Paszport wejścia

1. Klasa wejść wysokościowo-technicznych.
2. Region 7.9, Tienszan, pasmo Tengri-Tag.
3. Pik Khan-Tengri granią zachodnią z lodowca Semenowskiego (wariant szlaku M. Pogrebetskiego-31 południowo-zachodnią ścianą).
4. 5A kat. trudn. trasy kombinowany.
5. Różnica wysokości 1400 m, średnie nachylenie grani 40°, długość trasy 3000 m. Odcinki 1 kat. trudn. – 1100 m, 2 kat. trudn. – 350 m, 3 kat. trudn. – 1300 m, 4 kat. trudn. – 200 m, 5 kat. trudn. – 50 m.
6. Użyto wcześniej zawieszonych poręczowych – 700 m, ogółem na trasie 1200 m poręczowych od 6100 m do 6850 m.
7. Godzin marszu — 9, dni — 2.
8. Biwak leżący w śnieżnej jaskini pod przełęczą pomiędzy pikiem Czapajewa a pikiem Khan-Tengri, 5850 m.
9. Dorro Konstantin Eduardowicz — KMS, Szanawazow Szanawaz Eldarowicz — KMS
10. Trener: Murtazalijew Zijabutin Murtazalijewicz — 1-sza kat. sport.
11. Wyruszyli z Bazy Dużej — 9 sierpnia 1996 r. Na wierzchołek — 10 sierpnia 1996 r. Powrót — 11 sierpnia 1996 r.
12. Dagestańska Służba Poszukiwawczo-Ratownicza Ministerstwa Sytuacji Nadzwyczajnych Rosji.

Zdjęcie 0 — widok ogólny na wierzchołek Khan-Tengri (7000 m). Trasa podejścia i wejścia, profil górnej części trasy, z lodowca Semenowskiego i granią zachodnią — 5A kat. trudn. Panorama rejonu wejścia. — trasa M. Pogrebetskiego-31. Zdjęcie z 14 sierpnia 1995 r., 10:00 ze wschodniego zbocza lodowca Pesni Abaja z wysokości 4400 m.

Działania taktyczne zespołu

Dwójka w tym składzie dokonuje wejścia wysokościowego po raz pierwszy, choć członkowie zespołu uczestniczyli we wspólnych wejściach na pik Korżeniewskiej (nieudane) i na pik Engelsa. Dorro dokonał do tego czasu trzech wejść na pik Khan-Tengri.

W planach było bardziej skomplikowane wejście w ramach mistrzostw, ale praca w MTAC "Tienszan" oraz zła pogoda od 10 sierpnia 1996 r. do 23 sierpnia 1996 r. uniemożliwiły przejście poważnej trasy.

Bazując na doświadczeniu poprzednich wejść, plan taktyczny zakładał przejście podejścia i trasy z jednym noclegiem, a drugi — po wejściu na szczyt podczas zejścia.

Z bazy wyruszyli o 5:00 rano, po przebyciu lodowców J. Inylczek i Semenowskiego, o 11:00 podeszli pod początek trasy. Szli nie związani, ale mieli linę (30 m, 9 mm, MAMMUT). Do 13:00 byli w jaskini, wykopanej wcześniej podczas aklimatyzacyjnych wyjść. Dalej — odpoczynek i nocleg.

Wyruszyli z jaskini o 8:00. Poruszali się w rakach bez liny. W rejonie 6100 m zaczęli pracować na poręczowych, około 1/3 drogi szli nie przymocowując się do poręczowych.

Na platformie 6400 m — odpoczynek, przekąska. Szli lekko. Mieli ze sobą:

• termos z herbatą
• jedzenie
• raki
• czekan
• kijkach
• w plecaku — kostium Gortex

Po przejściu trawersu, wyszli przez ścianę do żlebu i następnie do grani. Szczególnie nieprzyjemne miejsce — złe poręczowe.

Podeszli do kopuły — zły sypki śnieg. Gdy wyszli na grań przedwierzchołkową, zostawili plecaki i czekany i z kijkami wyszli na wierzchołek. Nie znaleźli kartki.

Pogoda bardzo zła: silny wiatr, brak widoczności, śnieg. Na wierzchołku spotkali kazachskich alpinistów.

Zejście do jaskini zajęło 4 godziny. Następnego dnia wyszli z jaskini o 7:00, o 12:00 byli w bazie.

Przejście trasy z jaskini do jaskini w 11 godzin — to dobry wynik.

Wejście było skomplikowane przez:

• złą pogodę
• rozmiękły śnieg na podejściu i zejściu
• niewiarygodne mosty po ciepłych nocach

Schemat w symbolach UIAA: pik Khan-Tengri, zachodnią granią z lodowca Semenowskiego, 5A kat. trudn.

Opis trasy

Początek trasy w zagłębieniu na 5600 m. Pierwsze 400 m — śnieżne zbocze, wychodzące pod próg przełęczy. Z lewej strony bergrhrundu — jaskinie (po opadach śniegu należy mieć łopatę). Noclegi komfortowe.

Od jaskini w górę po stromym zboczu przełęczy (przy zejściu lepiej zawiesić linę). Na przełęczy, na 5900 m, skręcić w prawo i śnieżną granią (uwaga: po lewej stronie nadwieszone śniegi!) przez dwa uskoki wyjść do początku poręczowych.

Dalej:

• przez płyty i liczne ścianki wyjść do platformy obozu 6400 (3 godziny), możliwy biwak;
• dalej po ściankach i płytach grani zachodniej podejść do wieży wierzchołkowej, 6700 m.

Na całej grani zachodniej możliwe jest przejście bez poręczowych i miejscami po prawej stronie płytami omijać uskoki. Przed wieżą — trawers z naborem wysokości w prawo. Przez skomplikowaną ścianę dostać się do żlebu.

Uwaga! Czuła praca na poręczowych. Stromość wzrasta, żleb zamknięty ścianą, pod nią — trawers w prawo. Bardzo złe poręczowe.

Wyjść na śnieżną grań i po niej w lewo. Przez wielkogabarytowe skały i płyty uskoku wyjść na śnieżne zbocze-kopułę. Miejscami ze śniegu wystaje stara lina. Stromość wzrasta (uwaga! przy zejściu ostrożnie, używać czekana i raków).

Wychodząc na grań przedwierzchołkową, skręcić w prawo i obok skalnych bloków, idąc bardziej w lewo, wyjść na wierzchołek — punkt triangulacyjny. 4 godziny od 6400 m.

Zejście w dół tą samą trasą do jaskini zajmuje 4 godziny.

Zdjęcie 1. Fotografia techniczna trasy:

• Zdjęcie z przełęczy.
• Z 1 sierpnia 1996 r., 11:00.
• Zmiana 8 m.
• Kodak-100 i dalej.
• ≠ 0 m

Zdjęcie 2. Podejście pod trasę, zdjęcie z przelotu Mi-8MTW, wysokość 4300 m, 4 sierpnia 1996 r., 11:00.