Paszport wejścia

1. Klasa wejścia: wysokościowo-techniczny.

2. Rejon wejścia: Centralny Tienszan, Południowy Inylczek.

3. Trasa wejścia: p. Chan-Tengri od południowo-zachodniego zbocza, 4. M. Pogrebecki 1931 r.

4. Kat. złoż.: 5B

5. Charakterystyka trasy:

   różnica wysokości: 2985 (wg wysokościomierza), długość podejścia: –9 km, długość zejścia: –9,4 km, długość odcinków: 5. kat. złoż. – 120 m, 6. kat. złoż. – 65 m. średnie nachylenie: głównej części trasy – 38°, całej trasy (od bergszrundu) – 30°

6. Wbite haki:

Pozostawione na trasie: skal. – 0, zakł. – 0, lod. – 0, szlamb. – 0

7. Godzin marszu drużyny: 21 h 20 min.

8. Nocleg: w namiocie na 5350.

9. Uczestnicy wejścia:

   Penzow Siergiej Konstantinowicz – МСМК, m. Siewierodwińsk, ul. Lesnaja 52-2 Iszutin Michaił Wasiljewicz – МС, m. Siewierodwińsk, ul. Łomonosowa 59-9 Strielkow Michaił Grigorjewicz – КМС, m. Siewierodwińsk, ul. Mał. Kudma 13-49

10. Trener drużyny: Iszutin Michaił Wasiljewicz

11. Kalendarzowy wykaz wejścia:

    wyjście na trasę: p. Chan-Tengri – 14 sierpnia 1998 r., wierzchołek – 15 sierpnia 1998 r. (15:15). Powrót do bazy – 16 sierpnia 1998 r. (10:20)

12. Adres organizacji wypuszczającej: sportklub «Siewier», m. Siewierodwińsk, prospekt Lenina 14, «Gorsportkompleks» p. Chan-Tengri. Widok z lodowca Południowy Inylczek. Foto M. Iszutina, 26 lipca 1998 r.

p. Chan-Tengri. Widok z wysokości 5600 m, lod. Siemionowskiego. Foto M. Iszutina. Nocleg pod bergszrundem 14 sierpnia 1998 r. Foto M. Strielkova. Widoczna część trasy z obozu na wysokości 5350 m. Foto M. Strielkova.

Działania taktyczne

1. Na trasie pracowali w jednej łączce. Śnieg na trasie bardzo głęboki i sypki. Skały i wystające kamienie były pokryte śniegiem i lodem. W górnej części, gdzie trasa grupy łączy się z klasyczną trasą, używane były elementy zakładkowe i skalne haki.

2. Wczesne wyjście z bazy MAЦ «Tienszan» pozwoliło na podejściu i na podjeździe do noclegu 5350 przebyć po mocnym firnie.

3. Lawiniaste odcinki starali się przejść przed zejściem lawin, których w tym roku było wiele z powodu obfitych opadów śniegu.

4. Na nocleg stanęli o 13:30, co zapewniło wystarczający zapas czasu na odzyskanie sił, dodatkowy przegląd widocznej części trasy i przygotowanie do wyjścia.

5. Miejsce i działanie oddziału ratunkowego:

   Drużyna obwodu czelabińskiego znajdowała się na przełęczy (5800 m). Ciągle utrzymywano łączność z bazą MAЦ, gdzie znajdował się oddział ratunkowy, kierowany przez naczelnika obozu Kołowanicz S.F. (łączność 7:00, 9:00, 13:00, 17:00, 20:00).

6. Zejście odbywało się po "klasyce".

7. Żeby nie wpaść pod kamienie z piku Czapajewa (w tym roku trasa po lodowcu Siemionowskiego przebiegała tuż przy skałach z powodu przerwania lodowca) i pod lawiny, drużyna zdecydowała się stanąć na nocleg o 17:00 i zejść do obozu bezpiecznie wczesnym rankiem.

Schemat trasy w symbolach