Mistrzostwa Kazachskiej SRR

Klasa Wysokościowa

II. Pik Khan-Tengri (6995 m) północno-wschodnim grzebieniem ramienia piku Czapajewa z lodowca Siewiernyj Inylczek (pierwsze wejście)

Drużyna 12 SKA SAWО Trener: Moiseev Jurij Michajłowicz Kapitan drużyny: Chriszczaty Walerij Nikołajewicz

1. 12 Klub Sportowy Armii, Ałma-Ata
2. Ałma-Ata, ul. Kurmangazy, d. 15, kw. 8, Chriszczaty W. N., t. 61-27-25

Uczestnicy: W. Chriszczaty, Z. Aubeekierow, G. Michajłow, A. Wasiliew, J. Siedielnikow (SKA-12)

17–20 sierpnia 1988 r.

Profil grzebienia od prawej strony

Działania taktyczne drużyny

Działania taktyczne drużyny musiały zostać skorygowane ze względu na trudne warunki śnieżne. Obfite opady śniegu w nocy z 18 na 19 sierpnia spowodowały w okolicy zwiększone zagrożenie lawinowe. Po nieudanej próbie zejścia z przełęczy (6050 m) do bazy na lodowiec Siewiernyj Inylczek, drużyna musiała udać się na lodowiec Jujnyj Inylczek zabierając ze sobą pełnomocnika rejonu Goskomportu ZSRR W. Grakowicza. Następnego dnia (21 sierpnia) drużyna została przetransportowana helikopterem na lodowiec Siewiernyj Inylczek, a następnie od razu do Karkary.

Tabela produktów żywnościowych i paliwa:

1. Tułówka - 2,2 kg
2. Wermisziel - 0,5 kg
3. Kasza gryczana - 0,5 kg
4. Kasza mannа - 0,4 kg
5. Kasza ryżowa - 0,3 kg
6. Cukier - 1,0 kg
7. Łosoś w puszkach - 1,5 kg
8. Karbonat - 0,3 kg
9. Kiełbaski - 0,3 kg
10. Wieprzowina mielona z jajkiem - 0,3 kg
11. Sandacz po-polsku - 0,3 kg
12. Jesiotr w puszkach - 0,3 kg
13. Sos pomidorowy w tubach - 0,2 kg
14. Kiełbasa - 1,0 kg
15. Herbata - 0,2 kg Razem: 9,3 kg
16. Benzyna - 3,5 kg W sumie: 12,8 kg

Waga początkowa plecaków wynosiła 13,2 kg.

Opis trasy po odcinkach R0–R1. Odcinek ok. 2100 m. Śnieżno-lodowe zbocza. Ruch jednoczesny. Jedynie na niektórych stromych krótkich odcinkach ubezpieczenie przez czekan. R1–R2. Strome lodowe czoło. Ubezpieczenie przez haki. R2–R3. Śnieżno-lodowe zbocze z pojedynczymi wychodniami skalnymi. Ubezpieczenie przez czekan i haki. Używane są elementy zaklinowane. R3–R4. Skalna blokowa ściana. Wspinaczka niezbyt trudna, ale skały pokryte są lodem i śniegiem. Ubezpieczenie hakowe. R4–R5. Skalny grzebień. Skały lekko pokryte nalotem lodowym. Ubezpieczenie hakowe. 2–3 haki na linę. R5–R6. Śnieżno-lodowy grzebień. Dość szeroki. Z pojedynczymi wychodniami skał. W górnej części stromość wzrasta do 50°. R6–R7. Bardzo długi trawers śnieżno-lodowego zbocza z niewielkim wzrostem wysokości. W drugiej tercji stromość wzrasta. Dwukrotnie występują lodowe ścianki o długości 15–20 m i stromości do 50–55°. Trawers kończy się w lewej części przełęczy (6050 m). R7–R8. Skalny grzebień z luźno leżącymi kamieniami. Ubezpieczenie hakowe i za występy. Ruch jednoczesny. Około 1 haka na linę. Często występują poręcze. R8–R9. Ogromny skalny żleb. Skały miejscami pokryte śniegiem i lodem. Ubezpieczenie hakowe. Praca przy poręczach. R9–R10. Śnieżne zbocze wyprowadzające na śnieżno-lodowy grzebień idący na wierzchołek. Pojedyncze wychodnie skał.

Protokół analizy wejścia

na pik Khan-Tengri (6995 m) północno-wschodnim grzebieniem ramienia piku Czapajewa 5B kat. trud. (orientacyjnie), dokonanego przez drużynę SKA SAWО w ramach mistrzostw Kazachskiej SRR w alpinizmie 1988 roku (klasa wysokościowa).

W analizie wzięli udział:

1. Chriszczaty W. — kapitan drużyny
2. Aubeekierow Z. — uczestnik
3. Michajłow G. — uczestnik
4. Siedielnikow J. — uczestnik
5. Wasiliew A. — uczestnik

Analizę prowadził trener drużyny Chalitow Z. Sz. Obecni: ZTR KazSSR, MSМК Siedielnikow W. N., MS Moiseev J. M.

Chalitow: „Opowiedzcie krótko, jak przebiegało wejście? Jakie cele przyświecały drużynie podczas pokonywania trasy?”

Chriszczaty: „Kiedy przyleciałem na lodowiec S. Inylczek, po selekcji himalajskiej, drużyna już zdecydowała się na wybór trasy — podjazd północno-wschodnim grzebieniem ramienia piku Czapajewa z wyjściem w górnej części na przełęcz (6050 m) i następnie klasyczną drogą na wierzchołek piku Khan-Tengri. Trasa ta była mi znana jeszcze z 1974 roku, kiedy drużyna SKA SAWО w ramach mistrzostw ZSRR w klasie trawersów rozpoczęła jej pokonywanie. Trasa była interesująca i choć była wielokrotnie pokonywana przez inne drużyny, nie była opisana. Dlatego jest zgłoszona na mistrzostwa KazSSR i do komisji klasyfikacyjnej jako pierwsze wejście. W perspektywie będzie to bardzo popularna trasa od strony lodowca S. Inylczek.

7 sierpnia o 6:00 drużyna rozpoczęła marsz z bazy na lodowiec S. Inylczek. Po 1 godzinie marszu podeszła pod trasę. Doskonały stan trasy (zbity firn) pozwolił uczestnikom szybko nabierać wysokości. Jedynie na niektórych odcinkach trzeba było używać haków i organizować ubezpieczenie. O 17:00 drużyna osiągnęła przełęcz (6050 m), gdzie planowano nocleg. Poza 3 godzinami odpoczynku podczas pokonywania grzebienia, uczestnicy od rozpoczęcia marszu po trasie i do przełęczy zużyli 7 godzin marszu.

18 sierpnia z przełęczy drużyna wyszła o 8:00 i poruszając się w średnim tempie, po 7 godzinach osiągnęła wierzchołek, kolejne 3 godziny zajęło zejście do przełęczy. W drodze na dół w okolicy 6500 m spotkali grupę Bukrejewa. 19 sierpnia mieli oni iść na wierzchołek i następnie zjechać za nami.

W nocy z 18 na 19 sierpnia w okolicy rozpętała się niepogoda i spadło dużo śniegu. Okoliczność ta zmusiła drużynę do spędzenia kolejnych 24 godzin na przełęczy, ubezpieczając drużynę Bukrejewa. Wieczorem 19 sierpnia Bukrejew z kolegami bezpiecznie zszedł na przełęcz po wejściu na wierzchołek piku Khan-Tengri.

Dwiema grupami 20 sierpnia podjęliśmy próbę przedarcia się w stronę lodowca S. Inylczek, ale musieliśmy się wycofać ze względu na wysokie zagrożenie lawinowe. Tego samego dnia zeszliśmy do bazy ekspedycji Kazkluba na lodowiec Jujnyj Inylczek pod pikiem M. Gorkiego. Rankiem 21 sierpnia obie grupy zostały przetransportowane helikopterem do Karkary.”

Moiseev: „Jak opracowano plan taktyczny trasy? Jakie czynniki wpłynęły na taktykę drużyny?”

Chriszczaty: „Styl pokonywania trasy odpowiada taktyce, którą wypracowała drużyna podczas pobytu pod pikiem Khan-Tengri. Na wybór taktyki wpłynęły:

• dość stabilna pogoda w okolicy;
• dobra forma fizyczna i techniczna wszystkich członków drużyny;
• mała waga (ok. 13 kg) plecaków.

Taktyka była obliczona na jakościowe pokonanie trasy dzięki wysokim wymaganiom stawianym uczestnikom.”

Chalitow: „Proszę wypowiedzieć się członków drużyny.”

Michajłow: „Przygotowania do wejścia były przemyślane do najmniejszych szczegółów. Taktycznie słusznym rozwiązaniem, moim zdaniem, był lekki plecak. To pozwoliło drużynie zapewnić wysokie tempo pokonywania trasy.”

Siedielnikow W.: „Czy nie było chęci zmiany trasy? Czy były inne logiczne warianty?”

Aubeekierow: „Przy stanie śnieżno-lodowym, jaki był w tamtym momencie, trasa wybrana przez drużynę była najbardziej logiczna i bezpieczna. Chociaż w bardziej śnieżnych latach, przy pewnym zagrożeniu lawinowym, można było zacząć trasę 400 m na lewo od miejsca, gdzie drużyna rozpoczęła marsz — po osypiskowym zboczu, wyprowadzającym do środkowej części grzebienia.”

Wasiliew: „Wszyscy uczestnicy drużyny trenują przez cały rok. Przed wyjściem na trasę wszyscy dokonali szeregu wejść wysokogórskich. Chriszczaty: Zimą wszedł na pik Lenina, w lipcu jeszcze raz poszedł na pik Lenina, następnie w składzie reprezentacji ZSRR wszedł na pik Wostocznaja Pobieda (7049 m) i w sierpniu dokonał trawersu pików Pobieda – Wojennnych topografow. Michajłow i Siedielnikow: W czerwcu–lipcu weszli na piki Lenina, Komunizma i J. Korżeniewskiej.”

Aubeekierow: „W tym samym czasie wszedł na piki Lenina i J. Korżeniewskiej. W sierpniu wszyscy członkowie drużyny (poza Chriszczatym) weszli północno-wschodnim grzebieniem piku Czapajewa na przełęcz (6050 m). Okoliczność ta pozwoliła drużynie w 14 godzin marszu z lodowca S. Inylczek osiągnąć wierzchołek piku Khan-Tengri.”

Siedielnikow J.: „Porównując tę trasę z trasą na pik Komunizma przez pik Chochłowa z podjazdem po żebrze Borodkina (5B kat. trud.), mogę stwierdzić, że droga na pik Khan-Tengri północno-wschodnim grzebieniem piku Czapajewa — jest trudniejsza.”

Chalitow: „Wejście zostało dokonane w dobrym stylu, bez kontuzji i odmrożeń u uczestników drużyny. Proponuję przedstawić raport do kolegium sędziowskiego mistrzostw KazSSR i poprosić kolegium o jego rozpatrzenie.”

Trener drużyny: Z. Sz. Chalitow Protokół prowadził: W. N. Chriszczaty