1. Klasa wysokościowo-techniczna.

2. Centralny Tienszan (Tengri-Tag).

3. Pik 6250 m prawą częścią S. ściany i Z. grzebieniem.

4. Proponowany — 5B kat. sł., pierwsze przejście.

5. Różnica wysokości 2250 m, długość — 2900 m.

Długość odcinków 5 kat. sł. — 1710 m, 6 kat. sł. — 80 m. Średnie nachylenie — 50°

6. Wbijanych haków:

Skalnych 42, закладок 25, lodowych 102

7. Godzin marszu drużyny: 30 h, dni — 5
8. Nocy: 1, 2, 3, 4 — w namiocie, leżąc, platforma wyrąbana w śnieżnym grzebiecie; 5 — w namiocie, leżąc na osypiskowej półce; 6, 7 — w namiocie, leżąc na przełęczy.
9. Kierownik: Moskalev Vladimir Borisovich, KMS

Uczestnicy:

• Nikolaev Oleg Bazyrovich, KMS
• Obikhod Vladimir Nikolaevich, KMS
• Petrov Nikolai Evgenevich, KMS
• Yanochkin Vladimir Ivanovich, KMS

Trener: Zasetsky Vladimir Georgievich, KMS.

11. Wyjście na trasę: 12 sierpnia 1985 r., wierzchołek — 18 sierpnia 1985 r., powrót — 20 sierpnia 1985 r.

12. Organizacja: MGS DSO „Burevestnik” (1) Trasa drużyny; (2) — trasa Grebenshchikova w 1975 roku na p. 6250 m; (3) — droga na p. 6250 m z przełęczy.

Zdjęcie 1. Ogólne zdjęcie wierzchołka. Zrobione z moreny l. S. Inylchek (4100 m) 4 sierpnia 1985 r., S = 3 km, f-t „Lubitel”, t. nr 4.

Zdjęcie 2. Profil ściany p. 6250 z Zachodu. Zdjęcie zrobione z helikoptera 22 sierpnia 1985 r. S = 2 km, FЭД–3.

Zdjęcie 3. Profil S. ściany p. 6250 m z Wschodu. 4 sierpnia 1985 r. sl. S. Inylchek (4000 m), S = 2 km, „Lubitel”, t. nr 2.

Działania taktyczne drużyny

Działania drużyny na trasie były określone przez plan taktyczny wspinaczki. Aby uniknąć lawin i spadających kamieni, dolna część trasy była pokonywana we wczesnych godzinach porannych. Na pierwszy nocleg stanęliśmy o 12:00. W ten sposób grupa miała dzień na obserwację najbardziej skomplikowanej części trasy. Jednak niepogoda zmusiła nas do obserwacji jeszcze przez trzy dni. Platforma na nocleg była wyrąbana w śnieżnym grzebiecie i wyłożona płaskimi kamieniami.

Obserwacja potwierdziła założenia taktyczne planu, a także pokazała możliwość bezpiecznego przejścia ściany również w ciągu dnia.

Odcinki trasy (R2–R7) charakteryzują się całkowitym brakiem platform do odpoczynku. W najlepszym przypadku wyrąbywane były stopnie na punktach asekuracyjnych. Dlatego zapas wody był przechowywany we fladze. Przekąski były spożywane bezpośrednio podczas marszu.

Możliwe noclegi w przypadku niepogody — po prawej stronie na kancie w odległości 100–120 m od trasy.

Pierwsza poruszała się dwójka, zostawiając dla trójki haki. Ruch — na zmianę ze zmianą prowadzącego.

Pierwszy w wiązce używał „айс-фифи” i lodoruba.

Noclegi:

• Nocleg 5 — wyrąbany w śniegu.
• Nocleg 6 — wyłożony na półce grzebienia z płaskich kamieni.

Wokół noclegów organizowane były poręcze. Wszystkie noclegi — leżące.

Poręcze były nawijane na odcinkach R1–R2 — w górnej części, R3–R4, R7–R8, R9–R10, R13–R14. Cała trasa była pokonywana w rajtach przez wszystkich uczestników.

Szczególną trudność stanowiły dla pierwszego odcinki R1–R2 (w górnej części), R3–R4, R6–R7, R14–R15. Tutaj niezwykle trudno było zorganizować asekurację — z powodu zlodowacenia skał.

Pod lodową skorupą znajdują się pustki i lodowe mosty. Aby zorganizować asekurację lub po prostu ruszyć z miejsca, trzeba było odrąbać dużą ilość tej śnieżno-lodowej masy.

Na trasie i podczas noclegów z obozem i innymi grupami utrzymywano regularną i stabilną łączność radiową.

Po zejściu na przełęcz między p. 6250 i Chan-Tengri, zgodnie z planem taktycznym i wskazówkami naczelnika, drużyna obserwowała zjazd grupy Urbańskiego z p. Chan-Tengri.

Zjazd na północ był, według informacji Urbańskiego, związany z podwyższonym ryzykiem lawinowym i trudnościami technicznymi, dlatego obie grupy, po uzgodnieniu z obozem bazowym, zjechały na południe, na l. Y. Inylchek.

Należy zauważyć, że dobra organizacja noclegów, przestronny namiot wysokościowy, dobra „kuchnia” i uregulowany „byt” pozwoliły bezboleśnie przetrwać wymuszone długotrwałe oczekiwanie i zachować wysoką wydajność drużyny oraz dobry nastrój.

Schemat UIAA. M 1:2000

Razem: 30 h, 5 dni

Opis trasy po odcinkach

Odcinek R0–R1. Śnieżny, następnie lodowy stok z lawinami w dolnej części (głęboki śnieg), o nachyleniu do 45° w górnej części.

Odcinek R1–R2. Lód z występami skał, pokryty lodem. Lodobury napotykają na kamienie, nie wbijały się całkowicie. Dobrze pracowały skrócone lodobury. Nocleg na śnieżnym grzebiecie, leżący. Poniżej noclegu na skalnym grzebieniu ustawiony jest kontrolny kopiec.

Odcinek R2–R4. Od noclegu po zaśnieżonych skałach grzebienia w lewo do góry, wyjście na lodowy stok i po nim 120 m pod ścianę 10 m. Zlodowacone, zniszczone skały. Bardzo trudno znaleźć miejsce na wbicie niezawodnego haka.

Odcinek R4–R5. Lodowy stok, o nachyleniu 50–55°. Miejscami — wyjścia zniszczonych skał, pokrytych warstwą porowatego, nietrwałego lodu, który trzeba odłupywać w poszukiwaniu miejsca na wbicie skalnego haka. Pomagają długie skalne haki „z twardej stali”, które „trzymają” w spojonych lodem zniszczonych skałach. Używamy „фифи”.

Odcinek R5–R6. Obchodzenie skalnych wyjść. Lodobury wbijają się z dużym trudem i nie do końca (napotykają na skałę). Lód pod warstwą śniegu do 30 cm.

Odcinek R6–R7. Stromy, wypolerowany, bardzo twardy lód. Odłupuje się pod rajtami i lodorubem w płytach. W górnej części — firy, pokryte słabym śniegiem. Wyjście na grzebień. Nocleg na platformie w niewielkiej niecce. Tutaj na skalnym grzbiecie drugi punkt kontrolny.

Odcinek R7–R9. Od noclegu — wyjście na grzebień przez lodowy żleb 20 m (twardy gładki lód), dalej po grzebieniu.

Odcinek R9–R11. Szereg stromych ścianek na grzebieniu. Skały niestabilne, spojone lodem. Dalej 200 m — prosty grzebień. Nocleg na osypiskowym grzebieniu, leżący.

Odcinek R13–R14. Wewnętrzny kąt, zlodowaciały, zbudowany ze złożonych, zniszczonych skał. W nim szereg ścianek. Zaczepek trzeba odłupywać spod śniegu, asekuracja jest utrudniona z powodu zniszczonych skał.

Odcinek R14–R15. Wewnętrzny kąt, z półką, kończący się kominem, wyprowadzającym na śnieżną kopułę wierzchołka.

Zejście po W. grzebieniu na przełęcz między pikiem Chan-Tengri wymaga zwiększonej uwagi z powodu nawisu, zwisającego z grzebienia na północ.