziętego z niezbędnym zapasem.

2. Wzięto 1 komplet apteczki, skompletowanej przez lekarza, która odpowiadała niezbędnym wymaganiom. Dla Dopewnienia łączności używano radiostacji „Kenwood”. Wzięto również aparat fotograficzny w celu zebrania szczegółowych materiałów fotograficznych.

   Taktyczne działania drużyny

Plan pracy drużyny został obliczony na 9 dni. W jego skład wchodziły:

• Podjazd do obozubazowego
• Aklimatyzacja
• Ocena warunków pogodowych
• Wybór trasy wejścia
• Przygotowanie sprzętu
• Wejście
• Spust
• Powrót do punktu wyjścia
• Zakończenie ekspedycji

1. Obserwacja za górą i warunkami pogodowymi
2. Wejście na mistrzostwa Ukrainy

Po dokładnym przestudiowaniu tras, realistycznej ocenie trudności na trasach i pogody w rejonie w bieżącym roku (bardzo dużo świeżego niesfirnowanego śniegu), drużyna doszła do wniosku, że lepiej wybrać trasę Jewgienia Kondakowa z 1982 roku. W taktyce wejścia z góry zakładano możliwość wejścia w niepogodę.

Obserwacja za trasą i ostateczny dobór sprzętu przeprowadzano podczas aklimatyzacyjnego wyjścia do L-3 klasyki (5850 m).

W celu podtrzymania optymalnej szybkości przejścia trasy, przy zachowaniu niezawodności i racjonalnego wykorzystania sił, została zrealizowana następująca schema pracy w parze:

1. Na nietrudnym śnieżnym reliefie cała drużyna porusza się jednocześnie ze zmianą prowadzącego.
2. Na trudnym skalnym lub mikstowym reliefie pierwszy z lekkim plecakiem pracuje cały dzień, a następnego dnia zmienia się. Pozostali w zależności od reliefu poruszają się lub po poręczach lub z górną asurancją.
3. Spust z wierzchołka będzie przebiegał po trasie klasycznej.

Pogoda podczas wejścia była zmienna: od złej — silny wiatr, zamieć, skały w nalocie lodu zabite świeżym śniegiem — do normalnej — słaby wiatr, pochmurno. Temperatura powietrza — +3°C / −10°C w dzień, −10°C / −25°C w nocy. 11 sierpnia — wyjście o 5:00 z L-1 do L-2 klasyki. Główną techniczną trudnością danego odcinka jest lodospad o łącznej wysokości pionowych ścian lodowych około 60 m. Głównym obiektywnym niebezpieczeństwem jest nieprzewidywalna lawina ze stoków p. Czapajewa, która pokrywa 2/3 lodowca i zarzuca go praktycznie w „asfalt”, przy попадании w który nie ma szans na uratowanie. Spływa ona zwykle w pierwszej połowie dnia, dlatego należy do 9:00 przejść wszystkie stoki piku Czapajewa. 12 sierpnia — wyjście o 8:00. Należy nawiązać łączność — lodowiec zamknięty. Na początku trochę po trasie klasyki, następnie w prawo przez rozłomy lodowca w stronę prawego skalnego grzbietu, wychodzącego na grzbiet. W jego rejonie najmniejsze nachylenie śnieżnego stoku, i odpowiednio najmniejsze lawinowe niebezpieczeństwo. Miejscami był bardzo głęboki świeży śnieg. Szczególnie przed wyjściem na grzbiet. Trzeba było odkopywać skały dla organizacji ubezpieczenia. Pierwszymi pracują wszyscy, na zmianę. Po wyjściu na grzbiet po 100–150 m znaleźli urządzoną noclegowisko. Czasu było dosyć, i podjęto decyzję o dalszym ruchu. Jeszcze po 200 m znaleźli dogodną półkę, na której można zorganizować bezpieczny obóz. Urządzili L-3 (6100 m). 13 sierpnia — kontynuujemy ruch po grzbiecie. Poruszamy się głównie jednocześnie, ubezpieczenie za skały. Przed południem nadciągnął mgła i rozpoczęła się zamieć. W mgiełce znaleźli miejsce dla bezpiecznego obozu L-4. Wysokość 6550 m. Niewielki śnieżny grzebień pod zwieszającymi się skałami. Wykopali plac, ustawili namiot. Pod noc opady śniegu nasiliły się i rozpoczął się silny wiatr. Całą noc śnieg nie ustawał, trzeba było co 1,5–2 godz. odkopywać namiot. 14 sierpnia — niepogoda ciągnie się. Cały dzień odkopujemy się. Pod wieczór nieco ucichło. 15 sierpnia — poprawa pogody. Zbieramy obóz. Wychodzimy na poszukiwania bezpiecznego miejsca wyjścia bezpośrednio na SW-grzbiet. (Okazało się, że w mgiełce 13 sierpnia przeminęli mimo.) Trzeba było zejść z trawersem około dwóch lin. Pierwszy pracuje Klebański. Trudne zabite śniegiem skały. Do 12:00 wychodzimy na grzbiet. Bardzo dużo świeżego śniegu, pracować bardzo ciężko, problematyczne ubezpieczać się. O 14:00 rozumiemy, że możemy nie zdążyć do następnej półki, znajdujemy miejsce, z którego można zejść na poprzednie noclegowisko. 16 sierpnia — zbieramy obóz o świcie. Podnosimy się po poręczach. Pierwszy pracuje Wensławowski. Poruszamy się po prawej ścianie SW-grzbietu. Z powodu dużej ilości śniegu na skałach problematyczne jest szybkie wspinanie się i organizowanie ubezpieczenia. Do 16:30 wychodzimy na śnieżną półkę, prowadzącą w stronę marmurkowego grzbietu (trasa E. Kondakowa, 1982 r.). Podejmujemy decyzję o dalszym ruchu po niej i nie nocowaniu. Z powodu złego stanu śnieżnego postanowiliśmy nie iść prosto w górę po trasie G. Sokołowa 2010 r. O 18:45 wychodzimy na wierzchołek. O 19:00 rozpoczynamy spust po klasyce.

Trasa została przebyta bezpiecznie. Sesje łączności odbywały się regularnie, bez przerw. Odchyleń od planu taktycznego nie było. Urazów i chorób u uczestników na trasie nie było.

Środkami bezpieczeństwa i bezawaryjności przebycia trasy były:

1. Wysoka indywidualna, techniczna, fizyczna i psychologiczna przygotowanie członków drużyny.
2. Przemyślany plan taktyczny.
3. Doskonałe zaopatrzenie materialne.

Głównymi trudnościami przy przebyciu trasy były:

• oblodzone zasypane śniegiem skały
• silny wiatr
• mgła

Opis trasy po odcinkach

Podejście do trasy od obozubazowego po lodowcu J. Inylczek do L-1 klasyki.

R0–R1. Trasa pokrywa się z klasyczną do L-2. Poruszać się na początku prosto w górę po lodowcu, następnie przycisnąć się do stoków Chan-Tengri. Następnie pod lodospadem przeciąć lodowiec do stoków Czapajewa. 2500 m, b/k — I, 15°–25°.

R1–R2. Po serii pionowych ścian lodowych w górę do wyjścia na płaskowyż. 60 m, V, 85°–90°.

R2–R3. Po zamkniętym lodowcu podejść do L-2. 400 m, b/k — I, 15°–25°.

R3–R4. Od obozu na początku po trasie klasycznej, następnie w prawo przez lodowe rozłomy w kierunku prawego skalnego grzbietu do bergszrunda. 400 m, II, 20°–40°.

R4–R5. Od bergszrunda poruszać się prosto w górę ku podstawie skał. 350 m, III, 40°–60°.

R5–R6. Po prawej granicy skał i śniegu wyjść na grzbiet. Ubezpieczenie hakowe, organizowane problematycznie. 200 m, III–IV, 60°. R6–R7. Ruch w lewo-w górę wzdłuż skalnego pasa. Dobra półka dla noclegu. 350 m, II, 25°–40°.

R7–R8. Z noclegu ruch prosto w górę ku podstawie wierzchołkowej wieży. Na lewo i nieco wyżej podstawy jest miejsce dla organizacji noclegu. 550 m, III–IV, 40°–55°.

R8–R9. Z noclegu powrócić do podstawy wieży. 100 m, III, 40°. R9–R10. W prawo — w górę podejść trudnym wspinaniem pod wewnętrzny kąt. Następnie po wewnętrznym kącie wyjść na grzbiet. 50 m, V, 75°–90°

R10–R11. Ruch w górę po prawej ścianie grzbietu, miejscami na prawo omijając karnizy i pionowe ścianki. 150 m, V, 60°–90°

R11–R12. Kontynuować ruch w górę do wyraźnie widocznej skośnej śnieżnej półki, odchodzącej na „sierpy”. 200 m, III–IV, 45°–60°

R12–R13. W prawo — w górę po śnieżnej półce do styku z trasą „sierpy”. 200 m, II, 75°–90°

R13–R14. W górę na początku po niezbyt trudnych skałach, następnie po śnieżnych korytarzach wyjść na wierzchołkowy kopuł. 150 m, III, 35°–50° R14–R15. W górę po wierzchołkowому kopule ku wierzchołkowi. 250 m, II, 20°

Krótki przegląd rejonu

W naszym postsowieckim przestrzeni istnieje zdumiewający górski rejon, ani trochę nie ustępujący po wysokości, trudności i pięknie samym słynnym górskim rejonom świata.

W sumie dwa olśniewające pięknem wierzchołki każdego roku przyciągają do siebie setki alpinistów z różnych krajów. I jeśli na p. Pobiedy (7439 m) nie ma tras dla początkujących wysokościowców, to p. Chan-Tengri (6995 m, a może i 7010 m) proponuje względnie jeden prosty i logiczny przebieg trasy, odpowiedni dla wszystkich alpinistów.

Prawda, klasyka na Chanie:

• jest wyposażona w poręcze;
• interesująca tylko nowicjuszom, pierwszy raz znajdującym się w rejonie;
• odpowiednia dla aklimatyzacji przed Pobiedą.

Pozostałe trasy na Chan-Tengri odbywają tylko wystarczająco doświadczeni alpinisci-wysokościowcy ze względu na:

• wysoką obiektywną niebezpieczeństwo
• techniczną trudność reliefu na dużych wysokościach.