Paszport wejścia

1. Klasa wejść wysokogórskich;
2. Tienszan, pasmo Tengri-Tag;
3. szczyt Han-Tengri północno-wschodnim żebrem ramienia szczytu Czapajewa;
4. Kategoria trudności – 5B;
5. Przewyższenie – 2910 m; Długość – 6160 m; Długość odcinków o trudności V kat. – 960 m; Średnie nachylenie głównej części trasy – 40°;
6. Godzin marszowych drużyny – 18; dni – 3;
7. Biwaki: 1 – w namiocie, na wysokości 5600 m; 2 – w namiocie na przełęczy na wysokości 5950 m;
8. Kierownik: Moisejew Aleksandr Anatoljewicz, MS, 344000, Rostów nad Donem, pr. Kosmonautów, 14/15, kw.&nbsp235; Uczestnicy: Makowkin M.W., KMS, Podlesnyj D., 1-szy sp. razriad, Politiko I.E., 1-szy sp. razriad, Szyszkin D., 1-szy sp. razriad;
9. St. trener Arciszewski Ju.Ju., MSzM;
10. Wyjście na trasę: 12 sierpnia 2005 r.; Wierzchołek: 14 sierpnia 2005 r.; Powrót do bazy: 15 sierpnia 2005 r.;
11. Federacja Alpinizmu i Wspinaczki Obwodu Rostowskiego, 344028, Rostów nad Donem, ul. 1 Armii Konnej, 4.

Krótki przegląd geograficzny rejonu wejścia

Szczyt Han-Tengri (7010 m) znajduje się w paśmie Tengri-Tag Centralnego Tienszanu. Rejon, w którym jest położony, stanowi węzeł najwyższych wzniesień całego systemu górskiego Tienszanu. Znajdują się tam szczyty:

• szczyt Zwycięstwa (7439 m)
• szczyt Wojennych Topografów (6870 m)
• szczyt Przyjaźni (6800 m)
• szczyt Pogriebieckiego (6527 m)
• i inne.

Od północy od pasma Tengri-Tag rozciąga się pasmo Sary-Dżaz, mające dużą długość. Pasmowe dzieli lodowiec Siewiernyj Inylczek. Od południa od pasma Tengri-Tag rozciąga się pasmo Kokszal-Tau z najwyższym szczytem Tienszanu – szczytem Zwycięstwa. Jego północne stoki opadają na lodowiec Zwiezdoczka.

Rejon jest dobrze znany alpinistom. Baza obozowa jest położona na morenie bocznej l. Siewiernyj Inylczek. Zrzut helikopterem jest możliwy z:

• Karkary
• Bajankoł
• Majdaadyru

Czas lotu – 35–40 min.

Szczyt Han-Tengri opada na północ i wschód ścianami o przewyższeniu ponad 2500 m. Z zachodu i wschodu prowadzą nań dwa strome granie, zaś od południa i południowego zachodu jest ograniczony stromymi stokami z dwoma żebrami, z których jedno (południowo-południowo-zachodnie) opada półtorakilometrową ścianą.

Na szczyt prowadzą 22 trasy. Sąsiednie szczyty w grani:

• Na zachodzie – szczyt Czapajewa (6371 m)
• Na wschodzie – szczyt 6200 (Saldina)

Podejście do trasy od bazy zajmuje 40 min.

Przygotowanie do wejścia

Plan przygotowań do wejścia, obok treningów w Rostowie nad Donem (funkcjonalnych, technicznych i taktycznych), obejmował szkoleniowo-treningowe i sportowe zgrupowania na Kaukazie:

• W lutym drużyna odbyła UTW w Pryelbrussie
• W maju – w dolinie Uzuńkoł

Działania taktyczne drużyny

Wejście zostało dokonane zgodnie z planem taktycznym. Pierwszego dnia, 12 sierpnia, drużyna weszła na wysokość 5600 m i zanocowała w namiotach.

Drugiego dnia, 13 sierpnia, drużyna weszła na ramię szczytu Czapajewa, na wysokość 6300 m, zeszła dalej na przełęcz 5950 m i zanocowała w namiotach.

Trzeciego dnia, 14 sierpnia 2005 r., drużyna zdobyła szczyt Han-Tengri i zeszła do obozu 5950 m i zanocowała w namiotach.

Następnego dnia, 15 sierpnia 2005 r., drużyna zeszła do bazy na lodowcu S. Inylczek.

Czas pracy na trasie:

• 12 sierpnia 2005 r.: 8:00–14:00
• 13 sierpnia 2005 r.: 10:00–14:00
• 14 sierpnia 2005 r.: 6:00–14:00 (wierzchołek) – 17:30 (przełęcz)

Zdjęcie ogólne szczytu. Wykonane z bazy na lodowcu S. Inylczek.

1 – trasa Chudiakowa, 1971 r., W. kontrfors S. ściany; 2 – trasa Gorbenki, 1987 r., S. ściana; 3 – trasa Pogoriełowa, 1993 r., lewa część S. ściany; 4 – trasa Studenina, 1974 r., centrum S. ściany; 5 – trasa Mysłowskiego, 1974 r., centrum S. ściany; 6 – trasa Korotiejeva, 1986 r., centrum S. ściany; 7 – trasa Moisieiewa, 1988 r., prawa część W. ściany. 8 – trasa drużyny Rostowskiej Obwodowej Federacji Alpinizmu i Wspinaczki, 2005 r.

Na zdjęciu: Zejście. Pasa skalna na wysokości 6100 m przed wyjściem na ramię szczytu Czapajewa