PASZPORT

1. Klasa wysokościowo-techniczna
2. Centralny Tienszan, pasmo Tengri-Tag
3. Pik Chan-Tengri, południowo-zachodnim zboczem, 6995 m
4. 2A kat. trud.
5. Różnica wysokości — 2795 m
6. Wbite haki: skalne 0+8ˣ lodowe 1+2ˣ
7. Godzin marszu — 12,5 godz., dni — 2
8. Biwaki: w śnieżnej jaskini
9. Uczestnicy: Nagovicyna Jelena Juljewna, KMS Rogozhnikov Wiktor Nikołajewicz, 1-sza kategoria
10. Trener — Sokołow Siergiej Aleksandrowicz, MS
11. Wyjście na trasę — 8 sierpnia 1998 r. Szczyt — 9 sierpnia 1998 r. Powrót — 10 sierpnia 1998 r.
12. Organizacja — Federacja Alpinizmu i Wspinaczki Sportowej miasta Czelabińska.

Trasa wejścia południowo-zachodnim zboczem na pik Chan-Tengri.

Działania taktyczne zespołu

Wspinaczkę wykonano 8–9 sierpnia 1998 r. 8 sierpnia o godz. 4:00 dwójka wyszła z obozu „Mały Tienszan” i o 5:30 podeszła do lodowca Siemionowskiego (4200 m), skąd zaczyna się trasa na pik Chan-Tengri. (Foto № 1, 2) Na odcinku wyjścia na przełęcz (4200–5800 m) najbardziej niebezpieczne miejsce — przemieszczanie się po lodowcu Siemionowskiego pod zboczami pika Czapajewa (butelka) aż do wyjścia na górną część lodospadu (5200 m). Zagrożenie stanowią, oprócz zasypanych śniegiem szczelin, lawiny śnieżne schodzące ze zboczy pika Czapajewa. Ten niebezpieczny odcinek dwójka pokonywała wczesnym rankiem, zanim słońce oświetliło zbocza pika Czapajewa. Ruch drużyny — równoczesny. O 9:00 wyjście na górną część lodospadu (5200 m). Do 5000 m mgła, widzialność kilka metrów. Wyżej — jasne słońce (foto № 3). O 11:30 wspinacze osiągnęli wysokość 5800 m, wspólnie z dwójką z Kazania wykopali śnieżną jaskinię.

9 sierpnia wyjście o 6:00. Zachmurzenie zmienne, wieje silny wiatr. Wejście na przełęcz po stromym firnie — na zmianę, ubezpieczenie przy pomocy śrub lodowych, dalej do 6300 m — przemieszczanie się równoczesne. Z wysokości 6300 m zaczyna się skalisty odcinek grani. Ruch drużyny — na zmianę lub równoczesny, ubezpieczenie przy pomocy haków, pojedyncze elementy skalnego reliefu. Na skomplikowanych odcinkach skalnych liczne pozostałości starych poręczowań, jednak ich stan jest zły, liny mocno przetarte. Odcinek 6600–6700 m — strome śnieżno-lodowe żleb, ruch na zmianę, ubezpieczenie przy pomocy haków, śrub lodowych. O 11:30 wyjście na śnieżno-lodową kopułę pod wierzchołkiem, ruch równoczesny, dużo śniegu, silny wiatr. O 12:30 na wierzchołku, zostawiają pamiątkowy znak na proporcu pod trójnogiem. Zjazd z wierzchołka ścieżką wejścia, nocleg w śnieżnej jaskini na wysokości 5800 m. 10 sierpnia zjazd do bazy. Nie było znaczących odchyleń od planu taktycznego. Łączność z obozem podstawowym odbywała się zgodnie z harmonogramem. Wypadków i kontuzji podczas wspinaczki i zjazdu nie było.

Schemat trasy w symbolach

Trasa wspinaczki zajęła 6,5 godzin.

Fotografie

Foto № 1. Początek trasy.

Foto № 2. Lodowiec Siemionowskiego.