Bez tytułu

Paszport wejścia

1. Centralny Tienszan, pasmo Saarydżan, lodowiec Mramornaja stena.
2. Trawers szczytów pik Karłytau (5450 m) – pik Mramornaja stena (6400 m) z lodowca Mramornej steny, pierwsze wejście.
3. Kategorie trudności – 5B kat. trudn. (orientacyjnie).
4. Charakter trasy — kombinowany.
5. Przewyższenie trasy — 2030 m. Długość trasy – 4316 m. Długość odcinków: V kat. trudn. – 2500 m, VI kat. trudn. – 300 m. Średnie nachylenie:
   • głównej części trasy (odcinki?) – 70°
   • całej trasy – 30°
6. Pozostawiono haków lodowych na trasie: ogółem – 3. Użyto haki: lodowe: 22, skalne: 0.
7. Godzin marszu zespołu na trasie: 45 h 30 min.
8. Kierownik: Barbaszynow Kiryłł Olegowicz — KMS. Uczestnicy:
   • Murawiew Dmitrij — ZMS
   • Czerwonienko Nikołaj — KMS
   • Samojłow Siergiej — KMS
   • Puczinyn Andriej — MS
   • Fiodorow Andriej — KMS
9. Trener: Chajbułlin Rinat Raszytowicz — MSMK, ZMS, ZTR ZSRR.
10. Wyjście na trasę: 2 marca 2001 r. — 9:30. Szczyt p. Karłytau: 3 marca 2001 r. — 10:30. Szczyt p. Mramornaja stena: 5 marca 2001 r. — 15:40. Zejście do B/l: 6 marca 2001 r. — 23:00.

Zdjęcie ogólne szczytu

• Klasyczna trasa
• Trasa zespołu CGP — CSKA MO RK, 2001 r.
• Trawers pasma Saarydżajskiego

• Trasa podejścia
• Trasa zejścia (trasa klasyczna)

Noclegi na trasie:

• Noclegi przy podejściu
• Noclegi na zejściu

• Noclegi na trasie z podaniem wysokości (m) nad poziomem morza

Warunki meteorologiczne podczas wejścia:

• Dobra pogoda
• Mgła, lekki śnieg
• Zła pogoda

Trasa w symbolach UIAA

Zdjęcie ogólne szczytu

Zdjęcie ogólne szczytu

Zdjęcie odcinka № 11

Zdjęcie odcinka № 21

Zdjęcie odcinka № 24.

Rozbiór wejścia

Barbaszynow K. (kierownik) — «Trawers Karłytau — Mramornaja stena był poważnym sprawdzianem. Wcześniej wykonano dużą pracę przygotowawczą. Dobrze, że mieliśmy szczęście do warunków pogodowych. Trasa, którą przebył zespół, była zaplanowana jesienią w okresie przygotowawczym. Uważam również, że logiczność obranej drogi nie budzi wątpliwości i jest właściwym wyborem. Przygotowanie zespołu pozwoliło pracować stosunkowo szybko i było akurat wystarczające do trawersu. Wszyscy członkowie grupy pracowali zgodnie i skoncentrowani na dotarcie na szczyt. Ale dobre relacje w zespole były tym gwarantem sukcesu, który nam pomógł na przestrzeni długiego wejścia».

Murawiew D. — «Wejście uważam za udane i godne dobrej oceny. Wreszcie ułożyła się grupa, która była w stanie rozwiązać podobne zadania. Były pewne niedociągnięcia: grań, idąca z Karłytau, myśleliśmy, że przejdziemy za 2 h, ale z powodu dużej ilości karniszy i bardzo stromego stoku nam się to nie udało. Ale w zasadzie zespół był przygotowany na wszelkie trudności, które mogły powstać na drodze».

Samojłow S. — «Mając duże doświadczenie w wejściach wysokogórskich, mogę powiedzieć, że zespół jest silny, zgrany i komunikatywny. Zrobiliśmy poważne i dobre wejście. W sumie uważam, że grupa ma duże perspektywy».

Puczinyn A. — «Oczywiście, że przy wejściu najważniejsza była — bezpieczeństwo. To odbyło się z pewną szkodą dla szybkości, ale za to był duży zapas wytrzymałości u zespołu».

Czerwonienko K. — «Dla naszego zespołu było to pierwsze wejście takiej dużej skali. Produkty dzięki właściwej organizacji rozdzieliły się akurat na dni i w normie wystarczyło wszystkiego: gazu i produktów. Zespół uważam za silny».

Fiodorow A. — «Na trasie zespół pracował wyraźnie i zgodnie. Kluczowe odcinki były pokonywane szybko i stabilnie. Organizacja biwaków była właściwa, miejsca na postoje były wybierane bezpieczne i względnie komfortowe. W sumie wejście uważam za bardzo udane».

Chajbułlin R.R. — (trener CSKA MO RK w zakresie alpinizmu) — «Przygotowanie do wejścia zostało przeprowadzone taktycznie właściwie. Wcześniej została przestudiowana literatura na temat pogody w okresie zimowym, przeprowadzono analizę grup poprzednich wejść. Przeglądnięto zdjęcia góry i podejść. Wstępnie został opracowany plan taktyczny od Ałmaty do Akkolu i dalej do szczytu i z powrotem».

Zapewnienie techniczne:

1. Radiołączność na najwyższym poziomie, praktycznie grupę kontrolowano co 2 h każdego dnia na całej trasie.
2. Wyposażenie specjalne — dobry asortyment, pozwalający na całej długości trasy poruszać się bez zakłóceń.
3. Wyposażenie biwakowe — zadowalająco.

Plan taktyczny był przestrzegany z uwzględnieniem korekt w trakcie wejścia i kilku porad i rekomendacji z bazy. Na trasie pracowano, każdy wykonywał określone zadania każdego dnia, co pozwoliło całej grupie przejść bardzo kompaktowo i szybko. Zalecane jest ulepszenie jakości sprzętu, szczególnie raków i młotków lodowych. Uważam, że przy pewnych korektach w składzie grupa jest zdolna do wykonywania bardziej skomplikowanych wejść.