Paszport

1. Klasa wysokościowa
2. Centralny Tienszan, lodowiec Południowy Inylczek
3. Pik Chan-Tengri południowo-zachodnim zboczem (trasa Pogrebeckiego)
4. 5B kategorii trudności
5. Przewyższenie — 1095 m, długość — 1700 m (główna część trasy). Przewyższenie całkowite — 2595 m. Długość odcinków 5 kat. trudn. — 590 m. Średnie nachylenie głównej części trasy 45°, z tego 5 kat. trudn. — 55°–60° (6700–6850 m). Wbite haki: skalne — 52, haków szlamбурrowych — 0, закладок — 16, lodowych — 5.
6. Godzin marszu drużyny: 18, dni — 3.
7. Biwaki:
   1. Wykopano pieczarę w śnieżno-firnowym stoku — 5900 m.
   2. Platforma na śnieżnym grzebieniu — 6700 m.
   3. Platforma na śnieżnym grzebieniu — 6400 m.
8. Kierownik: Sannikow Jurij Wasiljewicz, KMS. Uczestnicy:
   • Wołkow Giennadij Nikołajewicz, KMS.
   • Kazakow Jurij Aleksandrowicz, KMS.
   • Kolesnikow Igor Jewgienjewicz, KMS.
   • Zajcew Wiktor Aleksandrowicz, KMS.
   • Pawłow Igor Leonidowicz, KMS.
9. Trener — Djachenko Nikołaj Nikołajewicz.
10. Wyjście na trasę: 9 sierpnia 1987 r. Szczyt: 11 sierpnia 1987 r. Powrót: 12 sierpnia 1987 r.

7 sierpnia 1987 r., 15:00. Punkt fotograficzny №2: «Industar-22» 1:35 F=5 cm. Pik Chan-Tengri, 6995 m.

Działania taktyczne drużyny

Przy opracowywaniu planu taktycznego wspinaczki drużyna kierowała się możliwością organizacji ruchu na odcinkach trasy bez wstępnego wypracowania drogi od biwaku do biwaku. Wstępne wypracowanie trasy, w odróżnieniu od przewidzianego planem taktycznym współdziałania łączonych, zostało zastosowane tylko na odcinku powyżej 6700 m, do którego drużyna podeszła o 16:00 i, spotkawszy schodzącą ze szczytu grupę, stanęła na biwak.

Podczas gdy główna część drużyny przygotowywała platformę dla namiotu, para Wołkow—Kazakow wypracowała 2 liny dalszej drogi.

Następnego dnia do wysokości 6850 m dalej z przodu pracowała para Kolesnikow—Pawłow. Zgodnie z planem taktycznym drużyna poruszała się ze współdziałaniem łączonych.

Ponieważ skład drużyny był praktycznie jednakowy, nie zwracano szczególnej uwagi na kolejność par, gdyż szybkość ruchu nie zależała od tego, która para szła z przodu.

Tak więc, na odcinkach:

• 5900–6700 — Wołkow—Kazakow;
• 6700–6850 — Kolesnikow—Pawłow;
• 6850–6995 — Sannikow—Zajcew.

Reżim czasowy wyjścia i organizacji biwaku był przez drużynę ściśle przestrzegany. Reżim żywieniowy przewidywał:

• dwukrotne gorące posiłki z obfitym piciem;
• indywidualne racje żywnościowe dla przekąsek podczas pracy na trasie.

Plan wspinaczki na dni został zrealizowany. Na trasie jest wystarczająco dobrych miejsc dla organizacji biwaków:

• pierwsza platforma (6700 m) została wydeptana na śnieżnym grzebieniu;
• druga platforma (6400 m) — podczas schodzenia;
• na wysokości 5900 m nocowano w śnieżnej pieczarze.

Ubezpieczenie na trasie było realizowane za pomocą:

• haków skalnych;
• elementów zakładkowych.

Rzeźba terenu trasy i czysta pogoda pozwoliły obserwować drużynę na całej drodze. Łączność była utrzymywana za pomocą radiostacji «Tulipan».

Razem: godzin marszu — 13, haków — 73.

Opis trasy po odcinkach

1. Od podnóża piku Chan-Tengri (4500 m) do przełęczy pomiędzy pikami Czapajewa a Chan-Tengri (6000 m) trasa prowadzi po lodowcu Siemionowskiego. W środkowej (po wysokości) części lodowiec jest silnie porozrywany, ruch w parach. Stoki piku Czapajewa i piku Chan-Tengri są zagrożone lawinami, dlatego podjazd na przełęcz musi być przeprowadzony w szybkim tempie i wczesnym przejściem najbardziej niebezpiecznego odcinka (4700–5600 m). W planie technicznym odcinek (4500–6000 m) odpowiada 2–3 kat. trudn., ale wymaga znacznych nakładów fizycznych.
2. Bezpośrednio trasa zaczyna się z wysokości 6000 m (przełęcz). Odcinek 6000–6400 m — śnieżno-firnowy stok z występami silnie zniszczonych skał, średnie nachylenie 40°.
3. Odcinek 6400–6700 m wiedzie po granicy południowo-zachodniego stoku, który urywa się ścianą w stronę lodowca Północny Inylczek. Ten odcinek jest silnie zaśnieżonym skalnym stokiem o nachyleniu 45°.
4. Najbardziej technicznie skomplikowany odcinek na wysokości 6700–6850 m, średnie nachylenie 55–60° z oddzielnymi (10–20 m) skalnymi ścianami. Przejście tego odcinka wymaga podwyższonej uwagi i starannych ubezpieczeń hakowych.
5. Wyjście na szczyt po śnieżno-firnowym stoku z rzadkimi występami skał, technicznej trudności dla przejścia nie przedstawia i odpowiada 3 kat. trudn.

Osobliwością całej trasy jest jej kombinowany charakter i zwiększanie się technicznej trudności wraz z wysokością.

• 9 sierpnia 1987 r. — wyjście z obozu 4400 m i podjazd na przełęcz, nocleg w śnieżnej pieczarze (5900 m).
• 10 sierpnia 1987 r. — wyjście bezpośrednio na trasę po południowo-zachodnim stoku piku Chan-Tengri. Ruch równoczesny w parach po skalnym zaśnieżonym stoku, początkowo omijając poszczególne występy skał, potem poprzez skalne odcinki. Z przodu pracuje para Wołkow—Kazakow, ubezpieczenie hakowe z użyciem elementów zakładkowych. Wyjście do miejsca organizacji biwaku na 6700 m i wypracowanie trasy powyżej miejsca biwaku.
• 11 sierpnia 1987 r. — z przodu pracuje para Kolesnikow—Pawłow. Ruch po zaśnieżonych zniszczonych skałach. Organizacja poręczowania. Ubezpieczenie hakowe, z użyciem elementów zakładkowych możliwe tylko po oczyszczeniu skał ze śniegu. Wyjście na firnowy grzebień. Z przodu para Sannikow—Zajcew, ruch równoczesny z naprzemiennym ubezpieczeniem po grzebieniu. Miejscami drobne (5–10 m) występy zniszczonych skał. Wyjście na szczyt po zaśnieżonym kopule.

Pik Chan-Tengri, 6995 m. Biwak 6720 m 10 sierpnia 1987 r. 10 sierpnia 1987 r., 12:30. Punkt fotograficzny №1: 5900 m, «Industar-22» 1:35 F=5 cm.